OVER-DEVELOPMENT KILLS?

Yan ang patunay sa isang kasabihan na “lahat ng sobra ay nakakasama na.” Oo, kahit sa lebel ng mga gusali’t iba pang imprastraktura ang usapan.

Ewan ko lang ha. Pero sa panahon na umuusbong ang kaliwa’t kanang mga proyekto sa Kamaynilaan, mapa-skyscraper man o flyover, parang luamala din ang epekto ng kalamidad ditto. As in, nag level-up din ba, baagy na talaga naming hindi maganda. Nagsulputan na parang kabute ang mga gusali na nilaan apra gawing mga unit ng condo, nagkaroon din ng mga magagandang alternatibong ruta para kahit papaano ay maibsan ang nakakabadtrip na heavy traffic. Pero dahil sa mga tulad ni Ondoy noong 2009 at noong Agosto, ang isang simpleng sama ng panahon na kung tawagin ay Habagat, tila na-negate nito ang mga pagusbong ng mukha sa Metro Manila. Saklap.

Kaya minsa, naisip ko, deklikado nga pala ang pagiging labis na developed ang isang lugar. Sabagay, sa nasabing termino nga naman na “labis,” e matik na masama na rin e, kahit gaano pa kaganda ang layunin.

Pero masisi mo ba ang mga real estate developer, contractor, at mga inhinyero ukol dito? Hindi totally. Dahil nga sa kanila kahit papaano ay nagkakaroon ng matinong itsura ang Metro Manila. Mas matino kesa sa mga kinunan na video sa pelikulang the Bourne Legacy. Yun nga lang, syempre, kailangan may kaakibat na responsibilidad ang kada proyekto. Hindi lang pangtirahan lang.

Una kong napansin ito sa ulat sa isang newscast ilang lingo mula noong naghasik ng lagim si Ondoy sa Marikina. Aniya, sabi ng isang inhinyero nun na nasira ang flow ng tubig dahil sa nakatayong mall sa tabi ng Marikina River.

Ayon naman sa isang artikulo na nabasa ko ilang araw matapos ang delubyo ni Pareng Habagat, nakasama pa raw yata ang”urbanization” sa klima ng Kalakhang Maynila. Mas naging mainit kesa sa tipikal ang panahon ng summer, pero mas naging flood-prone sa panahon ng tag-ulan, dulot ng mga pagkaunti ng mga punong nakatanim at halos lahat na yata ng lupa dito ay nababalot na ng semento, kaya paano pa makokontrol o makakasipsip ng tubig ang mga puno’t lupa ang pagbaha sa Kamaynilaan? Isama mo na ang palyadong urban planning, o yung tinatawag na zoning, nagbabarang drainage system at illegal squatting sa ilang mga estero. The bottomline? Tayo-tayo rin ang may kasalanan.

Oo nga naman, ano. Parang ilang minuto lang ang buhos ng ulan, may baha na kaagad. Kung ikaw ay isang commuter at sumasampa na sa gutter ng sidewalk ang tubig-baha, good luck kung maarte ka pa at hindi tumatawid sa tubig baha.

Parang ang dating tuloy nito sa akin ay isang masamang kaso ng hindi balanseng ecosystem. (Pakitama na lang po ang punto ko po kung mali man)

Nagbabago na talaga ang panahon. Ke taste man yan ng tao, klima at pati na rin ang kapaligiran mo. Maaring uunlad ang isang lugar sa naglalakihang mga gusali, nagtataasang mga overpass, pero kung hindi naman natin aalagaan ang kapaligiran at magplano sa mga proyekto ng maayos, tayo rin ang magiging kawawa sa dulo.

Author: slickmaster

Date: 10/06/2012

Time: 11:39 p.m.

© 2012 september twenty-eight productions

No More "The Best Music on the Planet?" The Quest On The Next Brand Under The 99.5 FM dial.

