Grand Slam!

7/12/2014 11:11:33 AM

It’s a very rare thing for the world of Philippine sports to see this word: Grand Slam. And bet my money on this: fans nowadays aren’t very much familiar with that.

Yes, it’s very rare that only three ball clubs achieved the feat in all 39 years of existence in the PBA.

Until San Mig Coffee completed their road of bagging fourth straight championship—including all of the three conference crowns this season.

Perhaps, it is very almost impossible task for such (or any) squad to unleash their grins and pull that winning streak. Actually, they did not hold any long-tenure winning runs during this season. In fact, in the Philippine Cup, they have to undergo the quarters and semis to pull their series of improbable upsets over Talk ‘N Text Tropang Texters, and even the Barangay Ginebra San Miguel (which by the way, drew another crowd attendance record prior to the Wednesday’s finale), and the rest was just easy piece of history.

Next time the PBA rolled, it appeared that the Talk ‘N Text TropangTexters in the recent edition of Commissioner’s Cup whom appeared to break SMCM’s winning run.

But once the championship series unfolded then, it was the Mixers who turned things around and defied everything this season. Just wow: third straight title, and then came the Governor’s cup.

Fast-forward to the Finals of the last conference, Rain or Shine looks for redemption, as well as YengGuiao’s second title with the squad. And after squabbling for the first three games, RoS fired an all-out war in Game 4 to deny any SMCM’s clinching chances and send the series in a blockbuster “for all the marbles” contest last Wednesday.

And true enough, the last game was just a perfect fitting end for the PBA’s 39^thseason, with San Mig Coffee completed their quest for dynasty.

Now, the grand slamming question, as new squads will join the PBA family, plus Manny Pacquiao getting some chance to play on with the squad, are we still gonna see a very high intensity competition, or will the Asia’s first pay-for-play league will be a mediocre for the sake of entertainment?

Actually, I don’t know. Let’s hope for the pro basketball scene to flourish even further anyway.

Author: slickmaster | ©2014 september twenty-eight productions

National Sporting Amnesia

06/16/14 04:05:07 PM

Minsan, hindi lang katamaran ang ating pambansang sakit. Alam mo kung ano? Kundi... “amnesia.” Oo, may sakit tayo na nakakalimot. Ika nga ng isang dating interstitial na pinapanood ko, mayroon tayong “National Amnesia.” Parang noong ika-25 anibersaryo ng People Power revolution lang. Kung noong 1986 ay mas mainit pa sa alab ang ating damdamin na makalaya tayo, ngayon, tila nakalimot tayo sa espiritu o ni pangalan ng EDSA. Dahil pag sinabing EDSA ngayon, may karugtong na mura na dahil sa sobrang bigat ng daloy ng trapiko.

Ngayon, hindi lang sa pulitika tayo nagkakaroon ng pambansang amnesia. Saan mas higit na evident ito? Sa mundo ng palakasan o “sports.”

Totoo nga naman, na pagdating sa mundo ng sports ay pustahan, dalawang bagay lang alam natin: kung basketball, boxing. At dito nanalaytay ang mga pangalan nila Manny Pacquiao, Brgy. Ginebra at ultimo ang Gilas Pilipinas.

Pero, pagkatapos nun, ano na? Wala.

At sa panahon ngayon na mas trip pa ng mga bata na mag-Candy Crush o Temple Run sa iPad nila kesa makipaglaro ng tumbang preso, agawan base, Chinese garter (tangina, kasama pala 'to, samantalang pangbabae lang ang larong ito ah), text, at kung anu-ano pang mga larong kalye nung kabataan natin, ay isa rin ang palakasan sa mga bagay na nakakalimutan na ng kamalayan natin.

Pustahan, pag binaggit mo ang pangalan nila, o ipakita mo ang mga larawan nila, ang unang dalawang salita na sasabhin nila sa 'yo ay “sino yan?” At d'yan nabubuo ang tinatawag na generation gap. Bagay na sa mga libro lamang ng Sibika lang masasagot, kung hindi ang Wikipedia.

Pero ito ang mas malalang senaryo: mas napapansin natin ang mga negatibong bagay kesa sa positibo, bagay na kayang dalhin ng sports. Mas nakikitsismis pa tayo pag nagsalita ang mga tulad ni Kris Aquino, Boy Abunda, at kung sinu-sinong showbiz reporter kesa sa mga pangyayari sa mundo ng sports.

Mas nababagot pa tayo sa mga nangyari sa pork barrel scam at kung anu-ano pang kinasasangkutan ng mga pulitiko kesa sa pansinin kung gaano kagaling ang mga boksingero natin, maliban na lang kung si Manny Pacquiao ang lumalaban (pero ito ang mas nakakapanlumo: mas pinansin pa natin ang mga kontrobersiyang dala ng pangalan niya, salamt sa panggagatong ng mainstream media).

Sa madaling sabi, likas kasi tayong mga negastar. At sa sobrang pagiging nega natin, nakakalimot tayo na mararami palang magagandang bagay na nagaganap sa sating lipunan, at isa dun ay ang sports.

Sino bang mag-aakala nun, na maliban sa mga elitista (siyempre, sila lang naman ang nakaka-afford ng mga babasahing susyalan eh gaya ng mga broadsheet) ay sinu-sino nga lang ang may-alam sa mga balita na ilan sa mga kababayan natin ay mga medalyang nauwi mula sa mga naunang edityon ng Olympics? Na ang liksi natin ay siyang tunay na astig na characteristic ng mga atletang Pinoy? Na noon pa man, mula pa noong panahon ng katanyagan nila Flash Elorde at Pancho Villa ay isa na ang mga lahing Filipino sa mga maangas sa combat sports? At ang tinutukoy ko ay ang boxing.

