:.
09:11 PM | 01/05/2013
Sarap lang balikan ang mga kanta ng isa sa mga banda na nagpatanyag sa lokal na musika ng ating bansa. Ika nga ng rapper na si Gloc-9 "ang pinakamalupit na banda" - ang Parokya Ni Edgar.
Hindi ko nasaksihan ng live ang ikalawang inuman session nila (na sayang sa Eastwood Central Plaza pala ito ginanap - pucha, ang lapit lang mula sa aking bahay), o ni wala akong sariling kopya ng kanilang album (ke DVD man yan o orihinal na CD). Ang tanging basehan ko lang sa akdang ito ay ang ilang beses na pagpe-playback ng kanila video at kanta sa kanilang opisyal na YouTube channel.
17 tracks - 15 dun ay kanta. Magkahalo ang nilalaman ng rekord bagamat mas marami ang bago kung ikukumpara sa luma. May mga collaborations din tulad nung sa nauna.
Pero hindi ko siya ikukumpara sa unang inuman session. Hindi makakaila na matindi ang presensya ng mga tulad ni Jay Contreras ng bandang Kamikazee at ng yumaong Master Rapper na si Francis Magalona (na hangang-hanga pa rin ako sa huling bwelo niya sa kantang yes Yes Show nun) sa nauna. Phenomenal hit nga ang ginawa na yun ng PNE noong 2005 e. Akalain mo oh.
Pero ganun din naman ang dating ng Inuman Sessions Vol. 2, lalo na andun pa rin si Jay, samahan mo pa ng mga bagong henerasyon ng mga malulupit na musikero sa katauhan nila Miggy Chavez, anak ni Kiko na si Frank (pati si Gio, yung batang nag-intro sa Bagsakan noon sa kanilang Album na Halina Sa Parokya), si Yeng Constantino (na saktong-saktong alternatibo sa pwesto ni Hapee Sy sa kantang Pangarap Lang lKita), at ang isa sa mga kasalukuyang haligi ng rap na si Gloc-9.
Ang tindi lang. Ilan sa mga paborito kong kanta ay pinatugtog pala dito tulad ng Alumni Homecoming, Bagsakan, at The Yes Yes Show. Sa totoo lang, mas nagustuhan ko nga ang mga rendisyon ng mga kantang Akala, Pakiusap Lang (Lasingin Niyo Ako), Para Sa'Yo, Pangarap Lang Kita at one Hit Combo kesa sa mga nakalagay sa kanilang album e. Hindi naman sa ayaw ko sa mga canned version ng mga naturang kanta, ano? Pero astig naman kasi e.
Minsan nga solo lang ako sa bahay na pinapanood to sa internet at nagkaka-goosebumps ako sa ilang parte ng video.
Wow, sarap lang i-playback nito, mula sa unang bira nila na Mang Jose hanggang sa hindi ko lang alam kung pa'no tatapusin ang Yes Yes Show.
Astig lang. Maliban pa kaya sa Parokya, at mga tulad ni Gloc-9 at ibang mga banda sa mainstream at underground rock scene, e may inuman session din kaya ulit? Tingin ko alam mo naman ang tinutukoy ko sa puntong ito, 'di ba?
author: slickmaster | (c) 2013 september twenty-eight productions
Showing posts with label opm. Show all posts
Showing posts with label opm. Show all posts
Monday, 14 January 2013
Wednesday, 9 January 2013
My pick (#12) – Pakipot.
10:16 a.m. 01/11/2013
Maiba naman tayo ngayong 2013. Kung dati ay panay hip-hop ang aking naitatampok sa segment na ito, ngayon naman ay kakaiba sa mga tipikal na pini-feature ang gagawin ko. Isang banda na kilala bilang All For Patricia at ang rapper na si Loonie Peroramas ay nagsanib pwersa para sa isang natatanging kanta na pinamagatang “Pakipot.”
Maiba naman tayo ngayong 2013. Kung dati ay panay hip-hop ang aking naitatampok sa segment na ito, ngayon naman ay kakaiba sa mga tipikal na pini-feature ang gagawin ko. Isang banda na kilala bilang All For Patricia at ang rapper na si Loonie Peroramas ay nagsanib pwersa para sa isang natatanging kanta na pinamagatang “Pakipot.”
Pasensya na panibago lang din kasi ito sa tenga ko e.