I know, I know. I am not even at the middle level of being an avid listener of this station. I don’t even know what made me wrote this piece. But being a radio gaga kid for almost half of my life, it saddens to hear goodbye on the station that you patronized even at least once upon a time. And all I know is that 99.5 RT was one of the stations I have turned into when I lived once at province (Yes, I heard them clearly even if I’m 70 kilometers away up North-Northeast from Luneta)

I never saw it coming until a disc jockey named Inka posted something on her Facebook account, encouraging everyone in her network to listen on her show the RT 30 countdown for one last time this coming Friday, October 19, 2012— Something that drew the ire on side of her listeners that the station 99.5 RT will be leaving once again. And also, drawing questioned thoughts for the ones who patronize the station like “Where will they turn into next?” And “Where can we find the best music on the planet then,” aside from the bounds of YouTube, Soundcloud, internet radio sites and… anywhere else at the World Wide Web?

Many of us think of this one very usual resort question: Another cliché FM station going masa type?Something that is really… (I repeat) really disappointing for the side of the music lovers, radio listeners, and DJ’s fans. Something that Inka denied via her Facebook comment.

And let’s face it. I mean, sure we can always love what we are patronizing, especially if we are talking about real talk and quality music. But on the other side, it’s business. And the demographics of the Metro Manila audience went already downside since the population of residences at the said area skyrocketed, especially if we are talking about the middle and lower classes of the society here. It appeared that our media is deteriorating little by little on a span of time, eh? Not totally. There are some things that they have to cope up to satisfy the present statesman’s taste, and that includes sacrificing the quality for the sake of monetary value and of course, sales.

Look, since the turn of the millennium, FM radio scene at the metro went flipping to the other side. From these once-CHR types 93.9 KC FM, to 97.1 Campus Radio WLS FM, to the home of new rock NU 107, and even the K-Lite 103.5 (and quite even Heart and Maxx which also occupied the frequency on the same type) is listed; with 3 of the aforementioned dials were once considered a perennial favorite at their very own right. Where are these things now? Like what I’ve said earlier, they flipped to the masa type. And this format contains such things like novelty ballads and bubble-pop music, jokes (which may be good for some time), and of course… commercials. Many hipsters might think that this masa thing is actually a nightmare, but… yeah, for the typical commoners; it’s what they called “mainstream.”

But not every station that has undergone reformation, really ended up at the low-end-but-majority-class of life, as some of them actually stick in still. They just changed their style of play list, programming, personnel, management and brand name. For instance, take RT for an example. Once upon a time, after some like 2 decades of their previous existence, they just switched to HIT FM and have a smooth run from there thanks to Brewrats anchored by Ramon Bautista, Angel Rivero, and Arvin Jimenez (If you are a Tado fan or just a constituent on Marikina first district, you should know his name).

And it all went good, until they turned the deck once again and renamed as Campus FM. Many of us thought that Campus Radio was really back for good, until a-sudden-long-period-of-time where we did not hear anymore the other jocks doing their thing on air. It just went all-music. And later on, the reborn of RT was staged at the third quarter of 2009. It was then when I realized that Josh with the Z heard one of his final stints before moving up to U92. And at the middle of the dawn, I would wake up to a sleepless sexy program, alternating to Magic’s daybreak. At least, Sam Oh is still at the air then, just like her old, good mornings with HIT Fm alongside Samir Gogna as Sam vs. Sam (YG).

It was then at RT when Logan staged his set of hilarious cracks as he formed the Disenchanted Kingdom – something that is quite familiar and had done to his previous programs Morning Zoo Crew, Boys Night Out (Yes, he was the pioneer host then alongside Slick Rick and Tony Toni) and Logan’s Alley with longtime partner Mark Marfori. I was a resilient fan of the DK, where once I got recognized when I answered their triple threat segment featuring “spakol” a few months ago. Perhaps, it was also my last hurrah of being a loud-mouth (and proud) radio fan then as I shut my finger and mind from participating on any radio shows then.

Other than that, I once hit the frequency just for listening pleasure like those rocking beats from Freeway Friday, throwback Saturdays via 24K Weekend, Lil Joey’s radio comeback, Mojo Jojo’s sudden transfer to a nearby room after some long time of being a Magic jock, and… a lot to mention that is something not part of my cover anymore.

Any other station that went on to same fate of trial as RT’s is Jam 88.3, whom retained the same brand, but different style… and at least, not the masa type like every diehard patron’s nightmare in the making.

Well, like what I mentioned earlier, Inka commented that it will not go the masa’s way, something that at least for the majority will be really assured. And yes, I’d rather believe a disc jockey’s statement whether there is a joke intended or not. They can really tell the truth more than the other media personality. And even those ones whom earlier declared that they will not run for the lection and yet, they went the other way around.