And come to think na ang Republika ng Pilipinas ay ang tanging Asyanong bansa na nakarating sa pinakamataas na ranggo sa Olympics nun (oo, ang fifth place noong dekada '50? Tangina, hindi biro yan kung ikukumpara sa panahon ngayon na tila napapag-iwanan na tayo kung sa ranggo ang usapan).

Kaya nga may mga astig tayo na bowler at billiard players, eh. Pati na rin sa swimming, track and field, at ultimong chess. Ano, di ka pa bilib? Yan ang napapala pag masyado tayong nakakalimot sa kasaysayan eh.

Tama lang ang mga adhikain na gaya lamang ng Pagpupugay na itinaguyod ni Chino Trinidad, isang batikang sports-beat journo at dating kumisyuner ng PBL, o ang Philippine Basketball League (PBL), at siya ring founder ng TaasNoo, Inc.

Ang palatuntunang nagbibigay-pagpupugay na ginawa niya noong nakaraang Araw ng Kasarinlan ay naglayon din na ipaalala sa mga kasalukuyang henerasyon ng kabataan na mararami pang bagay na dapat nating ipagdiwang. Na hindi mo kailangang makipagsapalaran sa giyera para lang matawag kang bayani sa sariling bayan (at ang konotasyon din ng mga OFW ay may halaw din ng pagkakamali).

Ang kagitingan nila ay huwag sanang mabaon sa limot; na kahit sa gitna ng dagok at sakit, 'wag rin natin sanang makalimutan ang mga naimabag nila sa kabila ng kundisyon na kanilang tinatamasan.

Dahil minsan, sila ang nagbuhat ng “pride” ng Pinoy.

Bagay rin siguro na magsisilbing aral ito para sa inyong lingkod.

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

King's Decision Round 2

06/23/14 02:01:02 PM

Ladies and gentlemen, the spotlight is on again for the marquee players who will face another big-time decision on the scene we would like to call as “free agency.”

And we've heard his name before. Now that another summer passed by, questions are up in the air gain whether LeBron James will stay in Miami or not.

And the result? He opted for free agency.

The controversy was nothing new to James, whose origin is from Akron, Ohio. After spending his first seven seasons with the Cleveland Cavaliers, James moved to the South Florida beach, then-hoping to earn his first NBA championship. It was the biggest drastic move a team has made in the NBA–the first since Ray Allen and Kevin Garnett joined Paul Pierce in Boston. However, his decision, which rooted from years of mounting frustration-driven futile, earned him massive negative reactions from both the league and the ballclub's fans.

Prior to making his decision, several NBA teams expressed interest in luring “the King” in their lineup. With the New York Knicks as the most notable squad.

However, his sojourn ride to the championship went to naught on their first try. They were up 2-1 against the Dallas Mavericks in the 2011 NBA Finals, only to be swept by the next three games – with much of them due to a bunch of “fourth quarter meltdown.” His second championship series defeat drew another ire and criticism from the sport aficionados; thus, questioning his capability to take home the biggest prize, specifically during “crunch time.”

LeBron proved them wrong, however, as the Heat rolled to their second straight NBA Finals appearance in 2012. This time, they faced another generation star in Kevin Durant and the rest of the Oklahoma City Thunder. And the Heat shrugged off any signs of collapse as they emerged victorious in four straight games after losing the opener, to take home the title. Plus, it was a sweet victory in their home floor; and a very first-yet-memorable one for James as well as Chris Bosh and other Heat players like Mario Chalmers and Shane Battier.

And they did it again, in a blockbuster seven-game series against then undefeated San Antonio Spurs. With James earning his second title in three years with the Heat, it was also considered another prime era for the 6-foot-8 250-pound forward (who can also play the entire five basketball positions). No doubt about it.

But after the Spurs successfully snatched the title from the not-so-White Hot team this year, James' future was questioned yet again.

Facing such scenarios weren't really a new thing to a professional basketball superstar. Remember Dwight Howard, the young center from Atlanta whose drafted by the Orlando Magic in 2008 as the first overall pick? After failing to live up to their expectations during playoff time, Dwight also made a career-defining movement—that is taking his talent to the West Coast. But after shifting to Los Angeles Lakers, things just got even worse for the big man. Frustrated anew, he moved to the Houston Rockets.

Speaking of which, talks that several teams including the Rockets, are rolling again. This mystery has yet to be resolved though; whether James would REALLY move out of Miami or re-sign another contract with them. That's a big IF though, financially-wise speaking.

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

The Aftermath: 2014 NBA Finals

06/17/14 08:30:35 AM

As usual, hindi natatapos ang usapang NBA Finals sa pagtunong ng final buzzer o ni sa pagsabi ng broadcaster ng ESPN kung sino ang Finals MVP (na by the way, ay na-award kay Kawhi Leonard ng San Antonio Spurs), o sa mga post-game press conference.

Hindi mamamatay ang isyu na ito kahit na may World Cup pa ang mundo ng football, ang kasalukuyang kasabay na malaking sporting event sa larangan ng sports.

Bakit ganun? Malamang, marami kasi dyan ay hindi makaget-over sa usapang ito. Ke ang koponan niya ay nagchampion, o siya ay nanlulumo sa pagkatalo ng kanyang manok.

At dahil tapos na ang NBA Finals... (ano ngayon?) malamang, tuloy-tuloy lang ang kantayawan. Pustahan tayo, mauuso ang tuksuhan sa mga posts na may kinalaman sa NBA Finals. Marami-rami dyan ang mag-eemote dahil sa kawawang isang libo na napiusta niya ay olats pala sila LeBron o sinupaman ang kinampihan niya nun.

Marami-rami dyan ang tahasang mangbabash sa mga haters ng koponan niya. (i.e. “O ano kayo mga Spurs haters? Anyare sa Big 3 n'yo?! Mga supot kasi kayo eh!”) Oo, magkakapersonalan talaga, bagamat for a moment ay mga hamak na internet gangster lang naman sila. Oo, pare-pareho sila. Kala mo naman marurunong mag-basketball, eh magagling lang naman mangantyaw.

