Gone Too Soon (5 Years Ago)

06/23/14 05:57:04 PM

Where were you when this news suddenly popped out of our consciousness?

I remember... It's June 26, 2009 (June 25 in US), then a Friday morning in Manila, (around 6:25 AM, in fact); as I logged in on my desk and checked out my Yahoo! Mail inbox, news about then-dying Michael Jackson was selling like hot cakes in the circulation.

But after a few minutes, every browsing netizen was surely in shock: the news was already confirmed and final—the King of Pop is dead. In the social networking sites Twitter and Facebook, his name occupied a large portion of both news feeds. Every single post about him, by some Facebook pages turned viral. And the external links regarding the news as well.

Since it was indeed a Friday, one radio station turned their playlist into an instant all-Michael Jackson tracks. For one solid hour, Dennis Poliquit (or known popularly as Big Daddy Jake) had a tribute to MJ in 3-4 pm as part of the Magic 89.9's all-day old school music program named Friday Madness. I can recall, though, that one of the songs played during the Madness was  “Pretty Young Thing (P.Y.T.),” one of the songs originally written by MJ's producer Quincy Jones and singer-songwriter James Ingram, and part of that Epic album Thriller (also, EPIC records was the publisher name).

I can't recall if other dials and even online radio outlets followed suit, though all I know is that during his mourning era, at least there's a Michael Jackson track that circulated. If not “Billie Jean,” I have no idea (though for sure: there's a lot songs than his 1984 all-time marketable track off the album Thriller).

I personally missed the chance to watch the live airing of that final goodbye to MJ (yes, it was a worldwide telecast straight from the Staples Center in Los Angeles, California). And as I browse my Top Stories feed, it was all about MJ tribute.

As the investigation went on, some substance was diagnosed as the main culprit on his passing.

The bottom line, I guess is that no one really saw it coming. Perhaps, the majority of us knew is that he's up for a worldwide tour which will have their kick-start outing at the O2 Arena in London. He's scheduled to perform there by July '09.

And suddenly, it looked like everything turned out into a shit-dust. Ticket-holders may be sympathizing on his demise. But of course, one blurting question suddenly popped out of their respective minds: “What about our tickets? Can we get our money back?!”

I saw “This Is It,” a documentary-slash-musical movie intended for Michael Jackson when they premiered worldwide five months later. Perhaps, it was the very last resort to make his “concert” possible, to say the least.

Too bad, he have a very high vision on how things would want to happen should the odds pull in his favor.

And a few years since his untimely and shocking departure, and even up to present, it seems like his songs are rolling yet again. Yes, the posthumous way. Nothing bad at all considering we  need this kind of music to solidify pop music yet again. On an era where Justin Bieber, Nicki Minaj and even One Direction were the current culture's primetime players, it's about time to remember the people who is the real “King of Pop.” However, comparing them, especially the Canadian teenager to someone who always a “rockstar” since his childhood days, is definitely unfair.

Both were controversial? I know, I don't like the present stars, but that only proves both MJ and the youngsters were human after all either. So why the fuck should we give a shit on comparison issues?

Time flies so fast. It's been five years. And after all of those times, I still have that 2-CD King of Pop Philippine edition album in my mini-jukebox (thank goodness it survived Ondoy!), I still play them on my player on a very random, moody basis. Yet most importantly though: I still have to learn the proper act of moonwalking. LOL!

Anyway, as time goes by, I can only afford to leave a quotable line from his 1987 track Man In The Mirror.

"If you want to make the world a better place, take a look at yourself and make that change."

Author: slickmaster | ©2014 september twenty-eight productions

Playback: Michael Jackson, Justin Timberlake – Love Never Felt So Good

5/18/2014 11:52:55 AM

Okay, I am not writing a lengthy post here, since I’m running out of time and reserving the other write-ups in due time.

I have been listening to FM radio lately, as my relaxing resort due to my pre-employment stage; when suddenly, this track apparently popped out of my radio set.

Yes, how about the late King of Pop and one of the pop music’s new elite icon on collaboration, aye?

Don’t be confused, folks. This track titled "Love Never Felt So Good" was first recorded in 1983 as a demo written both by Michael Jackson and a fellow singer-songwriter Paul Anka, (And in case you’re not convinced go to YouTube, and search for its solo version), so this already counts as a posthumous record off the late Jackson's album Xscape.

Anyway, this version may be a series of mash-up dance moves from both Jacko (thru his music videos in the past) and the present talents. But the sound still remains the same; that typical groovy rhythm that Jackson and Epic Records used to market way back then.

Well, I therefore conclude listening to this track—same as love—never felt so good. I will recommend this track for the mean time (yes, you should listen instead of those... err, okay I won’t mention them at all).

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

Lookback: FlipTop's Ahon

5/15/2014 6:54:18 AM

Since it’s already four years since this one was held at Guerilla Radio in Pasig City, let’s take a trip back to memory lane.

Let me guess: FlipTop’s Ahon was the biggest event (if not one of the biggest events) the Makati-based rap battle league has ever organized. They started in mid-February 2010 with the gracing event known as Grain Assault.

I was not around the venue when Ahon happened. Like every then-newbie fan of FlipTop, I only checked out their clip on YouTube out of my curiosity. To be honest, I only heard them from one of my gangster friends (and of course, most of the gangsters used to engage themselves in hip-hop music as part of their culture).

Kicking off the night were Juan Lazy (Juan Tamad) and Silencer; with the latter prevailing at the end, and in typical style. But hey, Juan Lazy was heck of the rapper. He almost conquered the battle only if he didn’t come up a bit less in the third round.

Last in schedule though were Apekz and Snatch. And let me guess, if Snatch was on his typical form, the battle should have gone a bit much hype better. Apekz just lived to his (and their) promise, pure comical poet. Wow!

But anyway, I’ll do things in random this time around. If we’re judging battles accordingly to then-standards where the hype was the name of the game, Mike Makata vs. Verb may be a lesser one, as well as Daddie Joe D versus Shehyee.

Though the latter was a bit better, but maybe it’s because there are only few people left in the venue (I think they had done it by around 3 or 4 am). Shehyee unleashed his potential right there though DJD was a badass. Bam!

Also, the English conference battles were sick; though I’ll give credit more to both Josh G and Skarm for breaking out putting a great damn fight.

But hey, the other battles were a real deal too. Check them out. 

On a shallow, mainstreamed pop-cultured perspective, some may thought that Ahon appeared the local rap battle version of WrestleMania or those big championship games when it comes to hype and impact. Weird thing to judge though maybe it was due to a lot of close battles.

Look: there are lot of battles out there which brought tremendous effect to both FlipTop and the local hip-hop culture. I mean, it could be a factor to the escalating level of popularity that both the brand and the rap battle itself made wide-spread recognition, something that others like Sunugan Royale never done so (much respect to them though).

Look: NothingElse versus Abra may be a one-sided affair in favor of the former. And if Abra did not choke, he could have won the battle. But let’s face it: this guy, aside from his charming looks which girls are really clamouring for, has this huge kind of wit and talent to back it up. Maybe the downside though is that he’s still on the developing stage then, considering he choked for the second time since entering the rap battle competition. Plus things seems to get more personal than usual.

.

Batas versus Fuego; perhaps it was the most heated battle between the people’s most-hated fella and one of the most-favored ones in Ahon. As I watched the clip on how Batas unleashed the monster in him, the fire was there; and so was Fuego’s fuel. He spits words like a dragon, where if anyone will dare to block his way deserved to earn a third-degree burn (or even fourth).