3 short years for a second life may be quite really short. And other than RT and Jam, Magic 89.9 and RX 93.1 are the last men standing on the cliché real music and hip-side of the mainstream talk format. But let’s hope for the best, folks. Maybe they will have even more than just luring the best music on the planet.

Author: slickmaster

Date: 10/19/2012

Time: 12:16 p.m.

© 2012 september twenty-eight productions

Playing on a Throwback Mode: ‘Wag Mo Na Sanang Isipin.

At alam ko, hindi ito pangkaraniwan sa mga tulad ko na ipinanganak sa dekada ’90, at lalong hindi sa mga kahenerasyon ko na umiikot ang plaka at tainga sa mga makabagong tugtugin. Pero anyway…

Balik-tanaw sa dekada ’80. Panahon pa ‘to ng mga matitinding pasabog at kontrobersiya sa pamahalaan, at kasikatan naman ng mga lokal na musika sa kabilang banda. Sa malamang, umusbong na ang kantang ito noong bata pa lang ang mga nakakatandang kapatid ko. Ni hindi ko nga natanong kung kelan nabili ng aking erpat ‘tong 2-part album ni “Mr. Pure Energy” Gary Valenciano. Basta, ang alam ko lang po ay ito ang isa sa mga naunang paborito ko lalo na noong pinapatugtog to sa CD counterpart ng aming Panasonic Karaoke.

Sa halos 30 mga kantang nilalaman ng Greatest Hits I & II ni Gary V., ilan sa mga ito ang nagustuhan ko, maliban sa ‘Di Bale Na Lang, itong “’Wag Mo Na Sanang Isipin” na ito.

Hindi ko alam kung ano ang nakain ko at lagi kong nagiging ka-vibes ko ang mga tipo na musika na upbeat ang tunog, pero taliwas sa ritmo ang mga letrang nilapat o ang mga tinatawag na “lyrics.” Hindi siya as in na danceable funk ang dating e. Basta, pang up-beat lang. Pero kung pagsusumamuhin kasi ang mga salita, nanghihingi ito ng pagkakataon na… well, makipagbalikan muli. Kalimutan ang mga masasalimuot na nangyari kahapon. As in…. ‘wag mo na sanang isipin. Oo, second chance na pag-ibig nga. At alam ko naalibadbaran ako palagi sa mga gantiong tema, pero… ewan. Astig lang.

O siguro dahil napapaindak lang ang paa ko sa kaa pagkakataon napakikinig nito? Minsan kasi pag nagustuhan mo ang mga ganitong klaseng tugtugin regardless kung ano ang mensahe nito, basta mapapasayaw ka, well, talagang parang mapupunta ka sa ganoong mood e. Na parang gusto mong umindak na ewan. Kung pwede pa, kantahin mo na rin. Mag-ala Gary V lang.

Hindi ako ganap na panatiko ng artistang ito. Pero sadyang may mga kanta lang talaga siya na naging parte ng listahan ng mga paborito ko sa lokal na eksena. At sa panahon ngayon na dalawang dekada na mula nang ilabas ito sa merkado, pumatok sa mga record bars, sarap lang balikan lalo na kung hindi mo naka-catch-up ang mga throwback hits program sa radyo.

Basta, astig lang.

Author: slickmaster

Date: 10/18/2012

Time: 04:08 p.m.

© 2012 september twenty-eight productions

Walang Masama Sa Pagiging SINGLE

10/18/2012 | 12:28 a.m.

Oo nga naman. Walang masama dun. And same goes sa iba pang mga relationship status basta wala kang ginugulong ibang tao. Single man, taken, it’s complicated, o kung anupaman iyan.

At teka nga: 

Sino bang herodes na nagpauso ng isang maruming kaisipan na laging hilig tirahin ang mga taong pinili ang maging single?

Ang inyong lingkod ay ilang beses na naging biktima ng ganitong klase ng istupidong panghuhusga. Maraming mga tanong, marami rin ang mga pahabol na pasakalye kapag nalaman na single ka. Lalo na sa panahon ngayon na marami na ang nagiging batang ama, nag-aasawa, nagasasawa nagiging babaero, at kaunti naman ang nakakapagtapos ng pag-aaral at nakakakuha ng trabaho na nais nila. Que...

