The Scene Around: Gabi Ng Pagpupugay

06/13/14 01:32:20 PM

The Independence Day was the very important holiday for the citizens of Republic of the Philippines. It was indeed the date which showcased one of the most pivotal events in the history of this country–our independence of the three-century colonization of then-European imperialist Spain.

It was every June 12th of the year when several events were held in observance of our Independence day, such as job fairs, the annual rituals of giving tributes and respect to RP's official signs, and even advocacy-driven rallies and concerts.

Though most of them were on the political and artistic themes, no one seemed to put a hand on sports. It's like everyone forgotten something–that is to pay tribute to the people who made recognition through the means of playing the physical (and mental) activities in life called “sports.”

This is what the objective of a veteran sports-beat journalist and former commissioner of the now-defunct Philippine Basketball League (PBL) Chino Trinidad when he waged a sporting tribute event called “Pagpupugay”at the Newport Performing Arts Theater located inside the Newport Mall of Resorts World Manila on Thursday evening, which by the way was also the Independence Day (June 12).

Prior to the main event, the organizer himself put up a Memorabilia Exhibit on the Newport Mall's Ground Floor, which runs from June 1 to 15. Yours truly have seen some of the most precious things which these athletes brought to the country alongside their highest pride, from medals to uniforms to even the ball they used during the 1954 World Basketball Championships in Brazil (and don't be confused though, 'coz for your information: soccer was the ball used during the early decades of basketball).

Aside from the literally memorabilia, some of the artworks were part of the exhibit such as paintings from Anthony Galvez, Jun Aquino, and the gigantic King Caloy sculpture by Reynald Bon Mujeres.

It was near six in the evening when people started to flock the venue's lobby (which situated on the mall's third floor). Stars from past to the present and from all sorts of sports were there along with their supportive families and friends. Aside from them, personnel from both the mainstream and new media were in attendance to witness the star-studded evening.

The formal show started around eight in the evening, with veteran sports broadcaster Sev Sarmenta serving as the anchor alongside organizer Chino Trinidad.

From there, several Philippine-raced athletes were given tributes, with some of them represented by their respective families. In particular order:

1st – boxing: Pancho Villa (tribute presented by Denver Cuello)

2nd – football: Paulino Alcantara (Chieffy Calindong)

3rd – swimming: Teofilo Yldefonzo (Eric Buhain)

4th – track and field: Simeon Toribio (Elma Muros-Posadas)

5th – track and field: Miguel White

6th – boxing: Ceferino Garcia

7th – tennis: Felicisimo Ampon (Felix Barrientos)

8th – golf: Ben Arda

9th – boxing: Anthony Villanueva

10th – boxing: Gabriel "Flash" Elorde

11th – chess: Eugene Torre

12th – bowling: Rafael “Paeng” Nepomuceno

13th – bowling: Olivia “Bong” Coo

14th – billiards: Efren “Bata” Reyes (Francisco “Django” Bustamante)

15th – bowling: Arianne Cerdeña

16th – boxing: Mansueto “Onyok” Velasco (brother Roel)

17th – bowling: Lita Delas Alas (Coo and Cerdeña)

18th – basketball: Carlos Loyzaga (also, selected past members of the Philippine Basketball team; present: PBA player Chris Tiu and Marc Pingris of Gilas Pilipinas).

(Other tribute presenters were Sev Sarmenta and Chino Trinidad)

However, as the program was about to give tribute for Loyzaga, Trinidad broke the news that the basketball player known as “The Great Difference,” never made it to the venue and was instead confined to Cardinal Santos Medical Center, though the former commissioner quoted that his condition was nothing serious.

Going back, as the ceremonial rites rolled during the evening, emotions poured around some of the industry's key personnel; specifically, one of them was on the segment about the boxer Anthony Villanueva, whom passed away a few weeks prior to the event. He bared the trust fund intended for the boxer who just passed away a month ago, and vowed he will never let another misery on any Filipino athlete pass by.

He also announced the first beneficiary of the trust fund were the former boxer and now COPD fighter in Leopoldo Serantes.

In addition, several members of the London Paralympic teams, as well as the mentally-impaired-but-winning Filipino athletes, members of the Philippine Army, young football players (students of Calindong), and other vintage athletes—both in good form or in deteriorating condition—were given recognition.