Unfortunately for Fuego, he lost. I know, it sounds like he’s a wasted potential like Karl Malone, Leonardo DiCaprio and even Drew McIntyre (but it’s fucking unfair to compare anyway).

And Mark did not deserve that win? Better dig deeper though. It may appear like one, but certainly there’s a reason why, and way back then that’s the problem the audience did not know: rap battlin’ is not just about jokes or punchlines – it’s about lyricism, mind games, music as a whole, elements (some guys may failed to address that one; but can you blame them anyway? They don’t live the same culture compared us who used to only patronize mainstream for most of the time, so it’s unfair to judge).

Dello versus Target; the second-most entertaining battle of the first Ahon; yet it was also the one who came in “package.” There’s typical punchlines, there’s rebuttals, there’s references, there’s freestyle, word usage, everything. And the difference is that it became more evident in layman’s term (if you only think deeper you know what I’m talking about).

It was a damn one heck-of-a-fight. For me, that was the best battle I ever saw in Ahon, and at the same time, the early stages of FT.

Loonie and Zaito was good though, but Zaito came up a bit short (just a very slim margin). I’m not saying he choked ‘coz he forgot something; but maybe because he used freestyle too much that he claimed “did not have any practice.”

And Loonie was the typical monster-masher, or a game master; like a veteran who can outpointed everyone no matter whom his opponent is. No wonder why four years later, he was successful, along with other rappers, in both worlds.

Overall, based on their uploaded videos, Ahon was the sickest evening of them all, especially in 2010 right before Down N South, Ahon 2, and other succeeding events. Damn! Much support and respect to both FlipTop, and the entire hip-hop culture as well.

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

Playback: Kongos - Come With Me Now

09/05/2014 1:05:29 AM

Since everyone seems to indulged on boy bands once again like One Direction, the Vamps, and any other else… (say, does 1975 counts?) well, I’d prefer to listen to this all-boy alternative band (at least, not a very typical bullshit known as “mainstream pop”) named Kongos.

And to be frank? Yeah, WWE Extreme Rules brought me here.

Honestly, I first thought the theme wasn't perfectly fitted for this. But still, I managed to listen to them and found the track… hmmm… quite good.

Plus, Kongos’ "Come with Me Now" was once used as a theme for the Stanley Cup, as well as The Originals, NASCAR, the trailer of the film Holy Motors, and even the 2014 MTV Movie Awards.

So at least, we knew that this single has already a background in sports and entertainment events.

Four members of this South African-native band were apparently, the sons of a singer-songwriter named John Kongos.

However, I can only classify this thing as “underrated” at all, since not everyone used to be familiar with it. But believe me, folks. This one’s good.

No wonder why after 2 years (since the single was originally released in their home country), they made it big; specifically, in Canadian Hot 100 and US Billboard charts.

I think we should give these guys a break even more. Better check out their album Lunatic if you got some time.

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

The Scene Around: SYNC Music + Tech 2014

5/5/2014 8:09:30 AM

On April 27, musicians and music enthusiasts alike were treated by SPINNR indie to their event called SYNC: Music + Tech held during that hot Saturday afternoon at the Black Market in Makati City.

Yes, it was scorching hot that walking along the streets of Pasong Tamo for a second might cause you terrible sickness within the next few hours or so.

But that did not stop me anyway.

So I managed to register for the event itself, and braced myself for few hours of music and technology convergence.

Jimmy Ayson gave the welcome remarks at 4 pm, while Abby Borja tackled their brand, and Vida Sioson formally introduced the SPINNR’s independent music counterpart names SPINNR INDIE.

After the three corporate personnel took the podium and present themselves, talks from several artists and key music personnel such as Barbie Almalbis, Vin Dancel, and Francis Reyes took turns in sharing their knowledge in the music modernization thingy.

With Almalbis, a former Hungry Young Poets and Barbie’s Cradle vocalist, gracing the afternoon with her sets of “stompbox,” or the gadgets which guitarists used as “pedals.”

Mr. Mony Romana, Lee Grane and similarobjects also had their share of talks to numerous attendees.

Apparently, Grane, a singer/songwriter from the TV show The Voice, launched her single “Sana” during the event.

After the talk, dinner and drinks were already served as musicians Joee and I, Sinyma and similarobjects, delivered their performance acts to cap the night away.

Overall, it was a musically-packed full of information night for us. And not to mention, a perfect chillin' booze for the weekend. Well, I just wish there are lot of similar events. I mean, things like this. 'Cause we badly need it. Much support for the local underground scene.

(Post-script: shout outs to my blogger friends Clarenz Nixon, Axl Guinto, Sailor Star Catcher, Ron Mia and special thanks to Faudible for inviting me here.)

(Photo credits (All): SPINNR PH's Facebook album "SYNC: Music + Tech")

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

Playback: Kid Rock - "Celebrate"

4/29/2014 5:59:26 PM

Honestly speaking, as much as I want to post something new today (which includes a series of current issues tirade, a set of WrestleMania posts, and an NBA Playoff second round predictions since I failed to make one in the first round), I’ll end up doing this: how about a post about this WrestleMania theme?

Honestly speaking, my ears have been hooked up to this one for already a long time. It’s Celebrate by the American rock musician called Kid Rock.

The Atlantic Records talent produced his ninth studio album in 2012 titled Rebel Soul, with  the majority of his tracks used for sporting and entertainment events such as NASCAR and the WWE’s Tribute to the Troops 2012.

But, let’s go more over to Celebrate. The four-minuter track was placed eighth of the 14-track, 65 ½ minute record.

According to Wikipedia, the beat’s samples, particularly the organ intro, came from “Ramblin’ Gamblin’ Man by Bob Sefer.

The track served as the main theme for the 30^th annual edition of WrestleMania held April 6 at the Mercedes Benz Superdome in New Orleans, Louisiana.

Aside from Celebrate, Eminem’s “Legacy,” Mark Collie’s “In Time” and even Imagine Dragon’s “Monster,” were also used for the WWE’s flagship event.

And as much as I want to continue my saga of takes for the past WM30, nah, I’d better make it quick. Things are getting stale. But meantime, just enjoy the music.

Sources: 

http://en.wikipedia.org/wiki/Rebel_Soul_(Kid_Rock_album)

http://en.wikipedia.org/wiki/Kid_Rock

http://en.wikipedia.org/wiki/WrestleMania_XXX

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

Throwback: Tribute To Francis Magalona

3/6/2014 2:04:04 PM

It’s been six years when his untimely death shocked us. Mainstream fans, hip-hoppers, real artists, whoever you are. At least for once you appreciated his KALEIDOSCOPE WORLD under those THREE STARS AND A SUN; when he, a MAN FROM MANILA, wanted a GIRL like you to BE MINE (or should I say, “Be with him”). He really has a WHOLE LOTTA LOVIN' to warm those COLD SUMMER NIGHTS.

Yeah, talk about some kind of ‘reference bars,’ eh?

Here’s the thing. I can’t help but to watch this tribute clip for over and over again. And it’s really good.

Gloc-9 showed his passion right there. What a fitting tribute. Forget the bad-ass move that Andrew E made there. Hip-hop may have that ‘rap battle’ thing to outwit the others; but it doesn’t mean that the culture is meant to be violent.

I’m not a hip-hopper but I do believe in music, that it can bind every human being with love and respect.

Let’s set the shit aside for a while. Here’s Gloc-9, Andrew E, Hi-C, and Ron Henley on this Eat Bulaga special dated March 7, 2009 (Yes, it was a Saturday).

Rest in Peace, Master Rapper. Long live the rap music!