Hindi matatapos ang usapang NBA Finals hangga't hindi sila nagiging instant sports analyst. Matik na yan, parang nung laban ni Pacquiao. Majority sa mga taong nakasaksi ng mga laro, partikular yung mga nakatutok talaga mula pre-game ng Game One hanggang sa total wrap-up coverage na ng Game Five, ay may say sa mga nangyari.

Kung bakit sumablay ang mga play nila Chris Bosh, Dwyane Wade, Mario Chalmers, Ray Allen, at ultimong sila Ray Allen at Rashard Lewis? Kung bakit ganun na lang katindi ang kumpiyansa ni Leonard na bantayan si LeBron sa kabila ng halos-palagiang pagkafoul out niya bawat laro? Kung bakit mas kumakana pa sila Kawhi Leonard, Tony Parker, Manu Ginobili, at ultimong si Patrick Mills kesa kila Tim Duncan at, surprisingly, si Danny Green (na ang tindi tumira mula sa labas nung 2013 NBA Finals pero ngayon ay... ewan; siya pa naman bet ko sanang manalo ng Finals MVP last year kung nanalo ang Spurs)?

Sa dami ng mga tanong (at marami-rami pa't hindi na siya kakasya sa artikulong ito), ay hindi mo na kailangan pang magtanong sa Facebook at Twitter nila Magoo Marjon, TJ Manotoc, Boom Gonzalez, Mico Halili, Quinito Henson, Sev Sarmenta, Chino Trinidad, Aaron Atayde, James Velasquez, Anton Tipan, Dennis Principe, Snow Badua, Jason Webb, Chiqui Reyes, Andy Jao, at sa kung sinu-sino pang mga lehitimong sportscaster.

Magtanong ka na lang sa mga tropa mo, at presto—may mga kanya-kanyang opinyon o kuro-kuro na yan, na mauuwi sa isang debate, ke nasa isang mabuting usapan man kayo o nasa maboteng talakayan. Ayos, 'di ba?

Pero mas mabuti pa ring malaman mula sa mga eksperto ang mga analysis nila—at yan sa pamamamgitan ng pagantabay na lamang sa kanilang mga posts as internet o artikulo sa kanilang mga kolumn.

Pero ang usapang NBA Finals na 'to? Malamang, aabutin pa bago mag-next week bago makamove on ang mga tao.

Ay, oo nga pala. Nanalo pala ako sa pustahan, boy! Asan na bayad mo?! Oy, pati ikaw! At ikaw din pala! Kala n'yo ha?

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

The Scene Around: Gabi Ng Pagpupugay

06/13/14 01:32:20 PM

The Independence Day was the very important holiday for the citizens of Republic of the Philippines. It was indeed the date which showcased one of the most pivotal events in the history of this country–our independence of the three-century colonization of then-European imperialist Spain.

It was every June 12th of the year when several events were held in observance of our Independence day, such as job fairs, the annual rituals of giving tributes and respect to RP's official signs, and even advocacy-driven rallies and concerts.

Though most of them were on the political and artistic themes, no one seemed to put a hand on sports. It's like everyone forgotten something–that is to pay tribute to the people who made recognition through the means of playing the physical (and mental) activities in life called “sports.”

This is what the objective of a veteran sports-beat journalist and former commissioner of the now-defunct Philippine Basketball League (PBL) Chino Trinidad when he waged a sporting tribute event called “Pagpupugay”at the Newport Performing Arts Theater located inside the Newport Mall of Resorts World Manila on Thursday evening, which by the way was also the Independence Day (June 12).

Prior to the main event, the organizer himself put up a Memorabilia Exhibit on the Newport Mall's Ground Floor, which runs from June 1 to 15. Yours truly have seen some of the most precious things which these athletes brought to the country alongside their highest pride, from medals to uniforms to even the ball they used during the 1954 World Basketball Championships in Brazil (and don't be confused though, 'coz for your information: soccer was the ball used during the early decades of basketball).

Aside from the literally memorabilia, some of the artworks were part of the exhibit such as paintings from Anthony Galvez, Jun Aquino, and the gigantic King Caloy sculpture by Reynald Bon Mujeres.

It was near six in the evening when people started to flock the venue's lobby (which situated on the mall's third floor). Stars from past to the present and from all sorts of sports were there along with their supportive families and friends. Aside from them, personnel from both the mainstream and new media were in attendance to witness the star-studded evening.

The formal show started around eight in the evening, with veteran sports broadcaster Sev Sarmenta serving as the anchor alongside organizer Chino Trinidad.

From there, several Philippine-raced athletes were given tributes, with some of them represented by their respective families. In particular order:

1st – boxing: Pancho Villa (tribute presented by Denver Cuello)

2nd – football: Paulino Alcantara (Chieffy Calindong)

3rd – swimming: Teofilo Yldefonzo (Eric Buhain)

4th – track and field: Simeon Toribio (Elma Muros-Posadas)

5th – track and field: Miguel White

6th – boxing: Ceferino Garcia

7th – tennis: Felicisimo Ampon (Felix Barrientos)

8th – golf: Ben Arda

9th – boxing: Anthony Villanueva

10th – boxing: Gabriel "Flash" Elorde

11th – chess: Eugene Torre

12th – bowling: Rafael “Paeng” Nepomuceno

13th – bowling: Olivia “Bong” Coo

14th – billiards: Efren “Bata” Reyes (Francisco “Django” Bustamante)

15th – bowling: Arianne Cerdeña

16th – boxing: Mansueto “Onyok” Velasco (brother Roel)

17th – bowling: Lita Delas Alas (Coo and Cerdeña)

18th – basketball: Carlos Loyzaga (also, selected past members of the Philippine Basketball team; present: PBA player Chris Tiu and Marc Pingris of Gilas Pilipinas).