The Manila Philharmonic Orchestra, led by conductor Sebastian Trinidad, provided the musical scoring, with the Mandaluyong Children's Choir providing the vocal accompaniment; and the Resorts World's resident band The Draybers providing the rocking color, with The Voice Philippines' winner Mitoy Yonting as the front man.

Overall, the program rolled for almost two and a half hours, with the post-program set slated for photo ops, autograph sessions and even interview questions fielded by both broadcast, journalism and online media. Yours truly though was grateful to meet several personalities, including Ramon “El Presidente” Fernandez, and “The Dean” Quinito Henson, and Chino Trinidad, to name a few.

The downside though is that I never knew some of the classic athletes our country ever had, like for instance, I never noticed it was Bong Coo until she was introduced (perhaps the photos between my old Sibika book and the present one could really tell the difference), and even Yoyong Martirez and Danny Florencio, whose happened to be seated next to me minutes before the program started (I moved since my friend whose invited me to the “Pagpupugay” came). Alright, I know, I suck at that point.

Anyway, the program had its own good cause. I think there should be a second “Pagpupugay” soon since we still have a lot of world-class athletes who excelled very well.

Post-script: Before I formally culminate this post, I would like to give a shout out to one of my friends who blogs as the SportyGuy. He was the one who invited me for this prestigious event.

Author: slickmaster | ©2014 september twenty-eight productions

Silang mga KENKOY.

“Hoy, hoy, hoy! Mister Kenkoy, bakit ka nangangamoy? Hoy, hoy, hoy, Mister Kenkoy! Ikaw ay nangangamoy kenkoy!”

Ang nasabing linya ay halaw mula sa (circa) 1976 na kanta ni Mike Hanopol - ang “Mr. Kenkoy.” Lumabas ito sa kanyang iba’t ibang mga compilation of hits album.

Isang kanta na sumasalamin sa kabulukan ng isang tao sa kanyang lipunang ginagalawan. Halaw sa impluwensya ng isang komikal na tauhan sa pahayagan ang salitang “Kenkoy.”

Unang lumabas ang salitang ito bilang monicker ng isang cartoon character na nilikha nila Romualdo Ramos, isang batikang manunulat at ng isang cartoonist na si Antonio “Tony”  Velasquez noong 1929 na nagngangala’y Francisco “Kenkoy” Harabas, at tinaguriang unang tunay na pop icon ng Pilipino. Ang ibig sabihin ng naturang salita ay isang nakakatawang tao, as in “joker” o “jester” ba.

Pero hindi lang sa patawa ang pinakapatutsada ng antigong kanta na ito, dahil kung maalala niyo ang panahon ng dekada ’70, ito ay ang panahon na nagsisilabasan ang mga mga palabas at kanta na may mala-pulitikang tema. Isa ang Mr. Kenkoy sa mga ito, at makikita ito sa lyrics niya.

At mapahanggang ngayon, applicable pa rin ang kantang ito. Dahil marami pa rin ang mga umaastang kenkoy sa lipunang ito. Siya, ako, ikaw, tayong lahat (maliban na lang kung ikaw ay likas na malinis ang budhi at sadyang napakaseryosong tao). Pero matinong usapan ba? Marami diyan.

Mula sa mga nagpapakatanga sa mainstream para lang sumikat; mga pulitikong mandarambong; mga mababango ang dila pero ang babaho naman ng mga motibo sa buhay; mga nagtatago ng kanya-kanyang mga kagaguhang nagawa sa kapwa man at/o sa lipunan, ke isa kang ordinaryong nilalang o kilala sa lipunang ginagalawan; mga nasobrahan sa pagtakas sa problema ng kanyang realidad; mga nasobrahan sa pakapalan ng mukha; mga nasobrahan sa kaalalaman; mga backstabber, hipokrito’t epal at kung anu-ano pang mga kabullshitang nagaganap sa ngayon, isama mo na dyan ang gumagawa ng mga lata-na-hangin-lang-ang-laman sa mainstream.

Pero mas patama ito sa mga nangyayari sa pulitika e. Hindi na kailangang ipaliwanag, andyan na nga sila sa mga papoging streamer nila pati na rin sa mga headlines ng pambalitaan. Hindi pa ba sapat iyun?