Ayos din naman, yung babae eh parang may katunog siya na kanta mula sa mga nagdaang taon o nakalipas na dekada. Bagamat may mga letra at linya sa kantang ito na hindi ko pa lubusang naiintindihan. Well, try ko na lang i-put sa LSS playlist ko. LOL!
At ang angas lang ng dating ni Loonie dito. Mas naintindihan ko pa nga ang parte niya dtto e. Not to mention, marami rin palang personalidad ang nakasama sa video an ito tulad nila Abra, Ron Henley, Miles, Cash Crew, at iba pa.
Worth it para suportahan ang bandang ito. Ayos rin ang timpla nila sa tenga ko ha.
Ang tanging masasabi ko muna for the mean time e suportahan natin ang local na musika. Tama, sariling atin namn diyan oh. Marami kayang magagandang musika sa Pilipinas, kung susubukan niyo lang na mag-YouTube.
Ang music video ng kantang "Pakipot" ay makikita sa Youtube.com/user/loonieversalstudios o tignan sa ityaas na bahagi ng blog na ito.. Ang mgamusika ng bandang All For Patricia ay makikita sa http://www.youtube.com/user/allforpatricia
author: slick master | (c) 2013 september twenty-eight productions
author: slick master | (c) 2013 september twenty-eight productions
Sunday, 14 October 2012
Playback: MC Dash – "Return of the Phunky Juan"
10/13/2012 08:29 PM
If you think Phunky Juan is so 90s, think again.
Back to the time where the music has that refreshing funkier sound, accompanied by some break-dancing, not-so-vandal-looking graffiti art (yes, there are ones which can be considered appealing as long as it can be painted on a plain, blank, wall for good.), ghetto-looking people giving high-five to each other (and with cassette player on their shoulder?), and... presto!
“Dela Cruz, are you amused?” *screeching sound.*
Yes! Guess Who’s Back?
Somebody from the 90s hip-hop making waves once again, with a refreshing sound as it seems. Something that kids like me whom have been in to the local music has been quite missing so badly.
Dash Calzado, brother to actress Iza and son of the late choreographer Lito, ½ of the legendary duo Legit Misfitz (You’re quite good if you remember them for their track “Jabongga”), more known as “Mighty Joe Young” in the gigs, and MC Dash from the airwaves of WAVE 891… is on the roll again with a new album, and a new single as well. Well, he kicks even more with his debut music video.
Other than that, he’s been producing beats for quite decades; and a party jock at 7th high and Republiq on weekends. And if I can remember, he also penetrated the movies as the duo (Legit Misfitz) for a bunch of cameo appearances and I also heard him on his days as a jock in Magic 89.9 (Way back then I used to call the DJs just to request whatever the music I am craving in my mind).
Return of the Phunky Juan has been on the YouTube screens for almost two months (I'm talking about its official music video, by the way), and at the list of digital records thru OPM2Go.com. The preview of this tracked had been on the list for like 7 months already. And by the way, ROTPJ is dedicated to Dash’s late father Feliciano Lito Calzado and his friend, the late Master Rapper Francis Magalona.
I haven’t bought the album yet, and I am listening thru the freebie-goodie of the internet.
My take? I can only give one word that spelled as D-O-P-E. The funkier sound as similar to the mixture of Manila rap and a New Orleans’ side of funk, made me feel good to listen much to this song. So fresh, there are riffs of “Hand Clapping Song” by the Meters, a classic funk in the 60s; and the line of “Dela Cruz, are you amused?” off from either a Legit Mizfitz track or a 90s Francis Magalona’s “Meron Akong Ano” track, to compliment the record.
My take? I can only give one word that spelled as D-O-P-E. The funkier sound as similar to the mixture of Manila rap and a New Orleans’ side of funk, made me feel good to listen much to this song. So fresh, there are riffs of “Hand Clapping Song” by the Meters, a classic funk in the 60s; and the line of “Dela Cruz, are you amused?” off from either a Legit Mizfitz track or a 90s Francis Magalona’s “Meron Akong Ano” track, to compliment the record.
An old school but high standard-sounding rap track. Wow, at least that gave me a piece of nostalgic feeling. If you’re a 90s kid whom had been in to these kind of stuff way back then, at least this song will be really sound familiar to your ears.
Last note: Props to MC Dash for putting up this one. I may not be a legit hip-hopper, but seriously, the culture community, and moreover, the OPM industry should have this kind of sound once again. *salute*
Now let me do my creep-walkin’ to this type of tune. LOL!