• “Bakit single ka pa rin? Magpapari ka ba?” Actually, minsan ko na naisip yan. Pero dahil nagging pasaway na bata na rin ako, sa malamang, ilang sungay pa ang masusunog sa akin bago ko ituloy yan kung sakali. Pero katulad ng mga naglabasang kontrobersiya dati e may mga pari rin na may-asawa.

• “Bakit wala ka pang girlfriend? Sayang iyang kagwapuhan mo.” At sa 5 taong nagsabi sa akin niyan, 4 dun, babae, at 3 dun, kaedad ko pa. On a flattering note... (sabay facepalm) oo nga naman, ano. Saying naman kung walang susunod sa lahi ko. Pero mawalang galang po –hindi naman po ako pogi ha. Anong saysay ng kasabihan na iyan? Minsan mas maniniwala pa ako sa kasabihan ni Choppy ng Porkchop Duo, na “pangit man at dukha sa paningin, naklabubuntis din.” At kung may pogi man para sa pananaw ko, iyun yung idol kong si Ramon Bautista, (ayon na rink ay Lil Coli, RA Rivera at sa brand na Nivea).

• “Wala ka pang napupusuan ha. Baka naman bakla ka?” PUTANGINANG TARANTADONG ‘to. Kalian pa naging sukatan ng sekswalidad ng isang btao ang pagkakaroon ng partner sa buhay, aber?

Maliban pa dyan, may mga senaryo pa na tulad nito...

• “Single ka? Ang boring naman ng buhay mo.” Mas malala pa kung malaman nila na sa haba-haba ng panahon na nabuhay ka mapahanggang ngayon, hindi ka lang single, virgin ka pa. Ang sa lagay ba e peer pressure?

• Kapag wala ka ngang gurlaloo, e di masasabihan ka pa ng isa dyan ng “'tol, ang dami mong tsiks, wala ka man lang dun nadagit?” Yun nga e. Sa dami nga nila hirap akong pumili. Ha! Ha! Ha!

• Siyempre, ‘pag wa-partner, “try mo naman magka-girlfriend, bro.” Eh pa'no kung ayaw ko? Trip ko lang mambabae? O ‘di naman kaya ay wala talaga akong maramdaman. Maipipilit mo ba iyun sa akin?

• At kapag nagka-girlfriend ka naman, sasabihin nila ay “mag-asawa ka na.” Pucha, naintindihan ba ng mga putok sa buhong 'to ang mga pinagsasabi nila? Akala ba ng mga mokong at lokang ito na madali ang buhay mag-asawa?

• At kapag kinasal ka naman, lalo na kung bago-bago pa lang, may bibira naman ng “Bigyan mo naman ang magulang nyo ng apo.” Putragis yan. Ano kala niyo sa amin, henerasyon ng baby-maker lang? Hoy, ang pagpapamilya ay panghome-makler na task. Hindi sa offspring lang, ha? Kayo na lang ang bumuo kung gusto niyo. Pft! And take not – lahat ng mga bagay sa pagpapamilya – mula sa family planning at sa proper sex positioning – ay may tamang lugar at panahon para gawin.

At iyan ang hirap kapag binubugbog ka ng mga ideya ng peer pressure, romansa at machismo. Hindi ito usapin kung single by choice o dahil no choice. Basta, walang masama sa pagiging single. May karelasyon nga, hindi naman masaya. May partner ka nga, under de saya ka naman. May katuwang ka nga sa buhay, kabit naman. At it’s complicated na nga ang buhay mo, wala ka mang ginagawa para ayusin yan. Hoy, gising!

Walang masama sa pagiging SINGLE. Kung may masama man sa mundong ito, yun yung mga maruruming utak na siraulo na mapanghusgang tanga. (best with sound effect of gunshot a la Isumbong Mo Kay Tulfo)

(This blog entry was also published at the community blog site Definitely Filipino dated 10/18/2012. URL : http://definitelyfilipino.com/blog/2012/10/18/walang-masama-sa-pagiging-single/)

Author: slickmaster | (c) 2012 september twenty-eight productions

Recovering the Pieces, But Not Anymore For the Dream… (Confessions of a long-time-but-no-more wannabe music disc jockey)

Ang musika ay isa sa mga naging pinakamalaking parte ng buhay ko. Hindi puwede na minsan ay hindi ko bubuksan ang radyo, cassette/cd player, o kahit ang iPod ko para lang makapakinig ng isang kanta sa kada araw na lumilipas. Kaya siguro, naging isa sa mga pinapangarap ko ang maging disc jockey sa radyo.