Ay, ewan. Basta, sila… kenkoy. Ito na lang ang sa kanila. (sabay pinatugtog ang kantang Mr. Kenkoy ni Mike Hanopol, sabay nasa full volume pagdating sa chours)

“Hoy, hoy, hoy! Mister Kenkoy, bakit ka ngangamoy? Hoy, hoy, hoy, Mister Kenkoy! Ikaw ay nangangamoy kenkoy!”

Tamaan nga naman sana ng lintik ang mga ‘to para matuahan, ano?

P.S. Pasalamat nga ako sa kantang ito dahil dito ko nalaman ang salitang “switik.”

11/19/2012, 09:57 a.m.

Sources:

http://en.wikipedia.org/wiki/Kenkoy

http://www.lyricskoto.com/lyrics.php?sid=921

http://www.mymusicstore.com.ph/music/mike-hanopol/418175/Mr.-Kenkoy.html

Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions

NU 107 After 2 Years…

11/08/2012, 12:27 p.m.

Hindi ako isang masugid na tagahanga ng istaysong ito. Minsan lang ako kung makinig sa kanila, pero maliban kasi sa mga website na tulad ng YouTube, ito ang pinakaprimerong source ng rock music para sa karamihan ng mga Pinoy e. Of course, maliban pa ‘to sa pag-attend ng mga gig ng mga banda sa underground man, o opisyal na concert.

Pero ang bilis ng panahon, ‘no? Dalawang taon na pala ang nakalilipas mula noong pormal na nagpaalam na sa himpapawid ng FM radio ang tinawag nilang “Home of NU Rock” – ang NU 107. Naalala ko pa nga ang mga hindi mawaring pakiramdam noon, lalo na sa parte nila na likas ang pagiging rakista sa sariling karapatan, na ang isa sa mga pinakasandigan nila sa musika ay mawawala na lamang matapos ang 23 taon na pamamayagpag.

Ilang mga personalidad ang nagsalita, mula sa mga dating nakasama bilang mga DJs, mga kilala sa larangan ng pakikipagrakrakan, at kahit ultimo ang mga DJs mula sa ibang istasyon na nakikinig din pala sa kanila. Mga kasama sa hanapbuhay ba.



Ilang sandali bago mag alas-dose ng hatinggabi ng Linggo, Nobyembre a-7, (or technically speaking, a-8 ng Nobyembre) taong 2010, sa huling sign-off spiel ng station manager nitong si Chris Hermosisima (a.k.a. Chris Cruise)…

“So let’s do this, for the last time. It’s a minute before 12. NU107 is DWNU FM, at 107 dot 5 megahertz in Pasig… once the loudest and proudest member of the KBP. This has been NU107, the Philippines’ one and only Home of New Rock. This is NU107. We are signing off.”

…agad umapaw ang emosyon ng karamihan sa paglisan ng NU, pati na rin siguro ang mga nakikinig sa kanila sa oras na iyun. Partikular na siguro ang mga taong nakaantabay sa labas ng kanilang istasyon at opisina sa Ortigas, Pasay City.

Ang huling kantang umalingawngaw sa tanyag na pangalan na namuhay sa dial na 107.5 MHz – maliban pa sa Pambansang Awit ng Pilipinas – ay ang antigong kanta ng Eraserheads noong 1997, Ang Huling El Bimbo. Bago mag alas-dose kinse ng madaling araw, ang nakakabinging off-air silence-slash-static na tunog na ang naririnig ko.

Hindi ko masasabing perfect farewell ito, dahil nga minsan lang ako nakapakinig sa istayon nila. Pero hindi ibig sabihin nun ay hindi ako naging tagahanga ng Pinoy rock sa aking sariling karapatan. Pero matindi kasi ang epekto nito e. Sa panonood ko nga ng report nito sa music channel na Myx, nakita ko ang pagmamahal ng tao sa kanila. Marami sa malamang ang mamimiss ito, mga luhang tumula mula sa mga taong humanga. Maraming mga alaala ang nabuo. Isa nga silang maituturing na “legacy” sa rock industry.