Return of the Phunky Juan Music Video (selected details courtesy of YouTube channel NXTframe - http://www.youtube.com/user/Nxtframe): Directed and Edited by Arbie Won, Produced by Iza Calzado and Dash Calzado
Sources:
Dash Calzado’s 2012 album title track “Return of the Phunky Juan” is now available at OPM2Go.com (http://www.opm2go.com/song/albums/1059)
This article was also published at the community blog site Definitely Filipino (URL: http://definitelyfilipino.com/blog/2012/10/14/a-returning-dash/)
Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions
Wednesday, 3 October 2012
ALAMAT. (A fan’s tribute to Master Rapper)
10/04/2012 | 12:39 p.m.
Isang alamat na maituturing. Isa sa mga tao na nakapagpabago ng takbo ng musika sa Pilipinas. Sino ba naman ang hindi makakalimot sa kanyang mga kanta na nagsasalamin sa iba’t ibang mga tema at mensahe? Nakipagsabayan kila Andrew E at sa mga tulad ng bandang Rivermaya at Yano noong Dekada ’90? Ang nakasama nila Ely Buendia ng Eraserheads, ang bandang Greyhounds, Si Chito Miranda at ang kanyang Parokya ni Edgar, ang grupong Death Threat na kinabibilangan ng isa sa kanyang mga nagging kaibigan at tagahanga at ngayon, ay sumusunod sa yapak niya na si Gloc-9?
 |
| (Photo credits: francismagalona.multiply.com and facebook.com/theslickmaster28) |
Hindi matatawaran ang kontribusyon ni Francis Magalona sa indistriya ng musika. Napakalupit lang.
Siya ang nagdala ng musika ng rap at hip hop sa mainstream side ng Pilpinas noong dekada ’90, bagay na panibago sa mata ng mga tao dun dahil ilang taon na pala ito sa bansa noon. At sa isang pambihirang pagkakataon, napagsama niya ang mga genre ng rap at Pinoy rock noong kalagitnaan ng dekada ’90 sa tindi ng mga mensahe na may kinalaman sa pulitika, lipunan, buhay at iba pa. Maliban pa diyan, nabuo nya ang mga bandang Hardware Syndrome. At marami pang mga artista ang sinama sa kanyang mga collaborations, mula kay Joey Ayala, Ryan Cayabyab, Mike Hanopol, Andrew E, Michael V at sa mga bandang Eraserheads, Parokya Ni Edgar, Greyhoundz, rapper na si Gloc-9 at sa iba pang mga pangalan sa OPM, sikat man o pasikat pa lang.
Siya ang nagdala ng musika ng rap at hip hop sa mainstream side ng Pilpinas noong dekada ’90, bagay na panibago sa mata ng mga tao dun dahil ilang taon na pala ito sa bansa noon. At sa isang pambihirang pagkakataon, napagsama niya ang mga genre ng rap at Pinoy rock noong kalagitnaan ng dekada ’90 sa tindi ng mga mensahe na may kinalaman sa pulitika, lipunan, buhay at iba pa. Maliban pa diyan, nabuo nya ang mga bandang Hardware Syndrome. At marami pang mga artista ang sinama sa kanyang mga collaborations, mula kay Joey Ayala, Ryan Cayabyab, Mike Hanopol, Andrew E, Michael V at sa mga bandang Eraserheads, Parokya Ni Edgar, Greyhoundz, rapper na si Gloc-9 at sa iba pang mga pangalan sa OPM, sikat man o pasikat pa lang.
Ilang mga parangal ang nakuha niya mula sa iba’t ibang grupo at ahensya na nagbibigay pagkilala sa musika. Bagay na nagbigay sa kanya ng mataas na respeto sa makabagong kultura na tiula hindi pa ganun katanggap ng karamihan, maliban na lang kung ikaw ay batang ipinanganak noong dekada ’80 at ’90.
Maliban pa diyan, isa rin siyang breakdancer, aktor sa telebisyon at pelikula, host sa Eat Bulaga, naging hurado sa Philippine Idol, direktor ng mga music video, DJ sa istasyon ng radio na 89.1 DMZ, nagging pinakaunang Filipino VJ sa MTV, at naging miyembro pa nga ng That’s Entretainment, at Bagets 2. Astig din pala na maituturing ang naging takbo ng karera nya sa pagharap sa kamera, ano.