Author: slickmaster | (c) 2014 september twenty-eight productions

Playback: 7Lions - Born 2 Run

1/19/2014 2:00:00 PM

Since late 2013, I suffered another sign of an eargasmic person after listening to this track. Well, this time around, I just want to feature this on my blog for now since I have been a fan of rap-and-rock mixture. Talk about the single "Born 2 Run" from the band called 7Lions.

At first, I only heard this thing on World Wrestling Entertainment’s top weekend offering Friday Night Smackdown as part of their opening billboard. Until I do my research on the popular video streaming site YouTube.

Well, their music video version actually sounded better than their original recording eh? The live version seemed suck though. 

And... yeah, deeper but kinda uplifting lyrics.

It may be one of those “so 2012” tracks, but hey, this actually makes sense more than anything that the industry had then.

Indeed a classy shit! 

The lesson here is that: make sure next time you tune in to your favorite programs (regardless if it's sports, entertainment or a mixed content), try to dig deeper on their soundtracks. 

Believe me, you will appreciate that more, especially if you are more of a fanboy or fangirl than I do.

And at the depressing times like I had been undergoing through right now, I barely need some kind of music like this.

I just imagine though, looping the track on my playlist should I hit any running event. Seriously.

Author: slickmaster | (c) 2014 september twenty-eight productions

My take: Inuman Sessions Volume 2

09:11 PM | 01/05/2013

Sarap lang balikan ang mga kanta ng isa sa mga banda na nagpatanyag sa lokal na musika ng ating bansa. Ika nga ng rapper na si Gloc-9 "ang pinakamalupit na banda" - ang Parokya Ni Edgar.

Hindi ko nasaksihan ng live ang ikalawang inuman session nila (na sayang sa Eastwood Central Plaza pala ito ginanap - pucha, ang lapit lang mula sa aking bahay), o ni wala akong sariling kopya ng kanilang album (ke DVD man yan o orihinal na CD). Ang tanging basehan ko lang sa akdang ito ay ang ilang beses na pagpe-playback ng kanila video at kanta sa kanilang opisyal na YouTube channel.

17 tracks - 15 dun ay kanta. Magkahalo ang nilalaman ng rekord bagamat mas marami ang bago kung ikukumpara sa luma. May mga collaborations din tulad nung sa nauna.

Pero hindi ko siya ikukumpara sa unang inuman session. Hindi makakaila na matindi ang presensya ng mga tulad ni Jay Contreras ng bandang Kamikazee at ng yumaong Master Rapper na si Francis Magalona (na hangang-hanga pa rin ako sa huling bwelo niya sa kantang yes Yes Show nun) sa nauna. Phenomenal hit nga ang ginawa na yun ng PNE noong 2005 e. Akalain mo oh.

Pero ganun din naman ang dating ng Inuman Sessions Vol. 2, lalo na andun pa rin si Jay, samahan mo pa ng mga bagong henerasyon ng mga malulupit na musikero sa katauhan nila Miggy Chavez, anak ni Kiko na si Frank (pati si Gio, yung batang nag-intro sa Bagsakan noon sa kanilang Album na Halina Sa Parokya), si Yeng Constantino (na saktong-saktong alternatibo sa pwesto ni Hapee Sy sa kantang Pangarap Lang lKita), at ang isa sa mga kasalukuyang haligi ng rap na si Gloc-9.

Ang tindi lang. Ilan sa mga paborito kong kanta ay pinatugtog pala dito tulad ng Alumni Homecoming, Bagsakan, at The Yes Yes Show. Sa totoo lang, mas nagustuhan ko nga ang mga rendisyon ng mga kantang Akala, Pakiusap Lang (Lasingin Niyo Ako), Para Sa'Yo, Pangarap Lang Kita at one Hit Combo kesa sa mga nakalagay sa kanilang album e. Hindi naman sa ayaw ko sa mga canned version ng mga naturang kanta, ano? Pero astig naman kasi e.

Minsan nga solo lang ako sa bahay na pinapanood to sa internet at nagkaka-goosebumps ako sa ilang parte ng video.

Wow, sarap lang i-playback nito, mula sa unang bira nila na Mang Jose hanggang sa hindi ko lang alam kung pa'no tatapusin ang Yes Yes Show.

Astig lang. Maliban pa kaya sa Parokya, at mga tulad ni Gloc-9 at ibang mga banda sa mainstream at underground rock scene, e may inuman session din kaya ulit? Tingin ko alam mo naman ang tinutukoy ko sa puntong ito, 'di ba?

author: slickmaster | (c) 2013 september twenty-eight productions

My pick (#12) – Pakipot.

10:16 a.m. 01/11/2013

Maiba naman tayo ngayong 2013. Kung dati ay panay hip-hop ang aking naitatampok sa segment na ito, ngayon naman ay kakaiba sa mga tipikal na pini-feature ang gagawin ko. Isang banda na kilala bilang All For Patricia at ang rapper na si Loonie Peroramas ay nagsanib pwersa para sa isang natatanging kanta na pinamagatang “Pakipot.”

Pasensya na panibago lang din kasi ito sa tenga ko e.

Ayos din naman,  yung babae eh parang may katunog siya na kanta mula sa mga nagdaang taon o nakalipas na dekada. Bagamat may mga letra at linya sa kantang ito na hindi ko pa lubusang naiintindihan. Well, try ko na lang i-put sa LSS playlist ko. LOL!

At ang angas lang ng dating ni Loonie dito. Mas naintindihan ko pa nga ang parte niya dtto e.  Not to mention, marami rin palang personalidad ang nakasama sa video an ito tulad nila Abra, Ron Henley, Miles, Cash Crew, at iba pa.

Worth it para suportahan ang bandang ito. Ayos rin ang timpla nila sa tenga ko ha.

Ang tanging masasabi ko muna for the mean time e suportahan natin ang local na musika. Tama, sariling atin namn diyan oh. Marami kayang magagandang musika sa Pilipinas, kung susubukan niyo lang na mag-YouTube.

Ang music video ng kantang "Pakipot" ay makikita sa Youtube.com/user/loonieversalstudios o tignan sa ityaas na bahagi ng blog na ito.. Ang mgamusika ng bandang All For Patricia ay makikita sa http://www.youtube.com/user/allforpatricia

author: slick master | (c) 2013 september twenty-eight productions

Nakakabobo.

10:22 a.m. 01/03/2013

Ang blog na ito ay may halaw na konspeto at inspirasyon sa kantang “Bobo Song” ni Marlon “Loonie” Peroramas.

Sadya bang ganito na ang panahon ngayon? Ang daming saliwa. Mga bagay na nakikita ay sobrang taliwas sa mga bagay na minimithi ng bawat isa? Kada araw na lang, paulit-ulit na... kaya ayun, nakakabobo na nga.

Una, ang buhay ng isang tipikal na pamilya sa lipunan ngayon ay mahahalintulad sa isang telenobelang ipinapalabas sa telebisyon? Na laging may bida, kontrabida at sandamukal na mga extra? Isama mo pa ang pinapaikot na kwento (oo , lagi na lang). Dumarating sa punto na sobrang marahas na ang ginagawa ng mga taong ayaw sa bida, at ito naming si bida e pa-underdog effect? Maghihiganti nga pero kailangan pang masaktan ng matindi?

Mga Juan Tamad kung maituring. Nakatutuok na lang sa mga dramang palabas, imbes na tutukan ang sinasaing na bigas.

Mga Pilipino nga, pero mas tinatangkilik pa ang mga banyagang bagay kesa sa sariling atin. Mga self-proclaimed na Kayumanngi dati pero itinatanggi na para maging wannabe chinito at chinita. Akala mo namn, bagay sa kanilang itsura.