Hindi lang talaga makakaila ang katotohanan na mahirap magpatakbo o magtrabaho sa iosang bagay na talagang mahal mo, kung hindi ka naman kikita rito. ‘Yan ang isang matimbang na halimbawa, maliban pa sa mga minsa’y naging alamat sa popular na kultura tulad ng 93.9 KC Fm, at 97.1 Campus Radio WLS FM.

Nagsilbi din itong avenue para sa mga banda na magkaroon ng break sa industriya at magkaroon ng jumpstar sa kani-kanilang mga karera bilang mga rockstar.

Dalawang taon na ang nakalipas, hindi ko na puwedeng husgahan ang mga pangyayari o ikumpara ba ang NU 107 sa istayon na pumalit sa kanilang channel na WIN Radio. Dahil obviously magiging bias na ako diyan, maliban pa sa katotohanan na bihira na lang ako makapakinig ng radyo, at kung nakikinig man, hindi ako madalas naka-tune in sa mga istasyon ng pang-masa.

Katulad ng mga sinasabi ko sa ibang mga blog na may paksang kinalaman sa media, partikuar sa radyo, ang pagpapatakbo ng mga ganitong klaseng kumpanya ay “business.” Hindi ka pwedeng hindi kumita, kahit ang puso mo ay para sa isang specified na genre ng musika lamang. Lalo na sa panahon ngayon na lumolobo ang populasyon sa lugar na pagnenegosyohan mo. Ayos lang sana kung mataas pa rin ang bilang ng mga tao na may kakayahan sa buhay. E paano kung ang madlang pipol mo ay nasa classes C, D at E na? Hindi na tulad noon na kahit papano na ang mga elitista ay papatol pa sa taste ng mayorya? Mahirap iyan, lalo na yata noong panahon na unti-unti na nababawasan ng mga taong mag-aadvertise sa istasyon nila? Malulugi ka siyempre, kung negosyante ka. Kapag hindi nakayanan, baka matulad ka na lang sa kanila na maibebenta na lang yang pinaghirapan mo.

Dalawang taon na ang nakalipas, may DIG Radio naman na pwede kang mapakinggan sa internet. Andun ang iilan sa mga naging disc jockeys ng NU 107. Ngapala, speaking of which, ang mga matitinong musika na namimiss mo sa radyo ay nsa kani-kanilang mga internet radio stations na rin. Kaya ‘wag kang masyadong mag-worry. Nangyayari talaga iyan. Baka nga sa DIG Radio mo pa mapapakinggan ang mga bagay na una mong natipuhan sa istasyon ng NU e.

Sa kabila kasi ng mga emosyon ay dumaan din ang NU 107 sa matinding kritisismo sa paglipas ng mga taon. Ke naging “mainstream rock” na ba (pero ‘di ba, may pagkakataon na okay naman talaga ang rock music sa mainstream? Sabagay kasi ang mga matitinding musika nun ay mas namumuhay sa underground e, pero parang isa din yan sa mga purpose ng NU e – ang ipakilala ang rock music sa pangkalahatan); “sellout,” “too commercial,” o kung ano pa man iyan.

Pero ganun naman talaga e – nagbabago ang mga bagay-bagay sa ating buhay, tulad lang yan ng mga pagbabago na dumadaan sa kada tika ng oras at paglipat ng mga pahina sa kalendaryo. Ika nga ni Radioactive Sago Project frontman/commentarist na si Lourd de Veyra, e iba ang NU 107 ng 2010 sa NU 107 ng 1987. Granted na iyan. Pero kung panay pangungulimbat sa mga development ng NU 107 na lang ang ating isusumbat nun, ay ‘di ba mas okay na yan kesa sa kada umaga, siesta at gabi ay ang mga love song at iba pa na sadyang mabenta sa tenga, ang maririnig mo? Hindi natin yata na-appreciate iyun.

Basta, NU 107 is still NU 107 at hindi yan mapapalitan sa puso ng sinumang Pinoy na rakista. Keep rocking even if you’re no more at the mainstream airwaves, NU 107!

Special citation of sources:
Eulogy for NU 107: There is a light that never goes out, Lourd Ernest H. de Veyra.
This is a crazy planets, (spot.ph and Summit books)

Video of Nu107 Sign Off via Chiara Zambrano’s YouTube channel

(This article was posted at the Community blog site Definitely Filipino dated November 8, 2012.)