(Other tribute presenters were Sev Sarmenta and Chino Trinidad)

However, as the program was about to give tribute for Loyzaga, Trinidad broke the news that the basketball player known as “The Great Difference,” never made it to the venue and was instead confined to Cardinal Santos Medical Center, though the former commissioner quoted that his condition was nothing serious.

Going back, as the ceremonial rites rolled during the evening, emotions poured around some of the industry's key personnel; specifically, one of them was on the segment about the boxer Anthony Villanueva, whom passed away a few weeks prior to the event. He bared the trust fund intended for the boxer who just passed away a month ago, and vowed he will never let another misery on any Filipino athlete pass by.

He also announced the first beneficiary of the trust fund were the former boxer and now COPD fighter in Leopoldo Serantes.

In addition, several members of the London Paralympic teams, as well as the mentally-impaired-but-winning Filipino athletes, members of the Philippine Army, young football players (students of Calindong), and other vintage athletes—both in good form or in deteriorating condition—were given recognition.

The Manila Philharmonic Orchestra, led by conductor Sebastian Trinidad, provided the musical scoring, with the Mandaluyong Children's Choir providing the vocal accompaniment; and the Resorts World's resident band The Draybers providing the rocking color, with The Voice Philippines' winner Mitoy Yonting as the front man.

Overall, the program rolled for almost two and a half hours, with the post-program set slated for photo ops, autograph sessions and even interview questions fielded by both broadcast, journalism and online media. Yours truly though was grateful to meet several personalities, including Ramon “El Presidente” Fernandez, and “The Dean” Quinito Henson, and Chino Trinidad, to name a few.

The downside though is that I never knew some of the classic athletes our country ever had, like for instance, I never noticed it was Bong Coo until she was introduced (perhaps the photos between my old Sibika book and the present one could really tell the difference), and even Yoyong Martirez and Danny Florencio, whose happened to be seated next to me minutes before the program started (I moved since my friend whose invited me to the “Pagpupugay” came). Alright, I know, I suck at that point.

Anyway, the program had its own good cause. I think there should be a second “Pagpupugay” soon since we still have a lot of world-class athletes who excelled very well.

Post-script: Before I formally culminate this post, I would like to give a shout out to one of my friends who blogs as the SportyGuy. He was the one who invited me for this prestigious event.

Author: slickmaster | ©2014 september twenty-eight productions

NBA Finals Na! Eh Ano Ngayon? (v. 2014)

6/8/2014 11:03:32 AM

It’s that time of the year-slash-season again. NBA Finals na naman! I mean, for the 67th (?) time. At sa pagkakataong ito, rematch ang NBA Finals, dahil ang muling magtutuos sa hardcourt ay ang dalwang koponan na naglaban din sa NBA Finals last year. Tama, ang Miami Heat at ang San Antonio Spurs. Ang isa dyan na nagmula sa Eastern Conference Southeast Division ay nanaig at tinanghal na NBA Champions sa taon na rin na iyun; samantalang ang isa naman na nagmula sa Western Conference at Southwest Division ay naging runner-up sa liga matapos ang pukpukan sa Game 7 ng serye na ito.

NBA Finals na! Eh ano ngayon? Ang mga tanong: sa ikalawang pagkakataon ay manaig kaya ang Miami Heat para masungkit ang ikatlong sunod na kampeonato – at ika-apat sa kanilang franchise history? O makakakganti ang San Antonio Spurs para kunin ang unang titulo sa nakalipas na pitong taon – at para na rin sa kanilang ikalimang kampeonato sa kasaysayan ng kanilang pagpartisipa sa pinakaunang play-for-pay basketball league sa buong mundo?

At kung sakali man isa sa kanila ang manalo, sino kaya ang magpapakitang gilas nang bonggang-bonga?

NBA Finals na! Eh ano ngayon? Pustahan, yan ang usapan ng tao sa ngayon, mula sa mga kwentong tambay hanggang sa social media. Galit-galit muna ang mga tao dahil may papanigan sila sa puntong ito–bagay na ginagawa rin ng mga PBA fans pag game time na (“San ka? Kampihan na!”). Yan yung mga panahon na magiging aman ng news feedmo sa Facebook at Twitter ang mga laro ng NBA, mga naglalabang koponan, at samahan mo na rin ng mahaba-habang asaran at pikunan. Oo, pustahan tayo, madalas mangyayari talaga yan. Speaking of which…

NBA Finals na! Eh ano ngayon? Pustahan. Oo, mauuso muli ang pustahan, na halos walang pinagkaiba kung ikukumpara sa ibang mga sporting events gaya ng UFC, WrestleMania, PBA Finals, UAAP at NCAA finals, at ultimong laban nila Pacquiao at iba pang boksingero. Siyempre, matik na yan. Depende pa yan kung sino ang mananalosa game na ito, o kung anong koponan ang makakasungkit ng kampeonato at kung ilang games lang itatagal ang serye na ito.

Yun nga lang, pustahanklang boys ha? Baka naman mauwi pa yan sa patayan na para kayong mga sinidkato o mafia.

NBA Finals na! Eh ano ngayon? Mauuso ang mga viewing party sa mga piling venue tulad na lamang ng mga sports bistro, o ordinaryong restaurant. Minsan nga, kahit sa tinatambayan mo lang na tindahan eh; o sa main lobby ng inyong opisina (at yung chicks na nasa reception desk n’yo, makikiuso na rin tutal pansamantala lang naman yan eh at magkukunwaring fan ni Tony Parker o LeBron James yan); at ultimo sa mga eskwelahan.