Mga tipong pumapasok na lang sa eskwelahan pero walang natututunan. Kaya ba madalas ito rin ang dahilan kung bakit tinatamad na ring mag-aral ang mga estudyante? Maliban pa sa “baon” na lang ang dahilan kung bakit kahit papaano e sumasaya sila?

Ni hindi na yata natin alam kung may linya pa ba na naghihiwalay sa magkaibang mundo ng showbiz at pulitika sa ating lipunan. Ang artista ay may kaakibat na okupasyon na pagiging “public servant (kuno)” pagdating ng pangangampanya at lalo na pag nanalo siya sa halalan. Meron din naming mga nakaupo sa pwesto na inookupa ang mga entablado na dapat sana ay nakalaan para sa mga taong umaarte dun.

Ito nga rin ang panahon na para ang isang tao ay sumikat e, ‘wag mong ipakita ang talent mo. Ano ang dapat gawin mo? Magpakita ng akto ng katangahan at pakapalin ang mukha (at patatgin ang loob) sa darating na batikos at pangungutiya sa iyong harapan. Uso kasi e.

Mas mahilig pa nga yata ang karamihan ng mga tao sa tsismis kesa sa atupagin ang mga takdang gawain sa kani-kanilang mga bahay at kaniya-kaniyang mga buhay, mula sa magkakapit-bahay hanggang sa mga balita sa showbiz, walang pinapalagpas. Mga naganap kina Aling Nena, pinag-uusapan nila Manang Sonya sa halip na pansinin ang kaniyang mga labada.

Tapos ang mga tumatangkilik naman ng mga nakakabobong palabas na ito e sumusunod na lang sa agos, kahit alam na nila na hindi na tama. Nagpapimpluwensya sa mga nakikita, kaya ayun. Sing-tulad ni Coco Martin at Marian Rivera (at kung sinumang aritsta pa iyan) kung makapagdrama sa harap ng magulang.

At saka mo lang naappreciate ang mga bagay-bagay sa ating kamalayan kapag maganda ang resulta nito. Parang nagiging proud to be Pilipino ka lang kapag nananalo si Pacquiao sa mga laban niya. Naku, sino kaya ang niloloko mo, ‘no? At pa’no yan kung natatalo na ang pride natin, katulad ng 0-2 win-loss record niya last year?

Sa kabilang banda, ikaw naman ay natatakot. Takot mag-tanong, magpaulit, sumagot sa pagsusulit. Dapat ka nga ba matakot na gawin ang mga ’to, e tao ka pa rin lang naman, at kahit papa’no e hindi nagmamarunong? Matututo ka pa, ‘di ba?

Maraming aral ang kantang ito, na kung inaakala mo sa unang pagdinig e dini-diss o kinamumuhian niya ang lahat-lahat ng nasa popular na kultura at mainstream media (well, mali ka sa unang impresyon mo, tsong.). At nasasaad ito sa ilang mga linya nito.

Hindi porket Tagalog o nasa lokalidad natin e baduy na kaagad. At lalo naman hindi ka itataas ng pagiging Inglisero mo. Feelingero ka na nga, mas baduy pa tignan.

Hangga’t wala kang nagagawang hakbang sa bawat araw na lumilipas sa buhay mo, e talagang masa-stucked up sa mga bagay na sa tingin mo e nakakabobo. Ibig sabihin, ikaw mismo ang gumagawa ng sarili mong landas, at kung hindi mo babaguhin iyan, ikaw mismo ang biktima ng sarili mong katangahan.

“‘Di naman importanteng magpakadalubhasa, ang sa’kin lang naman ikaw ay malinawan.” Ibig sabihin? Hindi mo kailangan alamin ang lahat. Ang importante e may alam ka. (Malabo ba? Intindihin mo kasi.)

“’Wag na ‘wag mong gawing dahilan ang kahirapan. Maniwala, pero ’wag umasa sa himala. Wala pang nananalo sa lotto na ‘di tumataya.” Sabagay, may kasabihan kasi na choice mo mamuhay sa kung saan mo gusto. Kung ginusto mo maging mahirap, e magiging mahirap ka talaga. At hindi ko tinutukoy dito ang mga materyal na bagay lamang ha? Okay, sabihin na natin na, “Oo nga naman, lahat naman kasi tayo ay naghihirap din e.” Pero huwag kang umasa na isasalba ka ng iyong panalangin kung wala ka naming ginagawang hakbang para mairaos ang iyong buhay. “Hindi porket mahirap ka e hanggang d’yan ka na lang.”

At walang masama magtanong (basta sensible na tanong ha?) kung ikaw naman ay namomroblema sa kung ano ang dapat gagwin mo? “Tandaan, Mas masahol pa sa bobo ang bobo(-ng) nagmarunong.” Magmamarunong ka pa, e bobo ka rin naman! “Kung ang pag-iisip para sayo’y nakakangawit,
Ibenta mo ang utak mo kung’ di mo ginagamit.” Siyempre, gamitin kasi ang utak, no!

At hindi porket lahat ng mga nakikita mo sa TV e tama na rin para sa iyong kamalayan. Huwag kang magpadala sa mga bobong palabas, kommersyal, at ultimo ang mga personalidad na nakikita mo sa tinatawag na “idiot box.” Lalo na kung buong araw kang nakatunganga sa harap niyan.

Kung lahat na lang ng nakikita mo e nakakabobo… e di ikaw mismo gumawa ka na ng hakbang para baguhin ito. At least, simulan mo iyan sa sarili mong gawin sa buhay.

Author: slick master | © 2012 september twenty-eight productions

Playback: Ron Henley – "Biglang Liko "

 01/01/2013 11:27 AM 

Isa sa mga bagong kanta noong 2012 sa genre ng hip-hop dito sa Pinas ay ang single ng rapper na si Ron Henley. Ang kantang Biglang Liko ay isa sa mga kantang ginawa ng FlipMusic sa nakaraang taon. Kasama rito si Pow Chavez. Inuplaod ang music video nito sa YouTube noong Pebrero 14, 2012.

Ayos din ha? Sa sobrang patok kasi nito e naging parte ito ng mainstream music o sabihin na natin na popular na kultura. As in naging parte ito ng mga nirerequest sa music channel na Myx, at minsan narinig ko pa nga ito sa isa sa mga istasyon ng radyo. Well, pumatok din pala ‘to sa masa ha? Hindi na masama (pero mas okay sana kung maiintindihan naman talaga ng mga tao ang pinapakinngan nila, 'di ba?), bagay na kailangang bigyang pansin din sa ngayon ang mga bagay na may kinalaman sa rap at hip-hop lalo na’t parang nakilala lang ang mga ito sa dalawang lipunan: mga jejemon at mga taong nanunood ng mga rap battle sa YouTube tulad ng FlipTop at Sunugan.

Bago ako magbigay ng aking take sa kantang ito, maari na iba ang intepretasyon ng tao base sa lyrics at pamagat nito sa anuman ang nakikita ko. 

Medyo may pagkagreen lang ang iilang mga linya, at hindi mo siya mahahalata kung isang beses mo lang siya pakikinggan sa loob ng isang upuan. Try niyo na lang pakinggan ng ilang beses.

Pero ang astig lang niya. As in astig pa rin pakinggan. Siguro kasi sa skill din ng taong ito, na matindi rin mag-rap like anyone else ngayon na nasa hip-hop scene. 

Deretso lang eh.

Music video: (from http://www.youtube.com/user/batampasiggg)

Directed by: Jasper Salimbangon x Cristhian Escolano

Edited by: Jasper Salimbangon

Cinematography by: Cristhian Escolano x Elo Delenela x Paolo Magsino

Song produced by: Bojam of Flipmusic Productions

www.flipmusicproductions.com

Author: slickmaster | © 2013 september twenty-eight productions

Hip-hop Fan Kuno?!