P.S. NU 107 (10/31/1987 - 11/07/2010), isa ka nang alamat sa contemporoary na kultura!

Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions

WHAT IF MARTIAL LAW STILL EXISTS TODAY?

Babala: maaring hindi lahat ng mga bagay na nangyari noon ay mailalahad sa blog na ito. Kung may kulang man, pwede niyong idagdag sa pamamagitan ng pagkumento sa blog post na ito. Salamat.

Kweeeeeestiyun! Este, Ang tanong… paano kapag ang batas militar ay umiiral pa rin hanggang ngayon?

Oo nga naman. Sa panahon na sinusulat ko ito, eksaktong 40 taon na o 4 na dekada ang nakalilipas mula nung idineklara ni Pangulong Ferdinand Marcos sa bisa ng proclamation No. 1081 ang batas military sa ating bansa?

Pero actually, mataas pa rin tayong mga sibilyan ‘pag nagkataon. Dahil sino ba ang commander-in-chief ng Sandatahang Lakas? Isang civil officer na ang titulo ay “presidente.” Sa malamang, marami ang mababago sa takbo ng panahon kapag nananatili ang Martial Law sa ating bansa sa panahon ngayon. Ang mga tanong nga lang ay…

May mga tao pa ba na tahasang mambabatikos sa pamahalaan, ke sa pulitka man o sa mula sa hanay ng mamamayan? E bawal ang kilos protesta nun e.

May mga bus pa ba na bi-biyaheng Escolta? Yung LOVE BUS na tinatawag nila na naging MMDA Prison Bus na yata ngayon. At wala na yata akong nakikita na ganun e.

May magre-raid pa ba sa tinatawag nila na Maalikaya? Sabagay, meron namang Yes at Jaca na malapit sa mga paaralan sa Maynila.

Baka magiging boring ba ang nightlife natin niyan? Dahil tutumal ang bentahan ng mga “open 24-hours daily” na business tulad ng mga convenient store, fastfood chain, ultimo ang mga franchise na burger stand, at kahit ang mga gimikan sa Tomas Morato, Malate, at kung saan pa. Teka, kawawa naman yung mga nagtatrabaho sa graveyard shift, lalo na dumarami ang mga ganito sa BPO industry.

Magiging numero uno ba ang Pilipinas sa basketball niyan? Dahil tayo ang nagtatag ng pinakaunang pay-for-play na liga sa Asya e. Hindi na ba tayo mahihigitan ng mga tulad ng CBA, at ABL na taliwas a mga nangyayari ngayon?

Kikita pa ba ang Pilipinas ba sa boxing events, maliban pa sa mga laban ni Manny Pacquiao? Dahil sa Thrilla In Manilanoong Oct. 1, 1975, nagkaroon ng matinding marka sa mundo ang the Big Dome. Nakilala ito.

Magiging mababa pa ang presyo ng mga bilihin sa atin? Mantakin mo ha, ang magasin na Liwayway, parang nasa piso lang ata. At ang halagang kaya mong mapanalunan sa Eat Bulaga na nagkakahalagang sampung libong piso noon? Aba, magkano kaya ang katumbas na iyun ngayon?

May Flavor of the Month pa ba kaya tayo na matitikman? E ang pinakagusto yata ng karamihan na ice cream, ay Magnum at 50 piso pa ang benta. Cheapest alternative: Sorbetes at Cornetto.

Baka ‘di kaya ma-censorized ang ating pakikipag-text nito? A la non-verbal version ng “wiretapping” sa call? At oo nga pala, magakaka-curfew din ba kaya ang mga unlimited services?

Makakapag-Facebook, Twitter pa ba tayo kung may Martial Law? Makakabira ka pa ba ng TANGINA THIS! Kapag nauurat tayo sa mga mapapel na pulitikotulad ni… ops, ‘wag, RA 10175. Pero sa malamang kung mangyayari yun, regulated na kasi ang internet.