Sa tindi ng paghubog niya ng hip-hop sa Pilipinas, maraming pangalan ang nabuo at nakilala mula noon pa man. At marami rin siyang nahubog na mga talento sa nasabing indsutriya tulad nila Marlon “Loonie” Peroramas ng Stick Figgas sa pamamagitan ng isang segment sa Eat Bulaga na Rap Public of the Philippines. Ang tindi lang.
Sa panahon ngayon na iilan na lamang ang mga akda musika na may kahulugan, ang hip-hop na mas nakikita sa mga videos ng rap battle league na FlipTop, mas maganda pa rin ang balikan ang mga nagdaang dekada at sariwain ang alaala ng kalupitan ng musika sa Pinas. At isa sa mga ito, ay hindi makakaila, ang pagra-rap ng isang Francis Magalona. Kahit 3 taon na siya namaalam, at kahit 48 taon na pala siya sa araw na ito.
Sources:
Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions
Monday, 10 September 2012
OPM IS DEAD? I DON’T THINK SO.
Aba, ang musika ng Pilipino, mamamatay?
Ows, hindi nga?
Sa totoo lang, hindi ako isang maalam na tao sa musika. In fact, isang hamak na music lover lang po ako. At sadayng opinonated na tao. Pero para sabihin na patay na ang Original Pilipino Music? Teka, parang kaduda-duda yata yan ah.
Kamakailan lang, naglabasan ang mga artikulo na naglalahad ng kani-kanilang mga opinyon na tila bumabagsak na daw ang local music industry sa Pilipinas. At sa reaksyon ng karamihan ng mayorya, pinutakte ang artikulong “OPM is dead, so sue me” ng GMA News*. Tila hindi nila ito nagustuhan, at yung iba dyan, as usual... (naku, asa pa kong mawawala ang mga putok-sa-buho na iyan ano?) mga wala sa hulog na banat na kung tumira.
Sa totoo lang, may punto rin kung bakit nila maituturing na patay na para sa kanila ang musika sa Pinas. Sa trend kasi ngayon, usong-uso ang mga revival, at mahahlata mo iyan sa kaliwa’t kanang mga cover sa YouTube na nagiging avenue na rin para sa mga ilang artista para sumikat at gumawa ng sariling record.
Kung makikinig ka ng mga radyo sa ngayon, ano ang madalas mong mapapakinggan, maliban sa mga tulad ng K-Pop, iba pang mga musikang pang-banyaga na galing sa mga bansa sa Europa at Estados Unidos, at ang mga nakakakuliling sa tenga na mga novelty na kanta, isama mo na ang mga romantikong ballad dyan na gasgas na sa tenga. Mga halatang pang-benta lang na bagay at isama mo na rin dyan ang mga artista mula sa ibang panig ng showbiz na hindi ko alam kung nahasa ba talaga ito sa laranagan ng pagkanta o para may dagdag pogi o ganda points lang.
Isa pang malaking dagok dyan ay yung pag-sara ng isang recording company na tila isang knock-out sa indutriya, kumeptisyon sa negosyo at karera ng mga talent at mga prospect.
Pero sapat na ba iyan para sabihin na patay na ang OPM?
Sa tingin ko, hindi. Oo, HINDI talaga. At marami pang mga bagay dyan ang magpapatunay kung bakit buhay na buhay talaga ang OPM.
Maraming mga lokal na mang-aawit ang nagtatagumpay sa pakikipagsaparalan sa ibayong dagat at may magagandang karera pa sa mga nasabing lugar. Isa pa, world-class kaya ang talent ng mga Pinoy.
Kung pagbabasehan mo ang mainstream, e marami kayang mga artista ang namamayagpag sa indusriya. Be it rapper, soloist, romantic balladeer, at mga banda. Siguro kung may kulang sa mga ganuitong bagay? Yun yung mga kanta na may kabuluhan. Yung mga may mensahe. Hindi lang yung pang-benta lang. Society needs, ika nga, instead of their wants. Kelangan ang mga ganyang klaseng musika ng exposure. Maraming mga magagaling, dyan lang sila kulang... sa pagpansin ng nakararami. Kung papansin mo kasi ang mga ipinapakita ng media sa iyo ngayon, e... karamihan dyan, panay hangin ang laman e. Walang kalidad ba. Yung iba, pinasikat kahit hindi pa ganun kahasa. Yan siguro ang bad side. I mean, baka maituturing pa na naghihingalo na ang OPM industry dahil dyan. Pero linawin ko lang ha. Sa mainstream yan. Kung pangkalahatan ang usapan, iba ang sitwasyon.