01/01/2013 01:21 PM

REAL TALK. “90% ng rap battle fans ay walang alam sa hip-hop. Kaya ironic lang na sila pang nagsasabi na puro luto ang laban sa FlipTop. Pero on second thought, may luto nga, pero yung pangluluto ay galing mismo sa mga tao. Kasi kahit hindi kayo tunay na hiphop, kayo pa yung malakas mandikta kung sino dapat ang manalo. Kaya nagda-downgrade ng lyrics ang ibang emcees para lang kayo'y patawanin. Hindi ako gan'on. Hindi ako mag-aadjust sa inyo... putangina kayo ang mag-adjust sa’kin! At sa mga kapwa ko emcees, imbis na i-showcase nyo ang tunay n'yong talento at turuan ang mga tao, kayo pa mismo nag-eexploit at nanggagahasa sa art-form na 'to. Theatrics, antics, paggamit ng crowd sa kalaban, paggamit ng Props. Sa mga binanggit ko na yan, tangina walang kinalaman sa lirisismo at pagra-rap! At sa mga tinamaan na emcees, sorry... pasensya na mga p're. Joke lang mga putangina n'yo, wala akong pake! Kasi kung may English subtitles lang ang mga laban dito, malamang marami sa 'ting mamimintas. Kasi makikita ng buong mundo kung ga'no kabobo mga rap battles sa Pinas. At pasensya Anygma, kung sa tingin mo sinisiraan ko kumpanya mo... mali ka. Binabalik ko lang 'yung pundasyon at istraktura ng FlipTop kaya nga tayo may arkitekto sa sa liga. Ngayon ang pagsakripisyo ko sa round na to ay patunay na no match ka sa'kin sa pagra-rap. Kasi isa lang ang kabattle mo ngayong gabi, ako binattle ko ang lahat. Kasi isa ka lang parasite sa liga, period. Wala nang meta-metaphor Habang ako, i'm here to rearrange the scene parang movie editor. At sabi ni Dhictah dati, parang UFC daw ang FlipTop. Hindi! Ngayon, parang WWE na rin. Puro stunts, puro gimmicks para lamang mapansin!”

I’m just speaking based on observation, not as a legitimate fan of hip-hop. Aminado ako na maaring parte ako sa 90% ng mga hip-hop fans pero what’s even disgusting is yung the fact na majority sa naturang numero e sadyang nakikiuso lang talaga. 


Parang yung mga tipo na tutal nanunood ka naman via internet e try mo i-research ang mga bagay-bagay sa hip-hop. Making ka ng mga kanta, huwag lang dumedepende sa mga battle. Kung suporta ba ang usapan, parang nasa gawa din ba. Yung tipong binanggit ko sa aking blog dati na mga barbarong fans (baka masyado na akong brutal kong ilalahad ang mga iyun dito).

Siguro ito ang nagagawa ng pagiging adik sa panunood ng video sa YouTube. Nagiging instant fan ka nito kung sakaling naaliw ka at nagustuhan mo sila. Well, walang masama dun. Pero kung panay asa lang naman sa bagong upload at hindi mo naman talaga sinusuportahan ang kanilang adhikain dun, e fan ka nga ba talaga?

Parang ang tanong e… Real fan ka ba talaga, o sadyang bandwagon rider ka lang? As in yung nakikiuso lang. Sumasakay sa kung ano ang trending o porket everyone likes it, at masabing "in" ka din?

Isa sa mga naka-agaw ng pansin sa akin ay ang video ng FlipTop na ang laban ay Apoc versus Sayantipiko. Ang naturang berso na aking nabanggit sa unang parte ng blog na ito ay galing sa mga bara ng ikatlong round ni Apoc. Ang tindi lang ng mensahe na binanat niya.

Hindi sa pagiging arogante ng dating nito ha? Pero ang punto kasi nun ay may mga tao na tila barbaro na porket naaliw sila sa mga video ng FlipTop. Yung tipo na sa sobrang pagka-aliw ay ginagaya na nila ang anumang nasasabi ng isang nakikipagbanatan dun. 

At kung makapagdemand ng bagong video e akala mo sila ang nagpapatakbo ng ligang pinapanood nila.Ayos lang sana kung magtanong ka ng “May bago bang video na ilalabas kayo ngayon?” E kaso kasi ang mga mokong na yun ay parang mga boss kung makatanong e. Kung hindi may halong mura, sadayang bastos ang pananalita. 

Nakakalimot yata na nilalantad ng mga ‘to ang baho nila sa pamamagitan  ng pagpopost nila ng kumento sa YouTube o Facebook. (buti na lang sa Twitter kahit mas matindi ang away dun e sibilisado naman ang pamamaraan ng paglalahad ng bawat user)

Kaya ba nada-downgrade ang dating ng hip-hop sa Pinas, dahil sa mga ilang kanta na may beat na ginaya lang mula sa mga RnB na kanta mula sa banyaga? Mga mababahong lirisismo? Walang artform per se? 

Nahaluan na rin ba ng ideya ng sobrang kommersyalismo?

Hmmm… mahirap husgahan kung ako ang tatanungin (kasi nga hindi ko pa makukunsidera ang sarili ko na isang lehitimong hip-hop na fan). Basta ang alam ko lang e maraming magagandang musika na nalilikha sa underground at kasama na rin dito ang mga rapper na nakikipag-engage sa mga rap battle event tulad ng FlipTop at Sunugan. At para mas maappreciate mo ng husto, huwag lang pakinggan. Intindihin din ang pinapakinggan. Laliman ang pag-unawa.

At sa totoo lang, ang internet ay mundo para sa mga intellektwal, hindi para sa mga nagpapanggap na tanga. At laging may linyang namamagitan sa mga taong tunay na fan sa mga taong nakikiuso lang.

Para sa enjoyment niyo, panoorin ang naturang mensahe ni Apoc sa laban na ito sa FlipTop. (see 11:50 - 13:37)

Author: slickmaster | © 2013 september twenty-eight productions

Nakakabato.

Teka nga, teka nga… *handclap* Pusong bato ba o sadyang nakakabato lang ang kantang ito?

At teka ulit, bakit nga ba ulit nauso ang kantang ito? Ang daming matitinong musika sa lokal na kultura natin? Pero… pusong bato?

Ano ‘to? Maraming nagiging emotero sa panahon ngayon? Yan kasi dala ng panunood n’yo ng mga telenobela.

Manhid lang ba, o sadyang nakakabadtrip na lang nag paglipana ng ganyang kanta? Ay, ewan.

Nasobrahan na kasi sa romatisismo ang musika sa panahon ngayon e. Kapag walang halong pag-ibig ang tema ng awit mo, huwag kang umasa na bebenta ka kaagad maliban na lang kung ikaw ay katulad nila Gloc-9, Parokya Ni Edgar, at kung sinu-sino pa.

Na-associate na ang popular na kultura sa mga novelty na tema ng musika. Parang pag-ibig sa ideya ng komersyalismo.

Kung hindi ako nagkakamali, babae ang unang kumanta nito (si Aimee Torres ayon sa mga search results ng YouTube). Pero ayon sa mga nakalap ko, ang orihinal na kumanta nito ay Renee "Alon" Dela Rosa. Umeere ito sa halos kahit saan, mula sa istasyon ng radyo na pianpakinggan ng magkakapitbahay, sa mga piniratang (o pina-burn) na CD na tumutugtog sa mga dyip (o minsan pa nga e sa mga USB o mp3 player nila); mapa sa computer shop na tinatambayan; at kahit pagdating ng mga pagdiriwang, tulad nitong nagdaan na Pasko (kung hindi Pusong Bato ang kinakanta ng mga ‘to, e sinasayaw naman yung Gangnam Style). Kung hindi ang mga tulad ng pop at hip-hop genre, e ‘di ito. Oo, ang kanta ngang ito.