Makakapanalo ba tayo ng award sa Cannes Film festival at kung saan pa sa sulok ng mundo? (in words of Jun Sabayton, PUNYETA! Pa’no tayo mananalo sa cannesniyan?) Kasi kung mapapansin niyo, maraming magagandang mga obra na gawa ng ating mga kababayan noon. Dati, tinitingala sa pinilakang tabing ang mga gawa ng isang Lino Brocka. Inaabangan ang pelikula ni FPJ sa sinehan at John En Marsha naman sa channel 9. Ang “walang himala” ni Nora Aunor, may English at Japanese subtitles pa. ngayon, saan mo makikita yan, sa mga pirated DVD ng mga banyagang pelikula muna? May mga tao ba na hahanga sa mga akda ni Ricky Lee na ginagamit sa mga pelikula?

Magkakaroon ba tayo ng mga makabayan na tema ng musika sa mainstream?Kung dati, patok na patok ang folk pop music nila Joey Ayala, ASIN, Ka Freddie Aguilar… ngayon, anyare? Pipitsuging pop na yata ang nauuso. Ang mga Macho Gwapito ng Rico J. Puno, ipangtatapat ng mga bata ngayon sa kanilang mga iniidolo na hindi pa naman ganap na hasa sa pagkanta? Loko ha. Ang “rock and roll” swagger ni Pepe Smith, hindi kaya itapat sa mga jejemon na feelingerong hip-hop. Pero hindi po patay ang OPM ha?

Magkakaroon pa ba kaya ng mga late night event tulad ng after party at ultimo ang rap battle na inaabot palagi ng madaling araw ang pagtatapos ng isang event? Alalahanin mo, may curfew nun. At ang KJ naman ng dating kung effective 10 minutes before 12 midnight e pack up na no. Pero actually umeron din namang ganyan dati e.

May mga tao ba na titira sa mga cloverleaf? Kung hindi mo alam ang terminong yan, isipin mo… flyover o overpass yun.

Mababawasan ba ang traffic sa EDSA, C5 at sa kung saan pang kalsadadahil sa maraming mga balasubas na motorista, ke pribado man o pampublikong sasakyan ang minamaneho.

Masasampulan ba ng dahas ang mga road rager tulad ni Roebrt Carabuena? At magkakaarmas kaya ang mga MMDA enforcer na tulad ni Saturnino Fabros?

May travel ban pa ba kaya? O mauuso pa ba ang It’s More Fun in The Philippines kung masyado naman tayong stirkto? Pero kungsabagay, epektibo nga ang disiplina sa turismo ng bansang Singapore. Tignan mo sila.

Mahuhuli ba ang mga mas mautak na kawatan at tampalasan sa kalye niyan?Lalo na sa gawing Kalookan, Commonwealth, Cubao, Tondo, Guadalupe at Pasay Rotonda at kung saan-saan pa? At may mga mala-ghost rider ba tayo na makikita na hahabol sa mga bwakananginang riding-in-tandem niyan?

Ang mga imprastraktura ba, masasabing pinagkagastuan o pinahalagahan ang buwis ng mamamayan? Dahil tignan mo ang ilang mga proyekto diyan ngayon, alam mo kung ano na lang ang kaaya-ayang tignan? Yung billboard… kaso minus the politican’s name and face nga lang. Kala mo pera nila ang pinambayad diyan oh. Pero yung billboard lang, anyare sa talagang proyekto?

Dadami din ba ang tao sa Metro Manila?Alam ko na talagang dadagdag ang populasyon natin e, pero hindi tulad ng ganito na imbes na mas maging urbanisadong lugar ang Kamynilaan, e… asan na nga ba? Mas humirap lang yata tayo imbes na mas maging progresibo.

Magiging mas handa ba tayo sa mga kalamidad na tulad ni Habagat, Queenie, Reming, Milenyo, Ondoy, Pepeng, Pedring at Sendong? At isama mo na diyan ang lindol sa Luzon, Samar at Negros, pati ang pagsabog ng bulking Pinatubo. Mawawala ba ang mga nag-iskwat sa Manggahan Floodway na isa sa mga dahilan kung bakit uncontrollable na ang bahas a Kamaynilaan?

Dadami ba lalo ang kaso ng human rights violations niyan? Usapang writ of habeas corpus o writ of amparo ba.

Marami bang magaganap na lawless violence? Aba, possible kung masyado mahina ang numero ng police-to-citizen ratio.