Ito lang siguro, ano po. Bago mo sabihin na patay na ang OPM, subukan mo munang gumala sa gabi, papunta sa mga bar dyan tulad ng 19 East, 70s Bistro, Cafe Lupe, Blue Wave, Metrowalk, at iba pa. At baka doon mo lang malaman na buhay na buhay ang musika sa Pinasn kahit alam natin kung gaani kahirap ang mag-produce ng album kung pera-pera ang usapan. Hindi lang pang-Pop ang OPM. Maraming mga may magagaling at may potensyal kesa sa mga ipinapakita sa TV at naririnig sa radyo.
At buti na lang, may mga magagandang hakbang pa at least ang ginagawa ng mga taga-mainstream. May ginanap na song-writing contest, may mga event para i-promote ang kani-kanilang mga genre, at ultimo ang website na pwede ka na bumuli ng mga kanta sa tingi na halaga. Kahit sabihin na natin na “parang iTunes lang e” mas ok naman na ang ganito kesa sa umasa sa mga libre pero ilegal na download. Buti sana kung pinayagan yan ng mga artista mismo. Sabihin man antin na “it’s business, after all” e may beneficial factor naman para sa parehong mang-aawit at mga tagapakinig na hindi kayang higitan ng halaga ng pera.
Isa pang bira, kung sinumana nag nagsabi na OPM is dead, e... wala tayong magagawa. Opinyon niya yan e. Pero mawalang galang lang din, sa tingin ko may mga punto na tama sa sinabi niya PERO KARAMIHAN DUN AY KAYANG PATUNAYAN NG REALIDAD NG BUHAY NA HINDI NAKIKITA NG LENTE O NAPAPAKINGGAN SA RADYO NA WALIWAS SA OPINYON NIYA. Pero bagamat taliwas ang aking pananaw sa sinabi niya, nirerespeto ko iyun at naiintindihan. Hindi natin kailangan na masyadong mag-rant para lang mapatunayan na mali siya. At huwag din natin siya personalin at maging sadista. Diyan tayo sasablay.
Inuulit ko po. Hindi po patay ang industriya ng Orihinal na Pilipinong Musika. In fact, buhay na buhay pa nga ito. At darating din ang panahon na aangat pa lalo ang OPM.
* http://www.gmanetwork.com/news/story/271491/opinion/blogs/opm-is-dead-so-sue-me
Author: slickmaster | Date: 09-10-2011 | Time: 05.31 p.m.
Ows, hindi nga?
Sa totoo lang, hindi ako isang maalam na tao sa musika. In fact, isang hamak na music lover lang po ako. At sadayng opinonated na tao. Pero para sabihin na patay na ang Original Pilipino Music? Teka, parang kaduda-duda yata yan ah.
Kamakailan lang, naglabasan ang mga artikulo na naglalahad ng kani-kanilang mga opinyon na tila bumabagsak na daw ang local music industry sa Pilipinas. At sa reaksyon ng karamihan ng mayorya, pinutakte ang artikulong “OPM is dead, so sue me” ng GMA News*. Tila hindi nila ito nagustuhan, at yung iba dyan, as usual... (naku, asa pa kong mawawala ang mga putok-sa-buho na iyan ano?) mga wala sa hulog na banat na kung tumira.
Sa totoo lang, may punto rin kung bakit nila maituturing na patay na para sa kanila ang musika sa Pinas. Sa trend kasi ngayon, usong-uso ang mga revival, at mahahlata mo iyan sa kaliwa’t kanang mga cover sa YouTube na nagiging avenue na rin para sa mga ilang artista para sumikat at gumawa ng sariling record.
Kung makikinig ka ng mga radyo sa ngayon, ano ang madalas mong mapapakinggan, maliban sa mga tulad ng K-Pop, iba pang mga musikang pang-banyaga na galing sa mga bansa sa Europa at Estados Unidos, at ang mga nakakakuliling sa tenga na mga novelty na kanta, isama mo na ang mga romantikong ballad dyan na gasgas na sa tenga. Mga halatang pang-benta lang na bagay at isama mo na rin dyan ang mga artista mula sa ibang panig ng showbiz na hindi ko alam kung nahasa ba talaga ito sa laranagan ng pagkanta o para may dagdag pogi o ganda points lang.