Nakaka-LSS ba? Ayos lang iyan. Pananaw mo iyan e.

Sinubukan kong suriin ang kantang ito. Ang magkaibang bersyon nilang dalawa. Well... maganda naman yung lyrics. Pero, with all due respect sa mga fans ng kantang ito, mas gusto ko pa rin ang version ni Torres. Yung pangalawa kasi e parang pang-jukebox ang dating, (kaya siguro patok na patok ito sa madla, hindi na rin kataka-taka) Perop... Naalibadbaran lang ako sa boses, lalo na sa chorus part. Parang pumiyok ang dating e. Nyay, inay kupo.

Ito ang dahilan kung bakit tila hindi ka-astig ang dating ng musika sa panahon ngayon. Kung hindi sa mga hindi-pa-hasang talento, mga nakakabatong mga record. Tsk.

Pero ano nga ba ang magagawa mo, kung nasa panahon na na tila deteriorated na ang kalidad ng media na nakikita mo? Pang-mababaw lang ba? Ala naman hindi mo tangkilikin ito, maliban na lang kung may alam ka na matinong choice.

05:59 p.m., 12/25/2012

Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions

My pick #10 – Mash-up: Gangnam Style/2 Legit 2 Quit

Well, last month over at the American Music Awards, this was the hell of the moment. One Black American Hip-hop artist in the late 80s-slash-early90s and one rapper from the known Asian country named South Korea collaborated for an epic ending.

Here’s the footage from the said event.

And here’s the actual track ripped at YouTube. 

By the way, this mash-up song can be downloaded via iTunes. As far as I remember this was one of the top tracks at iTunes. Well, was not sure if the time frame will be the one I’m pertaining into.

I’ll give my word here: Epic mixture, considering MC Hammer was one of the notable names in the rap industry way back then complimented with those moves that can hype anyone whose been getting addicted into it. And Psy, who was been working on the Korean music for some time and his Gangnam Style actually took a hit thru wide-scale in just a short span of time after uploading that one in YouTube to the extent that almost everyone in the world has been got into the craze. 

Well, wow.

10:53 a.m. 12.11.2012

Author: slick master | (c) 2012 september twenty-eight productions

My PICK #8 - AMALAYER STYLE.

Here’s something that I spotted over the week, and… yes, at the height of that scandalous moment where a young lady was caught in the act by an allegedly a citizen journalist humiliating a lady guard.

More than a video that gave her 60 seconds of fame (or shame). Here’s a mash-up parody track made by a certain DJBrianCua of the music streaming website SoundCloud.

The audio parts were derived from the original video regarding that AMALAYER incident, and from the very best hit of 2012 – Psy’s Gangnam Style.

I first saw this track from one of the tweets of a TV director/critic named Jose Javier Reyes last week.

All I can say is… what the hell. DOPE, and perfect timing then. It was at the height of that trending worldwide moment of AMALAYER.

So far, it has more than 41,000 times on its playing counter, 46 people have spoken regarding the said track, and 41 times favored.

Maybe that can help you move away from the novelty stuff, and at least… can take a joke.

By the way, you can download the track via http://soundcloud.com/djbriancua/amalayer-style

08:00 p.m. 11/19/2012

Author: slick master | © 2012 september twenty-eight productions

Silang mga KENKOY.

“Hoy, hoy, hoy! Mister Kenkoy, bakit ka nangangamoy? Hoy, hoy, hoy, Mister Kenkoy! Ikaw ay nangangamoy kenkoy!”

Ang nasabing linya ay halaw mula sa (circa) 1976 na kanta ni Mike Hanopol - ang “Mr. Kenkoy.” Lumabas ito sa kanyang iba’t ibang mga compilation of hits album.

Isang kanta na sumasalamin sa kabulukan ng isang tao sa kanyang lipunang ginagalawan. Halaw sa impluwensya ng isang komikal na tauhan sa pahayagan ang salitang “Kenkoy.”

Unang lumabas ang salitang ito bilang monicker ng isang cartoon character na nilikha nila Romualdo Ramos, isang batikang manunulat at ng isang cartoonist na si Antonio “Tony”  Velasquez noong 1929 na nagngangala’y Francisco “Kenkoy” Harabas, at tinaguriang unang tunay na pop icon ng Pilipino. Ang ibig sabihin ng naturang salita ay isang nakakatawang tao, as in “joker” o “jester” ba.

Pero hindi lang sa patawa ang pinakapatutsada ng antigong kanta na ito, dahil kung maalala niyo ang panahon ng dekada ’70, ito ay ang panahon na nagsisilabasan ang mga mga palabas at kanta na may mala-pulitikang tema. Isa ang Mr. Kenkoy sa mga ito, at makikita ito sa lyrics niya.

At mapahanggang ngayon, applicable pa rin ang kantang ito. Dahil marami pa rin ang mga umaastang kenkoy sa lipunang ito. Siya, ako, ikaw, tayong lahat (maliban na lang kung ikaw ay likas na malinis ang budhi at sadyang napakaseryosong tao). Pero matinong usapan ba? Marami diyan.

Mula sa mga nagpapakatanga sa mainstream para lang sumikat; mga pulitikong mandarambong; mga mababango ang dila pero ang babaho naman ng mga motibo sa buhay; mga nagtatago ng kanya-kanyang mga kagaguhang nagawa sa kapwa man at/o sa lipunan, ke isa kang ordinaryong nilalang o kilala sa lipunang ginagalawan; mga nasobrahan sa pagtakas sa problema ng kanyang realidad; mga nasobrahan sa pakapalan ng mukha; mga nasobrahan sa kaalalaman; mga backstabber, hipokrito’t epal at kung anu-ano pang mga kabullshitang nagaganap sa ngayon, isama mo na dyan ang gumagawa ng mga lata-na-hangin-lang-ang-laman sa mainstream.

Pero mas patama ito sa mga nangyayari sa pulitika e. Hindi na kailangang ipaliwanag, andyan na nga sila sa mga papoging streamer nila pati na rin sa mga headlines ng pambalitaan. Hindi pa ba sapat iyun?

Ay, ewan. Basta, sila… kenkoy. Ito na lang ang sa kanila. (sabay pinatugtog ang kantang Mr. Kenkoy ni Mike Hanopol, sabay nasa full volume pagdating sa chours)

“Hoy, hoy, hoy! Mister Kenkoy, bakit ka ngangamoy? Hoy, hoy, hoy, Mister Kenkoy! Ikaw ay nangangamoy kenkoy!”

Tamaan nga naman sana ng lintik ang mga ‘to para matuahan, ano?

P.S. Pasalamat nga ako sa kantang ito dahil dito ko nalaman ang salitang “switik.”

11/19/2012, 09:57 a.m.

Sources:

http://en.wikipedia.org/wiki/Kenkoy

http://www.lyricskoto.com/lyrics.php?sid=921

http://www.mymusicstore.com.ph/music/mike-hanopol/418175/Mr.-Kenkoy.html

Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions

NU 107 After 2 Years…

11/08/2012, 12:27 p.m.

Hindi ako isang masugid na tagahanga ng istaysong ito. Minsan lang ako kung makinig sa kanila, pero maliban kasi sa mga website na tulad ng YouTube, ito ang pinakaprimerong source ng rock music para sa karamihan ng mga Pinoy e. Of course, maliban pa ‘to sa pag-attend ng mga gig ng mga banda sa underground man, o opisyal na concert.