Tama, kung may TV ang canteen n’yo, o kung mas galante pa ang paaralang pinapasukan n’yo—sa classroom, magiging instant viewing session yan. Gawain yan madalas ng mga nasa high school na; yung tipong makikiusap sa mga guro nila (at tipong magasasabi na “Ma’am, next eeting na lang quiz natin. NBA Finals na eh!” at aagree naman dito ang buong klase kaya wala nang magagawa pa si Madam kundi sumunod sa mga engot, este sa mga alipores niya). At bakit ganun? Siyempre, sila ang nagbabayad ng tuition sa school na ‘yan na pinapasweldo naman sa kanilang guro (maliban na lamang kung napakastrikto ng eskwelahan na ‘yan, kung wala talagang TV, at kung principal ang teacher n’yo).

Pero either way kasi, masarap manood ng isang malaking sporting event tulad na lamang ng NBA Finals kapag marami kayo. At hindi ko dini-diss ang channel 2 ukol dito. In fact, kung trip mo lang naman na manood sa bahay n’yo kahit walang cable, eh okay lang yan. Buti nga kahit papaano eh andyan sila, at least, nagprovide na matinong alternatibo kesa sa mga sobrang adbstract na cartoons at maaga-agang dramahan sa morning. Gawin naman nating mas exciting tulad nito.

At dahil NBA Finals na, at pagnanalo na ang panalong koponan, ay pustahan, lahat ay magiging instant sports analyst. Yung tipong naging matalino sila sa kung paano iexecute ang play. Oo, maraming ganyan, regardless kung nakapaglaro sila ng sport na yan o hindi. At may hindi sasang-ayon, d’yan magsisimula ang isang kumukulong debate na minsan ay mauuwi sa personalan na sumbatan, at kung minsan ay magkakasakitan pa na parang sa mga eksena ng mga lasheng mo lang nakikita. Ayos, ‘di ba?

O, tama na. Quit talking. Let’s do the watching na lang instead.

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

Just My Opinion: Pacman In The PBA?

5/21/2014 2:22:52 PM

Usap-usapan ngayon ang planong maglaro ni Manny Pacquiao ng professional basketball.

Naging vocal nga siya rito ilang araw matapos niyang matalo si Timothy Bradley sa kanilang ikalawang pagsagupa sa lona noong nakaraang Abril sa Las Vegas.

Amiya, may plano na nga rin siya kung ano ang kanyang isusuot na jersey number at kung saang team siya lalahok sa Philippine Basketball Association – at yun ay ang number 17 sa Kia Motors, isa sa mga bagong koponan sa PBA na makikipagsagupaan na sa hardourt sa ika-40 na season nito, o sa darating na Oktubre.

Ano, si Pacquiao, maglalaro sa PBA? Ganun?

OO nga.

Ang tayog ng pangarap niya no? Well, wala namang masama dun eh. Para lang siyang ilan sa atin na nangangarap na makapaglaro ng naturang sport dun, kahit sa kasamahang palad ay hindi pinalad na matupad ang mga pangarap ng iilan din.

Tama rin naman si Rick Olivarez sa artikulong nalimbag sa website ng PBA. Sino nga ba naman tayo para iderprive siya sa kagustuhan nya sa buhay? Kung yun ang makakapagpasaya sa kanya. Sa totoo lang din kasi, hindi na bago ang basketball sa eight-time pound-for-pound king. In fact, minsan ay may koponan siya sa Liga Pilipinas nun (kung hindi ako nagkakamali, ang pangalan nun ay MP GenSan Warriors). At madalas, nagiging isa sa mga cross-training sport ni Pacman ang basketball. As in part ng training regimen niya para sa mga laban niya sa boxing.

Ngunit ayon kay Commissioner Chito Salud, kung seryoso man si Pacquiao na sumali sa PBA ay dapat siyang sumama sa proseso kung paano nga ba nakakapaglaro ang mga baguhan sa liga. Sa pamamagtan ba ng pag-draft, kasama na siguro dyan ang kaliwa’t kanang pag-eentertain mula sa mga scout hanggang sa mga team executives, hanggang sa pagdetermina ng iyong kwalipikasyon.

Ito nga lang ang problema: fixed na ang plano ni MP ukol sa kung saan niya gustong maglaro. Kaya ba nagplano siya na maging “playing coach” ng team Kia? Maari, para makalusot, kung aayon sa mga spekulasyon.

Unfair ba ang sitwasyon? Sabagay, ano nga naman kasi ang pagkakaalam ni Pacquiao sa coaching sa basketball? Mahirap yata yan, dahil napakalaking mundo ang ginagalawan mo pag ganun, at hindi lang isang laro ang pinag-aaralan mo dun.

Don’t worry, may Jaworski naman eh. Mas okay siguro kung magiging head coach si The Living Legend.

Mahirap nga naman isugal ang lahat-lahat. Isipin mo, ayon sakumento ng isa sa mga pinapakinggan kong sports broadcaster na si Dennis Principe, nakakatakot ang maaring mangyari kay Pacquiao pag nagkataon. Baka kantayawan lang.

Kunsabagay, obvious din naman kasoi sa atin ang maging mapagpuna sa mga ginagawa eh. Nung pumasok si Pacquiao sa showbiz, pustahan tayo, pinagtawanan din natin siya minsan lalo na pagdating sa acting niya. Ganun din nung nasa pulitika na ang lolo mo. Ano nga ang kaalam-alam niya sa pulitika? Wag ka, congressman na ang kinakantyawan mo.

And ironically, the joke was now, on us. Maaring pinagtatawanan pa rin natin ang pagiging all-around ng mamang ito, pero sa kabilang banda, karamihan din sa atin ay nadidismaya na rin dahil sa kabila ng lahat, kabilang na ang mga bagay na hindi naman talaga siya kwalipikado in the first place, ay andun siya sa rurok na kinabibilangan niya ngayon: atleta, politician, at arista. Astig ang achievement, ‘di ba?

Maaring masisi pa ang media dahil sa sobrang hype na binigay nila kay Pacman, at maari rin ang ganoong argumento pagdating sa pulitika. Ngunit may idadgdag lang ako: eh kasi binoto niyo eh.