Kung may Martial Law pa rin ngayon, teka, automatically sign off ang radyo at TV sa alas-dose niyan? (tama ba?) Ay, boring yata nun ha. Walang tututkan na In The Loopo Wild Confessions?!

Masusugpo ba natin ang corruption? Hmm… hirap niyan. Actually, madali magsalita, pero mahirap panindigan.

Magiging dispilinadong mamamayan ba tayo? Yan ang talagang tanong ko. E sa sobrang laya kasi natin e tila wala na sa ating mga bokabularyo ang salitang DISIPLINA.

Ang dami kong tanong ‘no? Pasensya, sadyang curious lang po. Hindi kasi ako maituturing na Lartial Law baby e. Na-curious lang ako bilang bata sa mga nangyayari sa mga nakalipas.

At oo nga pala, kung may martial law ba ngayon, magba-blog pa ba si slickmaster? Baka nga hindi pa magkakilala nun ang mga magulang ko at kung mabuhay man ako, sa ibang katauhan naman.

Walang makakapagsabi.

Author: slickmaster | Date: 09/21/2012 | Time: 3:30 p.m.

© 2012 september twenty-eight productions

40 YEARS AFTER MARTIAL LAW…

September 21, 1972, araw ng Huwebes… sa bisa ng Proclamation #1081, idineklara ng Pangulo ng Pilipinas na si Ferdinad Edralin Marcos ang Martial Law. Ang pinakapangunahing dahilan sa pagdeklara nito ay ang labis na karahasang nagaganap sa kanyang panunungkulan. Ayon naman sa ilang mga kritiko niya, ito ay naisabatas para magtagal siya sa kanyang kapangyarihan. Tuluyang naimplementa ang batas-militar nang alas-9 ng gabi ng Setyembre 22, araw ng Biyernes; at inanunsiyo niya ito sa lahat ng istasyon ng radio at telebisyon na umeere sa buong bansa sa oras na alas-7:30 ng gabi noong Sabado, a-23 ng Setyembre, 1972.

Nagtagal ang Martial Law ng 8 taon at halos 4 na buwan. Sa panahon na naging isang panibagong republika ang Pilipinas, nagkaroon na maraming mga pangyayari, ke masama man o maganda, tulad ng: **

• Nakontrol ng gobyerno ang laranagan ng pamamahayag sa pamamagitan ng Oplan Saguitarrius,
• Ipinagbawal ang pagkakaroon nga mga anumang uri ng kilos protesta,
• Pati ang ilang mga pampulikong utilidad at industriya tulad ng Meralco, Iligan Inntegrated Steel Mining at PLDT ay napasakamay ng pamahalaan,
• Nagkaroon ng curfew na nagbabawal sa sinumang mga mamamayan na lumabas mula alas-12 ng hatinggabi hanggang alas-4 ng umaga,
• Na-amyendahan ang saligang-batas  (1973 constitution), at ilang beses na inamiyendahan ito,
• Binuwag ang mga private army
• Naitatagag ang ilang mga ahensya tulad ng National Economic for Development Authority, Metropolitan Manila Development Authority, at iba pa.
• Nagkaroon ng travel ban sa lahat ng mga mamamayan, maliban na lang kung mahalaga ang pupuntahan abroad.
• Nagkaroon ng mas malawak na relasyon diplomatika ang Pilipinas sa ibang mga bansa sa Asya,
• Nagkaroon ng mga reporma sa aspeto ng edukasyon, sa lupa, sa pakikipag-ugnayan sa mga kababayan na Muslim, atbp.
• Nagkaroon ng mga bagong imprastraktura ang Pilipinas tulad ng Pan-Philippine Highway, San Juanico Bridge, mga geothermal energy plants, at iba pa…
• Special mention: nagkaroon ng unang professional basketball league sa Asya ayt yan ay ang Philippine Basketball Association.
• Special mention (ulit) nagkaroon ng kabuluhan ang ibang mga palabas, mulas a mga pelikula ni Lino Brocka hanggang sa John En MAsrsha series na tinaguriang all-time longest running situational comedy (sitcom) show sa ating bansa.
• Special mention for the third time. Nauso pa rin naman ang mga patawa e. Tulad ng mga parody ng triumvirate nila Tito, Vic and Joey, ang Student Canteen, Champoy, Goin’ Bananas, at iba pa.
• At kung anu-ano pa na… hindi ko naibanggit o nang mga libro nila Teodoro Agoncillo at Gregorio Zaide at sa iba pang mga historians.