Pero ang bilis ng panahon, ‘no? Dalawang taon na pala ang nakalilipas mula noong pormal na nagpaalam na sa himpapawid ng FM radio ang tinawag nilang “Home of NU Rock” – ang NU 107. Naalala ko pa nga ang mga hindi mawaring pakiramdam noon, lalo na sa parte nila na likas ang pagiging rakista sa sariling karapatan, na ang isa sa mga pinakasandigan nila sa musika ay mawawala na lamang matapos ang 23 taon na pamamayagpag.

Ilang mga personalidad ang nagsalita, mula sa mga dating nakasama bilang mga DJs, mga kilala sa larangan ng pakikipagrakrakan, at kahit ultimo ang mga DJs mula sa ibang istasyon na nakikinig din pala sa kanila. Mga kasama sa hanapbuhay ba.



Ilang sandali bago mag alas-dose ng hatinggabi ng Linggo, Nobyembre a-7, (or technically speaking, a-8 ng Nobyembre) taong 2010, sa huling sign-off spiel ng station manager nitong si Chris Hermosisima (a.k.a. Chris Cruise)…

“So let’s do this, for the last time. It’s a minute before 12. NU107 is DWNU FM, at 107 dot 5 megahertz in Pasig… once the loudest and proudest member of the KBP. This has been NU107, the Philippines’ one and only Home of New Rock. This is NU107. We are signing off.”

…agad umapaw ang emosyon ng karamihan sa paglisan ng NU, pati na rin siguro ang mga nakikinig sa kanila sa oras na iyun. Partikular na siguro ang mga taong nakaantabay sa labas ng kanilang istasyon at opisina sa Ortigas, Pasay City.

Ang huling kantang umalingawngaw sa tanyag na pangalan na namuhay sa dial na 107.5 MHz – maliban pa sa Pambansang Awit ng Pilipinas – ay ang antigong kanta ng Eraserheads noong 1997, Ang Huling El Bimbo. Bago mag alas-dose kinse ng madaling araw, ang nakakabinging off-air silence-slash-static na tunog na ang naririnig ko.

Hindi ko masasabing perfect farewell ito, dahil nga minsan lang ako nakapakinig sa istayon nila. Pero hindi ibig sabihin nun ay hindi ako naging tagahanga ng Pinoy rock sa aking sariling karapatan. Pero matindi kasi ang epekto nito e. Sa panonood ko nga ng report nito sa music channel na Myx, nakita ko ang pagmamahal ng tao sa kanila. Marami sa malamang ang mamimiss ito, mga luhang tumula mula sa mga taong humanga. Maraming mga alaala ang nabuo. Isa nga silang maituturing na “legacy” sa rock industry.

Hindi lang talaga makakaila ang katotohanan na mahirap magpatakbo o magtrabaho sa iosang bagay na talagang mahal mo, kung hindi ka naman kikita rito. ‘Yan ang isang matimbang na halimbawa, maliban pa sa mga minsa’y naging alamat sa popular na kultura tulad ng 93.9 KC Fm, at 97.1 Campus Radio WLS FM.

Nagsilbi din itong avenue para sa mga banda na magkaroon ng break sa industriya at magkaroon ng jumpstar sa kani-kanilang mga karera bilang mga rockstar.

Dalawang taon na ang nakalipas, hindi ko na puwedeng husgahan ang mga pangyayari o ikumpara ba ang NU 107 sa istayon na pumalit sa kanilang channel na WIN Radio. Dahil obviously magiging bias na ako diyan, maliban pa sa katotohanan na bihira na lang ako makapakinig ng radyo, at kung nakikinig man, hindi ako madalas naka-tune in sa mga istasyon ng pang-masa.

Katulad ng mga sinasabi ko sa ibang mga blog na may paksang kinalaman sa media, partikuar sa radyo, ang pagpapatakbo ng mga ganitong klaseng kumpanya ay “business.” Hindi ka pwedeng hindi kumita, kahit ang puso mo ay para sa isang specified na genre ng musika lamang. Lalo na sa panahon ngayon na lumolobo ang populasyon sa lugar na pagnenegosyohan mo. Ayos lang sana kung mataas pa rin ang bilang ng mga tao na may kakayahan sa buhay. E paano kung ang madlang pipol mo ay nasa classes C, D at E na? Hindi na tulad noon na kahit papano na ang mga elitista ay papatol pa sa taste ng mayorya? Mahirap iyan, lalo na yata noong panahon na unti-unti na nababawasan ng mga taong mag-aadvertise sa istasyon nila? Malulugi ka siyempre, kung negosyante ka. Kapag hindi nakayanan, baka matulad ka na lang sa kanila na maibebenta na lang yang pinaghirapan mo.

Dalawang taon na ang nakalipas, may DIG Radio naman na pwede kang mapakinggan sa internet. Andun ang iilan sa mga naging disc jockeys ng NU 107. Ngapala, speaking of which, ang mga matitinong musika na namimiss mo sa radyo ay nsa kani-kanilang mga internet radio stations na rin. Kaya ‘wag kang masyadong mag-worry. Nangyayari talaga iyan. Baka nga sa DIG Radio mo pa mapapakinggan ang mga bagay na una mong natipuhan sa istasyon ng NU e.

Sa kabila kasi ng mga emosyon ay dumaan din ang NU 107 sa matinding kritisismo sa paglipas ng mga taon. Ke naging “mainstream rock” na ba (pero ‘di ba, may pagkakataon na okay naman talaga ang rock music sa mainstream? Sabagay kasi ang mga matitinding musika nun ay mas namumuhay sa underground e, pero parang isa din yan sa mga purpose ng NU e – ang ipakilala ang rock music sa pangkalahatan); “sellout,” “too commercial,” o kung ano pa man iyan.

Pero ganun naman talaga e – nagbabago ang mga bagay-bagay sa ating buhay, tulad lang yan ng mga pagbabago na dumadaan sa kada tika ng oras at paglipat ng mga pahina sa kalendaryo. Ika nga ni Radioactive Sago Project frontman/commentarist na si Lourd de Veyra, e iba ang NU 107 ng 2010 sa NU 107 ng 1987. Granted na iyan. Pero kung panay pangungulimbat sa mga development ng NU 107 na lang ang ating isusumbat nun, ay ‘di ba mas okay na yan kesa sa kada umaga, siesta at gabi ay ang mga love song at iba pa na sadyang mabenta sa tenga, ang maririnig mo? Hindi natin yata na-appreciate iyun.

Basta, NU 107 is still NU 107 at hindi yan mapapalitan sa puso ng sinumang Pinoy na rakista. Keep rocking even if you’re no more at the mainstream airwaves, NU 107!

Special citation of sources:
Eulogy for NU 107: There is a light that never goes out, Lourd Ernest H. de Veyra.
This is a crazy planets, (spot.ph and Summit books)

Video of Nu107 Sign Off via Chiara Zambrano’s YouTube channel

(This article was posted at the Community blog site Definitely Filipino dated November 8, 2012.)

P.S. NU 107 (10/31/1987 - 11/07/2010), isa ka nang alamat sa contemporoary na kultura!

Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions

The Problem With Over-Romantic Medium and The So-Called Commercial Value.

10/23/2012 | 08:01 PM

Babala: Ang mababasa sa akda na ito ay maaring naglalaman ng ideya o kaisipan na taliwas sa pananaw ng nakararami. Bago mag-react, magbasa muna. At kung may kontrapelong punto, gawin ito sa maayos na pamamaraan. Maraming salamat po.