Ngunit sa isyu na kagustuhan ni Pacquiao na maglaro sa PBA? Nagbabalita lang naman sila eh. At malaya naman tayo para magbigay ng saloobin.

Pero sino nga ba ulit tayo para kantyawan ulit at i-deprive angkanyang mga pangarap, ‘di ba?

At kung kuro-kuro lang naman ang usapan, sige, ito lang yung akin: walang masama mangarap. Pero kung marami kang ginagawa, at kung nagextend ka pa ng kontrata sa Top Rank – at sa kaparehong pagkakataon ay sa professional boxing career mo – ay mas okay pa muna kung maghunod sili ka amt magfocus muna d’yan. Tutal sabi mo naman ay hindi pa man pinal, pero tutuparin mo naman ang pangarap mo.

Eh why not? Yun nga lang, handa mo nga lang sarili mo sa samu’t saring kritisismo, hindi galing sa mga tulad namin, at sa mga nagmaang-maangan pang iba dyan na nagkukumeto sa Facebook kahit hindi naman nababasa ang mga artikulong nirereact nila, kundi galing sa mga pinakalehitimong nilalang pagdating sa sports.

Maaring mangyari pa rin na siya ang pinakamatandang rookie sa PBA at ang isa sa mga pinakamaliit na manlalaro ito, at maging pangalawa sa mga “crossover” star mula boxing papuntang basketball. Yan ay kung susunod talaga siya sa dapat sundan.

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

Tirada Ni SlickMaster: The Racist Owner

5/13/2014 3:07:28 AM

So nalagay na naman sa alanganin ang National Basketball Association (NBA) matapos ang kontrobersyal na remark mula kay Donald Sterling, ha? Siya lang naman, na nagmamay-ari ng Los Angeles Clippers, ang nagbitaw ng isang “racist” na statement ukol sa mga “black people,” o sa madaling sabi, maiitim.

Paano nga ba siya na-ban sa NBA at pinagmulta ng tumataginting na 2.5 million dollars?

Ayaw n’ya kasi pahintulutan ang kanyang gelpren na magdala ng mga ganung uri (o race) ng tao sa kanyang mga laro. Ayon ito sa isang recording na nakuha ng celebrity gossip site na TMZ na naglalalam ngkanilang pagtatalo ukol sa pagiging… black.

Kung di ka kumbinsido, pakinggan mo na lang ito. Mahaba-haba nga lang, at naka-transcribe pa ‘to para maintindihan mo (kaya wag kang magrereklamo na tinatamad ka).

Sa ilang katiting na segundo ng kabuuan na siyam na minutong recording na ‘yan naging basehan ang lahat-lahat ng reaksyon mula sa mga NBA player hanggang sa mga ultimong kilalalang personalidad sa larangan ng pulitka at entertainment.

Oo, ultimo sila Snoop Dogg at US President Barrack Obama ay nabagot sa sinabi ni Sterling. At sino ba nga naman ang hindi, lalo na’t isa sa mga adbokasiya ng NBA mula noon pa man ang pakikibaka laban sa racism o racist discrimination?

Take note, ha? Hindi lang sila LeBron James, Kobe Bryant, mga nagretiro tulad ni Baron Davis, at kahit ang mga alamat ng laro na sila Magic Johnson, Shaquille O’Neal at Charles Barkley ang mga uminit ang ulo. Dahil kahit ang mga tauhan sa sariling koponan niya ay sukdulan ang pagkadismaya tulad na lamang ng point guard nilang si Chris Paul at head coach Doc Rivers.

Ano ‘to, sagot ni Sterling sa isang kasabihan noon na “white men can’t jump?”

Pero ang akto kasi ng page-generalize, at ultimo ang simpleng akto lang ng pagdidiskrimina sa kapwa mo ay isa nang malaking kasalanan sa lipunan, regardless kung ikaw ay sumasabay lang sa alon tulad ng mga mainstream patrons o isa kang taliwas sa nakararami tulad ng mga sinasabi nilang hipster. As in mas matindi pa ‘to sa ‘mortal sin’ kung tawagin, dahil hindi lang ito base sa relihiyon kundi sa pangkalahatang kamalayan na ng bawat tao.

Kaya nga naman inimpose ni NBA commissioner Adam Silver ang maituturing na pinaka-harsh na penalty sa kasaysayan ng larangan ng palakasan sa Estados Unidos na lifetime ban para sa 80-anyos na si Sterling, samahan mo pa ng pinakamataas na fine na allowed sa konsitutsyon ng liga ($2.5 million), at ito pa: pepwersahin ka na ibenta mo ang sarili mong koponan.

Saklap, ‘di ba?  Tatlumput tatlong taon mo yang pinaghirapan, pinagmanduhan; pero dahil sa katarantaduhan na binitawan mo sa gelpren mo (tsk, parang mistress ang datingan considering na may legal wife ka pa), na in return ay ni-record pala ang usapan n’yo saka pina-obtain sa TMZ, eh sinipa ka palabas ng isa sa mga pinakasikat na liga sa mundo?

Parang “early death present” ang datingan ah, considering na walong dekada ka na at tila ilang taon na lang ang ilalagi mo. Inaykupo.

Ngunit sa kabilang banda, ang isang pribadong usapan ay dapat nakatago na lang, ‘di ba? Wala itong pinagkaiba sa mga sex scandal videos na nirecord n’yong dalawa nooong panahon na nagha-honeymoon kayo, ke sa motel man yan o sa lehitimong hotel (as in nung honeymoon nyo mismo).

Subalit, sa kablang banda, hindi ito mahahalungkat kung hindi dahil sa advent ng teknolohiya ngayon. Isipin mo ha? Kaliwa’t kanan ang pahayag ng mga tao, ordinary man o prominente sa social media? At parang citizen journalism na rin ang datingan nito considering na mula ito sa recording ng babae mismo.