Naging maganda raw ang epekto ng Martial Law sa unang 5 taon na pagkakaimplementa nito. Aniya, naging mas progresibo ang bansa. Ngunit matapos ang Proclamation No. 2045 na nilagdaan din ni Pangulong Marcos noong Enero 17, 1981… ano na nga ba ang nangyari?

4 na dekada na ang nakalipas at ang daming tanong ang gumugulo sa isipan ko…nakalaya nga ang bansa mula sa diktadurya, pero ano naman pagkatapos? Naging mabuti ba ang mga sumunod na namuno sa bansa? Naiwaksi ba talaga natin ang korapsyon sa lipunan? Naging mas progresibo ba ang ating bansa? Tumino ba ang mga mamamayan? Ang daming tanong no? Pero mahirap hanapan ang sagot sa kahit isa man lang diyan.

Sa totoo lang, ito pa ang mahirap dyan e. Kung papansin pala at titimbangin ang mga bagay na dapat timbangin, e kahit papano may mabubuti pala na nagawa si Marcos. Pero bakit ganun na lang kasukdulan ang galit ng karamihan sa kanya? Bakit pawing mga taga Ilocos region na lang yata ang nakakaalala ng birthday niya? Bakit hindi siya pwedeng ilibing sa Libingan Ng Mga Bayani kung maituturing din pala na nagsilbi sa bayan ang dating diktador?

Marami daw kasi ang kaso ng paglabag sa karapatang pantao e. pero kung ganun na lang ang usapan, mapa-noon hanggang ngayon (at huwag naman po sana hanggang bukas), e lagi na lang ba magkakontrapelo ang ngipin ng batas sa mga taga-human rights? Matagal ko na napapansin iyan e.

Kung dati isa ang Pilipinas sa mga nangungunang bansa sa pinakamalaking kontinente sa mundo… ngayon, sila pa rin naman ang isa sa mga nangunguna e… sa downside categories tulad ng pinak-corrupt, pinaka-traffic, at iba pa. Teka, ang sa lagay ba e, nag-turn up-side-down ba ang mga pangyayari para sa atin? Ganun na lang ba? Ang dating tinitingala sa Asya, ngayon binubully na lang? Binubugbog ng kaliwa’t kanang mga travel ban? Sinisindak ng mga Intsik sa isyu ng Spratly group of Islands?

O masyado lang tayo nasobrahan sa pagpapakain sa atin ng media ng mga masasamang balita? Ang labo.

Sigurado naman ako na marami pang mga magagandang bagay ang nangyari sa ngayon e. Kaya lang, kung tayo ay magpapakabitter sa nagdaang kontrobersyal na rehimen, e sa tingin mo ba magiging malaya ba talaga tayo? Isipin mo na lang kung hanggang ngayon ay batas-militar pa rin ang pinapairal at ganung alintuntunin pa rin ang mga iniimplementa. Baka hindi ka makapag-Facebook ngayon dahil sa malamang ipagbabawal, kung hindi ireregulate ang internet (pero tingin ko sobra na iyun). Baka wala kang mapag-gimikan na singdami ng mga lugar na mga ‘to ngayon. Baka nga hindi ka pa maka-order ng buy 1 take 1 sa pinakamalapit na Angel’s Burger sa dis oras ng gabi (siyempre, may curfew e, at baka magsara din ang mga iyun sa ganung oras), baka nga hindi ka makabasa o kami mismo ay hindi makakapagsulat ng mga ganitong-tema na blog. At kung anu-ano pa.

Dapat nga matuto tayo sa kasaysayan, pero tulad ng usaping relasyon, matuto din sana tayo mag-accept, let go and move on.... parang mas magandang term dun ay mag-move forward.

Additional sources:

** The Philippines: A Unique Nation Second Editon by Sonia M. Zaide

1999, All Nations Publishing

Author: slickmaster | Date: 09/21/202 | Time: 12:27 a.m.

© 2012 september twenty-eight productions