Kaya hindi puwede sa akin ang isang computer na wala ni headset man lang, o mas malala, hindi pa pala nakainstalled ang audio driver. Hindi rin puwede na wala akong naka-istak na CD o mp3 sa library ko. At minsan pag pinagkait mo sa akin iyan, baka magkamatayan pa tayo niyan (pero loko lang iyun).

Oo, naging pangarap ko nga ang maging DJ. Yun nga lang, mahirap paniwalaan dahil hindi naman ako ganun katalak noong mga panahon na iyun. Basta, ang alam ko, trip ko gawin ang magsalita ukol sa kantang pinapatugotog ko, introduce yun sa ere, and presto. Isama mo na ang ilang plug, spiel at commercial break. At tila pinapraktis ko yan sa harap ng salamin, o sa harap ng PC basta may mikropono at headset na nakasuot at may Windows Media Player, Winamp, Virtual DJ, o ang sinaunang bersyon ng iTunes na nakasalang.

May pagkakataon nga na sobrang badtrip ako nun dahil sa ginawa ng pinsan ko. May segment kasi dati ang isang programa na nagbibigay ng pagkakataon para sa ilang mga listener nila na mag-introduce ng susunod na kanta sa kanilang countdown, agad naman akong sumali. Pero noong sinagot ng pinsan ko, akala niya yung erpat ko ang hinahanap. Kaya sinabi niya “wala po siya dito.” Noong tinignan ko ang cellphone, nakita ko ang numero ng istasyon na pinapakinggan ko. Asar na asar na lang ako, buti na lang hindi tuluyang pumutok ang butsi ko nun. Grrr!

Iyang pangarap ko na ding iyan ang isa sa mga pinakadahilan kung bakit ako nag-Mass Comm e.

Nag-audition ako ng ilang beses noong nasa kolehiyo ako, at sa kabutihan, este, pagkamalas-malas na pagkakataon, alaws. Parang nakalimutan ko yata ang pagiging konyo ko magsalita nun. Ang pagiging maalam ko sa musika nun. Ang pagiging makapal na mukha at boses ko nun, napalitan ng mababang self-esteem at nerboyosong personalidad. At least, ilang minuto lang nagtagal. Pero, sayang pa rin e. Ouch!

Halos nawala na sa isipan ko na pasukin ang industriyang iyun. Hanggang sa isang araw, na-recover ko ang mga audio files ko. Mga CD ko na nakapaloob sa dalawang shoe box na ginawa ko palang lagayan nun. Puno nga e. Lahat ng orihinal at peke, kinompila man o nabili sa bangketa. Hip-hop, rnb, rock, classic, pop, novelty, ballad, meron ako niyan nun. At ang pinakahuling nabili at naidagdag pa nga sa koleksyon ko nga yata nun ay ang compilation-album ni Michael Jackson na pinaka-alala ng lahat ng pinagpaguran ko sa summer job ko bilang isang encoder.

Maliban dun, may hard drive pa ako na panay mp3 at sound effects ang nilalaman. Mga halos 20 Gigabyte din yun ha. Isama mo na dyan ang playlist ko sa mga websites ng imeem at Multiply. Yun ang unang tumabo sa takilya sa akin.

Hanggang sa hindi ko maretrieve ang imeem account ko, at nabadtrip na naman dahil… ‘tol. Ikaw ba naman ang magkaroon ng mahigit-kumulang 200 kanta dun, ano. Isama mo na pala dyan nung panahon na nasira pa ang iPod ng ate ko. Ouch! Wala man lang ako naback-upan ko na mga file mula sa mga Anime theme hanggang sa mga pangbackground na beat. Asar! At ang jeskeng Hard drive. Argh. Pagkamalas-malas lang, ano.