Ito lang ang mga maari nating matutunan mula sa kalokohang ito: ang racism ay isang malaking kasalanan na magagawa mo. Kaya ingat ka sa mga sinasabi mo, lalo na’t baka mamaya ay magkakaroon pala ito ng backlash mula sa ‘yo. Maaring resulta yan ng pangbaba-backstab ng iba laban sa ‘yo, pero alalahanin mo ha? Na minsan, ang mga akto ng tila ‘kamalasan’ sa mata natin, ay resulta lang din ng ating katarantaduhan.

At hindi lang si Donald Sterling ang racist na namumuhay sa mundo. In fact, lahat tayo ay racist, sa ayaw o sa gusto mo. Oo, kahit ang inyong lingkod, kahit ikaw na nagbabasa nito, kahit yang mga katabi mo, kamag-anak at kaibigan mo ay may pagkaracist – sa kanya-kanyang pamamaraaan nga lang, mula sa simpleng pang-aasar hanggang sa mabibigat na personal na panunumbat.

Kaya mag-iingat ka.

Author: slickmaster  | © 2014 september twenty-eight productions

Alaala Ni Warrior

4/24/2014 9:23:06 AM

Sino mag-aakala na ang mamang ito ay mamamatay nang biglaan? As in hindi mo inaasahan bilang isang wrestling fan.

Oo, si James Brian Hellwig nga. Kung batang 80s o 90s ka at nanunood ng WWF (yan pa pangalan nila nun, bago sila nagkaroon ng naming dispute sa World Wildlife Fund) sa TV, ke sa channel 9 o 13 man yan, alam mo kung gaano kakilala ang mamang ito.

Yung taong laging nakaface-paint at may suot na maskarang akala mo ay aatend ng isang masquerade party? Yung tipong pag nasa squared circle ay ipapadyak ang paa ng bonggang-bongga habang tila inaalog ang taling nagsisilbing bakod nito. Yung sa sobrang wild ng personality dala ng kanayng hype at energy  pagdating sa arena, samahan mo pa ng musical entrance niya. At yung boses niya na kjala mo ay nakawala sa koral.

Yan nga – si Ultimate Warrior.

Mas maalala siya sa mga matitinding laban sa WWF nun, kabilang na ang champion-vs-champion fight nila ni Hulk Hogan sa Wrestlemania 6 noong Abril 1, 1990.

Ironically, bumili ako ng isang throwback na WWE magazine nun (Abril a-8 din yun, oras sa Pilipinas) sa isang branch ng Book Sale sa Cubao. Kung di ako nagkakamali, yun ang isyu nila last year (as in April 2013) at ang cover nun ay ang mga nagtipon-tipon sa kanilang mga sagupaan sa Wrestlemania 29 na ginanap naman sa Metlife Staidum sa East Rutherford, New Jersey.

At doon ko nakita ang pahinang naglalarawan ng isa sa mga di mabilang na litrato ng labanan nilang dalawa.

Para sa mga hindi nakakaalam kung ano ang sinapit niya, namatay siya matapos atakehin sa puso sa labas ng isang hotel sa Scottsdale, Arizona alas-5:50 ng hapon noong Abril 8, 2014. Kasama niya na naglalakad nun ang kanyang asawa papunta sa kanilang sasakyan nung nangyari ito.

Kala mo scripted to tulad ng ilang mga death prank dati?  Actually, not this time around. Dahil ultimo mga mainstream news outlets mula sa traditional na tri-media hanggang sa mga sports at entertainment news blogs ay naging mainit ang item na ito.

Dahil nga dyan, marami na naming nabuhay na dating professional wrestling fan na biglang nakarelate sa balita. Sabagay, entertainment na nga rin kasi sa totoo lang ang mundo ng WWE. Pero ika nga ni Cesca Liton nung binalita niya ito sa programang Solar Sports Desk, “it may be entertainment, but it’s still a sport.”

Sino ba naman kasing mag-aakala na si Warrior ay mamamatay ng biglaan? Eh nung Sabado, Abril 5, ay isa siya sa 7 kataong na-induct sa latest na edisyon ng taunang WWE Hall of Fame sa New Orleans Arena? 

Kasama pa nga niya nun sila Lita, Jake “The Snake” Roberts, Scott Hall – o mas kilala sa WWE bilang si “Razor Ramon,” Carlos Colon, Mr. T, at ang tanging “namatay” na inductee lang nung kapanahunang yun ay ang dating manager nila Undertaker, Kane at Mankind na si William Moody – o mas kilala bilang si (oh, yeeeeesssss!) “Paul Bearer.”

Sino ba naman kasing mag-aakala na papanaw siya sa edad na 54, dalawang araw matapos silang humarap sa 75,1676 katao sa loob ng Mercedes Benz-Superdome para sa ika-30 edisyon ng taunang “Super Bowl ng sports entertainment” – ang Wrestlemania XXX?

At ang talumpati niya sa loob ng New Orleans Arena noong Abril 7, Lunes, sa episode ng WWE Monday Night RAW, nagsilbi nga bang “premonition?”

Oy, ang lalalim din ng mga biniibitawan niyang kataga ha?

Kaya nga naman nagbigay din ng tribute ang WWE sa kanya eh.

‘Di lang yan. Marami ring mga kanya-kanyang ‘tribute video’ na gawa ng mga samu’t saring user (na mga pro wrestling fan rin)sa YouTube.

At ayon sa TMZ din nun, ang sitcom na “The Goldbergs” ay nagbigay din ng kanilang bersyon ng pagbibigay-pugay sa kanila.

Pero ang gawa ng WWE mismo – samahan pa ng musika mula sa isa sa mga bago kong paboritong banda na 7Lions – ang talaga namang nakapagbigay ng ‘goosebumps’ sa akin. Shoot, walang katulad.

At sa totoo lang, kahit di ako fan ni Ultimate Warrior, malaki rin ang paghanga ko sa wrestler na ito. Just... WOW.

Rest in Peace, (and Power, too) and much respect.