Isa pang malaking dagok dyan ay yung pag-sara ng isang recording company na tila isang knock-out sa indutriya, kumeptisyon sa negosyo at karera ng mga talent at mga prospect.
Pero sapat na ba iyan para sabihin na patay na ang OPM?
Sa tingin ko, hindi. Oo, HINDI talaga. At marami pang mga bagay dyan ang magpapatunay kung bakit buhay na buhay talaga ang OPM.
Maraming mga lokal na mang-aawit ang nagtatagumpay sa pakikipagsaparalan sa ibayong dagat at may magagandang karera pa sa mga nasabing lugar. Isa pa, world-class kaya ang talent ng mga Pinoy.
Kung pagbabasehan mo ang mainstream, e marami kayang mga artista ang namamayagpag sa indusriya. Be it rapper, soloist, romantic balladeer, at mga banda. Siguro kung may kulang sa mga ganuitong bagay? Yun yung mga kanta na may kabuluhan. Yung mga may mensahe. Hindi lang yung pang-benta lang. Society needs, ika nga, instead of their wants. Kelangan ang mga ganyang klaseng musika ng exposure. Maraming mga magagaling, dyan lang sila kulang... sa pagpansin ng nakararami. Kung papansin mo kasi ang mga ipinapakita ng media sa iyo ngayon, e... karamihan dyan, panay hangin ang laman e. Walang kalidad ba. Yung iba, pinasikat kahit hindi pa ganun kahasa. Yan siguro ang bad side. I mean, baka maituturing pa na naghihingalo na ang OPM industry dahil dyan. Pero linawin ko lang ha. Sa mainstream yan. Kung pangkalahatan ang usapan, iba ang sitwasyon.
Ito lang siguro, ano po. Bago mo sabihin na patay na ang OPM, subukan mo munang gumala sa gabi, papunta sa mga bar dyan tulad ng 19 East, 70s Bistro, Cafe Lupe, Blue Wave, Metrowalk, at iba pa. At baka doon mo lang malaman na buhay na buhay ang musika sa Pinasn kahit alam natin kung gaani kahirap ang mag-produce ng album kung pera-pera ang usapan. Hindi lang pang-Pop ang OPM. Maraming mga may magagaling at may potensyal kesa sa mga ipinapakita sa TV at naririnig sa radyo.
At buti na lang, may mga magagandang hakbang pa at least ang ginagawa ng mga taga-mainstream. May ginanap na song-writing contest, may mga event para i-promote ang kani-kanilang mga genre, at ultimo ang website na pwede ka na bumuli ng mga kanta sa tingi na halaga. Kahit sabihin na natin na “parang iTunes lang e” mas ok naman na ang ganito kesa sa umasa sa mga libre pero ilegal na download. Buti sana kung pinayagan yan ng mga artista mismo. Sabihin man antin na “it’s business, after all” e may beneficial factor naman para sa parehong mang-aawit at mga tagapakinig na hindi kayang higitan ng halaga ng pera.
Isa pang bira, kung sinumana nag nagsabi na OPM is dead, e... wala tayong magagawa. Opinyon niya yan e. Pero mawalang galang lang din, sa tingin ko may mga punto na tama sa sinabi niya PERO KARAMIHAN DUN AY KAYANG PATUNAYAN NG REALIDAD NG BUHAY NA HINDI NAKIKITA NG LENTE O NAPAPAKINGGAN SA RADYO NA WALIWAS SA OPINYON NIYA. Pero bagamat taliwas ang aking pananaw sa sinabi niya, nirerespeto ko iyun at naiintindihan. Hindi natin kailangan na masyadong mag-rant para lang mapatunayan na mali siya. At huwag din natin siya personalin at maging sadista. Diyan tayo sasablay.
Inuulit ko po. Hindi po patay ang industriya ng Orihinal na Pilipinong Musika. In fact, buhay na buhay pa nga ito. At darating din ang panahon na aangat pa lalo ang OPM.
* http://www.gmanetwork.com/news/story/271491/opinion/blogs/opm-is-dead-so-sue-me
Author: slickmaster | Date: 09-10-2011 | Time: 05.31 p.m.
Subscribe to:
Posts (Atom)