Bagamat may mga natira naman ako sa aking computer at mga plaka, hindi ko rin itutuloy ang maging DJ. Marami naman pala akong kayang gawin at napamahal sa mga ito. Tulad ng ginagawa ko ngayon, ang pagsusulat. Tanggap ko na ang katotohanan na sa malamang e hindi talaga para sa akin iyun. Ayos lang. Tuloy pa rin naman ang buhay e.

Author: slickmaster

Date: 10/18/2012

Time: 10:10 A.M.

© 2012 september twenty-eight productions

TV Review: Public Atorni

10/16/2012 | 11:04 AM

“Asunto o Areglo?”

Ang pinakatanyag na linya pagdating sa mga hearing o mediation na napapanood ko sa isang palabas na tumatalakay sa mga nangyayaring sigalot sa legal na pamamaraan: ang Public Atorni.

Madalas ko mapanood ito dati tuwing Huwebes ng gabi sa isang TV network. Ang pinakauna ay noong estudyante pa ako at nakatambay sa bahay ng kaklase ko bago ako umuwi. Pero dahil nakita ko na isa ito sa mga tila magagandang kalidad na palatuntunan sa panahon ngayon, ayos ito para sa akin. Bagamat lately ay ilang episodes na lamang yata ang nirereplay nila at maraming binago sa mga portion ng pagsasalaysay ng mga kinabibilangan na partido.

Tila pamilyar sa isang talakserye sa channel na ding iyun ang naturang palabas. May dalawang partido sa ngalan ng nagrereklamo at inirereklamo. May mga problema o gulo na tinatalakay. At laging may resolusyon sa bandang dulo o pagtatapos ng kada mediation. May panahon na nakakaimbyerna sa bigat ng drama, at meron ding nakakaloka lang. Ang pinagkaiba nga lang ay mas sibilisado ang mga partidong lumalahok dito. At sa totoo lang, walang taga-awat na bouncer o namamamgitan na iba pa kundi ang ikatlong partido lamang na kinabibilangan ng Public Attorney Office (PAO) Chief Atty. Persida R. Acosta.

Siya din ang nagsisilbing tagahatol ng mga kaso base sa mga salaysay na binibitawan ng mga partido na nagrereklamo at inirereklamo. Maliban dito, nagpapangaral siya kung ano ba dapat ang gawin ng bawat isa na maging responsableng mamamayan sa mata ng batas. Dahil ika nga niya, “pagdating sa batas, lahat patas.”

Maganda na may mga programang tulad ng Public Atorni na umeere sa telebisyon ngayon, dahil kahit papano ay maging maalam ang mga tao pagdating sa usapang may kinalaman sa batas. Na ang mga karapatan natin sa kapwa at anupaman ang gagawin natin ay kaakibat na responsibilidad o pananagutan lalo na kung ikinapahamak ng nagrereklamo. Ang simpleng away na posible pang mauwi sa mas malalang senaryo ay madaling naireresolba, kaso man o kasunduan ang nagiging kahinatnan.

Hindi man ito nagbibigay ng prangkahang pamamaraan ng aliw na usong-uso pa naman sa panahon ngayon, pero ito ay nagbibigay kaalaman sa sinuman. Madali lang itong naipapaliwanag ni Atty. Acosta sa tinatawag na layman’s term o mga salita na angkop sa karamihan, lalo na ang mga pangkaraniwan o ordinaryong tao lamang. Sa ganitong pamamaraan, naiiwasan ang pagiging ignorante ng tao pagdating sa legal na usapin, o sabihin na natin ay mga alintuntunin sa lipunan.

Sa ngayon, kahit ilang beses nang paulit-ulit ang mga nahuling episodes nito kung ipalabas sa TV (sabagay, ilang mga magkakatulad na kaso na rin kasi ang naitalakay sa programang ito e), ay ito pa rin para sa akin ang isa sa mga tipo ng palatuntunan sa telebisyon na sana ay lumalaganap sa panahon ngayon.

The verdict: 7.5 stars out of 10.

Hindi man ganun kaappealing para sa aking ang teknikal na parte ng programang Public Atorni, mas tumitingin naman ako sa mga nilalaman nito, yung mga bagay na may makukuha akong aral, bagay na napatunayan ng nsasabing TV program para sa akin.

Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions

Cybercrime Can’t Stop Blogging...