Maraming bagay ang nagbago sa paglipas ng panahon. Mula sa binabasa hanggang sa napapakinggan at mapa-biswal na mga media. pero dati, may mga matinding distinksyon o genre ang mga ito, mula komedya, drama, horror, aksyon at iba pa. Pero ngayon? Ewan ko.

Sa sinehan, makikita mo na lang ang mga tipikal na genre ng pelikula kung una gawa ito ng banyaga. Ang lokal na eksena naman? Panay ikot na lang ng ikot sa mga love team at walang kaato-atoryang love story. Mula sa tinedyer hanggang sa buhay mag-asawa. Sabagay, halos lahat naman ay nakakarelate katulad ng inyong lingkod. Kaya lang kung ganitong bagay na lang palagi ang nakikita natin sa sinehan, eh parang ang boring na. Kumbaga sa joke, e gasgas na. Baloney.

Halos pareho din ang mga tema sa palantunan na pang-telebisyon. Walang telenovelang umeere sa primetime programming kung wala ang dalawang bagay na ito: ang love team at ang love story. Ops, isama mo na d'yan ang mga kontrabida na mas sakim pa yata sa mga kampon ni Satanas kung makagawa ng marahas at masamang bagay sa ngalan lang ng pag-ibig. Parang yung kasabihan na “Hahamakin ang lahat, mapasaakin ka lamang.” Meron pa nga dyan na napanood at napakinggan ko, “Wala akong pakialam kahit may matapakan pang ibang tao, makuha lang kita.”

Ops, teka muna ulit: ang pagkakaalam ko ay hindi naman yata tinuro sa asignatura ng pag-ibig ang maging sakim ah. Kaya bakit nga ba nagkakaroon ng mga ganitong karakter at plot? Well, “twist” yan e, Pero parang ang sakit naman ng twist na iyun. Parang mas okay pa yung dati na may fixed marriage at yung tipikal na tutol ang mga magulang sa sinisinta ng anak, bagay na talaga namang nangyayari sa tunay na buhay.

Pagdating naman sa musika, panay tema na lamang ng pag-ibig ang naririnig ng mga tenga. Nasaan na ang mga panahon na may matitinding mensahe ang nilalaman, mula sa pakikibaka sa lupang pinangako, paghahayag ng sariling kagustuhan (o pangarap) sa buhay, sa pagbibigay-galang sa mga alamat, pagpapahalaga sa buhay, pasakalye, hangad ng pagbabago, at iba pa? Yung mga panahon na hindi lang sa panay romansa’t sex ang laman ng mga playlist sa radyo?

Naalala ko ang babasahin sa lokal na literatura. Sabagay, mas maayos na lugar naman dun ang mga romantikong nobela na madalas na maililimbag sa mga pocketbook. Walang masama roon. 

Pero sa librong Gapo ni Lualhati Bautista, nilahad ng awtor ang kanyang tahasang pagkontra sa paglagay ng “commercial value” doon. Aniya, hindi siya nagsusulat ng libro para kumita lang. Bagkus, ito ay para mailahad ang nais niya sa arte o pamamraan ng sining.

Kaya minsan, sumasagi na sa isipan ko ang tanong na ito: “Nasosobrahan na nga ba tayo sa mga mga ideya ng romantisismo na ikinakalat naman ng mainstream media?”

Maaring nakakaasiwa na ito sa mata ng tulad ko. Ngunit sa totoo lang ay hindi bebenta ang negosyo at wala kang mapapanood at mapapakinggan kung wala ang mga ganitong tema ng palatuntunan. Magiging boring ang araw at gabi kung sa usaping realidad at balita na lamang iikot ang mass media. At baka nga sa sobrang pagkaurat mo, mas gugustuhin mo na lang na patayin ang telebisyon at magahanp ng mga bagay na magsisilbing taga-takas sa masamang realidad ng buhay mo. Walang mapag-uusapan ang mga magkakapit-bahay na kapwa manunood at tagahanga.

Pero parang sumosobra na rin e. Isipin mo kung ang isang talk show sa umaga ay laging naglalaman ng mga tanong na katulad ng “kumusta ang lovelife mo?” Ang mga palabas na nagbibigay-aliw ay may lamang love story at romantic violence, mula sa magtatanghaling timeslot hanggang sa mga oras na lampas na sa primetime slot. As in “all day long” ba na tila ang breaktime lang ng mga ito ay ang oras ng katanghalian at t'wing alas-sais y medya ng gabi. Parang hindi na nagsawa o wala nang balanse ang mga bagay-bagay.

Kaya sa malamang ito na lang din ang dahilan kung bakit hindi na ako nanunood masyado ng TV at sa mga blogs na lang madalas magmasid sa mga romantikong bagay.

Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions

Playing on a Throwback Mode: ‘Wag Mo Na Sanang Isipin.

At alam ko, hindi ito pangkaraniwan sa mga tulad ko na ipinanganak sa dekada ’90, at lalong hindi sa mga kahenerasyon ko na umiikot ang plaka at tainga sa mga makabagong tugtugin. Pero anyway…

Balik-tanaw sa dekada ’80. Panahon pa ‘to ng mga matitinding pasabog at kontrobersiya sa pamahalaan, at kasikatan naman ng mga lokal na musika sa kabilang banda. Sa malamang, umusbong na ang kantang ito noong bata pa lang ang mga nakakatandang kapatid ko. Ni hindi ko nga natanong kung kelan nabili ng aking erpat ‘tong 2-part album ni “Mr. Pure Energy” Gary Valenciano. Basta, ang alam ko lang po ay ito ang isa sa mga naunang paborito ko lalo na noong pinapatugtog to sa CD counterpart ng aming Panasonic Karaoke.

Sa halos 30 mga kantang nilalaman ng Greatest Hits I & II ni Gary V., ilan sa mga ito ang nagustuhan ko, maliban sa ‘Di Bale Na Lang, itong “’Wag Mo Na Sanang Isipin” na ito.

Hindi ko alam kung ano ang nakain ko at lagi kong nagiging ka-vibes ko ang mga tipo na musika na upbeat ang tunog, pero taliwas sa ritmo ang mga letrang nilapat o ang mga tinatawag na “lyrics.” Hindi siya as in na danceable funk ang dating e. Basta, pang up-beat lang. Pero kung pagsusumamuhin kasi ang mga salita, nanghihingi ito ng pagkakataon na… well, makipagbalikan muli. Kalimutan ang mga masasalimuot na nangyari kahapon. As in…. ‘wag mo na sanang isipin. Oo, second chance na pag-ibig nga. At alam ko naalibadbaran ako palagi sa mga gantiong tema, pero… ewan. Astig lang.

O siguro dahil napapaindak lang ang paa ko sa kaa pagkakataon napakikinig nito? Minsan kasi pag nagustuhan mo ang mga ganitong klaseng tugtugin regardless kung ano ang mensahe nito, basta mapapasayaw ka, well, talagang parang mapupunta ka sa ganoong mood e. Na parang gusto mong umindak na ewan. Kung pwede pa, kantahin mo na rin. Mag-ala Gary V lang.

Hindi ako ganap na panatiko ng artistang ito. Pero sadyang may mga kanta lang talaga siya na naging parte ng listahan ng mga paborito ko sa lokal na eksena. At sa panahon ngayon na dalawang dekada na mula nang ilabas ito sa merkado, pumatok sa mga record bars, sarap lang balikan lalo na kung hindi mo naka-catch-up ang mga throwback hits program sa radyo.

Basta, astig lang.

Author: slickmaster

Date: 10/18/2012

Time: 04:08 p.m.

© 2012 september twenty-eight productions