Bago pa man naisulat ng awtor na ito ang naturang blog, naglabas kamakailanlang ang Korte Suprema ng isang Temporary Restraining Order o T.R.O. na nagpapatigil sa pamahalaan sa pag-iimplementa ng Republic Act No. 10175 o ang Cybercrime Prevention Act of 2012 sa loob ng mahigit isangdaan at dalawampung (120) araw. Ang nasabing TRO ay naging epektibo noong Martes, a-9 ng Oktubre, taong 2012, at ang naging tanging pansamanatalang resolusyon base sa 15 petisyon sa SC ng iba’t ibang mga grupo na kumokondena sa cybercrime bill mula noong pinirmahan ito ng Pangulong Noynoy Aquino noong nakaraang Setyembre at tuluyang naimplementa naman noong Martes, Oktubre 2, 2012.

Maraming tao ang nagtatanong sa akin ukol sa isyu ng cybercrime law, lalo na noong nalaman nila na isa akong blogger na panay sa pulitika, opinion at lipunan ang mga madalas na tema ng aking sinusulat o nilalahad. Mula sa mga ka-clan ko sa text, Facebook friends, Twitter followers at kahit yung mga nakaksabay ko sa pag-aapply ng trabaho.

Paano na lang daw ang tulad ko na isang blogger? Dahil sertipikado daw na malalagay sa alangan ang mga tulad ko, amateur man (bagay na kinabibilangan ko) o isang pro.

Sabagay, nakakatakot nga naman ang Republic Act 10175 o ang Cybercrime Prevention Act, lalo na ang e-libel provisions, at lalo naman ang Section 19 na nagbibigay pahintulot sa mga alagad ng batas na usisain ang lahat ng mga data, at puwede pa kamo na ipasara o i-restrict ang acess sa anumang computer data mo, kahit sa prima fache lang. Oo, kahit sa simpleng hinala lang. Masuspetsahan ka na may ginagawang iregularidad kahit sa totoo lang ay wala naman, e puwede ka nang madale.

Pero ito lang siuro ano po. Dahil matagal na rin naman ang mga aktibidad ng pagba-blog, sa tingin ko hindi nito masusupil ang paglalahad ng tao. Bakit kanyo?

Hindi naman lahat ay nagsusulat ng mala-opinyong bagay. Marami dyan, magagaling magkwento, romantikong pag-ibig man, komedya, sekswal, kaalaman o mga piksyon lamang. Iba-iba ang genre at specialization ng tao sa pagsusulat ng mga nais nila.

At siguro, isang bagay lang ang pinapahiwatig ng mga batas na tulad nito. Maging responsable sa paggamit sa mga salita. Ang hirap kasi sa iba, basta makapaglahad, yun na. Given na ang katotohanan na may masasapul talaga kahit gaano tayo kaingat (after all, hindi natin kaya i-please ang sinuman at laging may dalawang panig ang isang balita), pero marami kasi ang mga tao kung makapaglahad e daig pa ang mga balahura. Mga hindi nag-iisip o naghihinay-hinay. Alam ko na uso na ang pagiging straight-forward, pero lahat ng yan ay nilulugar. Nilalagay sa wastong posisyon. Hindi ka puwedeng bumitaw ng mga maaanghang na salita kung ang tinatarget mo naman na mga tao na magbabasa niyan ay ang mga batang hindi pa maintindihan ang mga baya-bagay.

Minsan nga naisip ko, too late na rin e. Kasi ang daming barbaro sa FB at Twitter. Actually, marami na rin ang mga asal-gago noong panahon na uso pa ang Friendster e. isama mo na ang pakikipagchat sa Yahoo! Messenger. Pero okay na rin para makasabay naman sila sa agos ng tao at teknolohiya. Yun nga lang, kung may rerepasuhin, e di irepaso. Problema ba iyun?

O, sabagay, baka matatabunan na naman ito ng mga panibagong isyu tulad ng Sin Tax Bill at Midterm Elections. At panigurado, kapag natapos ang TRO nito sa bandang Pebrero 2013, marami na naman ang ugong-ugong na reaksyon. Puputok na naman ang butsi ng karamihan.

Pero sa maniwala ka o sa hindi, hindi kayang supilin ng Cybercrime bill ang pagba-blog. Hindi talaga.

Author: slickmaster | Date: 10/16/2012 | Time: 11:32 a.m.

© 2012 september twenty-eight productions