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

Vindication?!

4/20/2014 1:37:45 PM

Noong nakalipas na linggo, nasaksihan natin ito.

wiznation.com

Tama, ang pagkapanalo ni Manny Pacquiao laban kay Timothy Bradley. Pero may nakakagulat pa nga sa pagkapanalo nito?

Maari, dahil iba na ang panahon noon sa panahon ngayon. Hindi na ito ang panahon na may killer instinct pa si Pacman (yung tipong kaya pa nyang ipatumba ang mga kalaban niya sa lona).

Kung may natitira pang hindi akakiba sa kilos ni Pacquiao, ito ay yung pagiging agresibo niya. As in mabilis na kilos ng mga suntok at depensa na rin. At walang masama dun tutal nagbabago naman talaga ang panahon eh nagbabago rin naman din ang mga istilo ng pakikidigma ng bawat boksingero.

Siguro, kung may nakakagulat man dito, dahil yun sa kauna-unahang pagkatalo ni The Desert Storm sa kanyang professional boxing career.

At alam ko, napakasakit palagi ng first time. Mas lalo na kung sa usapan pa ito ng sports, bugbog-sarado ka na nga, napuruhan ka na nga lahat-lahat, tapos okats ka pa.

Ang saklap naman nyan, ‘di po ba?

Ano kaya maaring matutunan ni Bradley mula dito? Balita raw ay naghahamon pa yata ng pangatlong pagkakataon (aba, seryoso?).

Siguro, kailangan nyang mag-adjust din ng fighting style pag kaharap ang mga matitinding southpaw fighter tulad ni Pacquiao. Sinasabing nakakaturn-off daw ang fighting style ng Kanong boxer. Oo nga naman kasi, suntukan ang usapan, ‘di ba? Hindi yakapan. Saka parang hindi bagay tignan, kung magpapaka-racist ka sa tingin (kaya, di ko na rin dudugtungan ang statement na ito. Bad yun. Sige ka).

Pero para naman sa parte ni Pacman, sinasabing magtatagal pa raw siya sa loob ng ring ng at least, dalawang taon. Sabagay, walang masama dito. Yan ay kung magpo-focus siya sa mundo ng boxing.

At yan ang problema. Hindi lang isang atleta ang tinagurian nating pambansang kamao. Isa rin siyang entertainer (kaya sa totoo lang, hindi lang sa professional wrestling, football at ultimong basketball applicable ang katagang “sports entertainment”), at kongresista. Maliban pa yan sa pagiging endorser, asawa, ama, at anak. Sa madaling sabi, all-around ang lolo mo.

Mas okay rin pala kung isama mo ang ermat mo sa laban. Moral support, ika nga. Never mind her antics. Sino ba naman ang gusting Makita na natatalo ang anak nila. Kaya nga andyan sila sa ringside para mag-cheer eh.

Yun nga lang, sa panahon na masyadong maputakte ang mga netizens, eh good luck na lang kung sa ssusunod na araw ay mapag-usapan ka. Either laman ka ng isang internet meme o topic sa mga discussion forums at Facebook pages.

Ika nga, “IKAW NA!!!!” (with matching Boy Abunda voice).

Pero, masasabi bang final answer na ang laban na tinaguriang “Vindication?” Oo. Yan ay kung gusto na nila makamove on. At isama mo na rin ang mga fans na pustahan ay nagsawa na ring pag-usapan ang paksang ito bago mag-Semana Santa.

Tama yan. Tutal alam na rin ng mundo kung sino talaga ang matibay, sino ang nanalo at kung sino ang mas mayabang pagdating sa trash-talkan.

O ano? Move on na ha?

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

Just My Opinion: WrestleMania XXX

4/15/2014 7:28:14 PM

For over three decades, the world of sports and entertainment had its huge convergence by the name of WrestleMania.

30 years (and a mere half month ago), the very first professional wrestling’s biggest extravaganza was set at the Madison Square Garden in New York City.

And who will thought that after thirty years, three legends emerged to get along in the Big Easy?

I’m talking about Hulk Hogan, Stone Cold Steve Austin and Dwayne ‘The Rock’ Johnson.

Photo credits: The Big Lead

Now that is an epic moment for Wrestlemania XXX!

I’ll gave the entire review of those big-card matches in separate posts.

Now, if you asked me about Cesaro’s superior reign for the Andre the Giant Memorial Battle Royal, it was a shocking yet epic moment.

WWE.com

Yes, considering that a modern-day giant like the Big Show was tagged as the top favorite to win it all. But that’s cool respect at the end. Cesaro was always known for being the darkhorse of the entire WWE roster. I mean, this guy has an extreme talent and can emerge superior among other elite names in their line-up. Who would have thought this guy made it to the six-man elimination chamber match with the WWE World Heavyweight champion is at stake?

http://dailywrestlingnews.com/

I haven’t seen the Usos’ match against three other duo-crew competitors for their title defense, so I’m leaving the words ‘no comment’ on it. And in case you wondered on why is that the four-way fatal tag team match hasn’t been seen in the entire coverage of Wrestlemania XXX, it’s because they were scheduled to take place at the pre-show hours.

http://www.wwe.com/

The DIVAS invitational? Nah, I think that is something predictable at will. AJ Lee emerged victorious on Sunday, extending her reign as the Divas champion for at least another one (aside from the previous 265 days). But heck, is there something new about that?

sethrollinsfans.tumblr.com

The SHIELD collided against the WWE Director of Operations (and one-half of the formerly known as “Brothers of Destruction”) Kane and the new Age Outlaws? Nah, the entire match suck, but I love the sudden outstanding performance by Roman Reigns. Believe me, guys – he is the next big thing in pro wrestling.

It was clearly a one-sided show made by the Hounds of Justice. Now, if only the Authority managed to step their clashes aside and put the Wyatts (instead of Kane+NAO) in that trio-versus-trio match. Their last showing at the Elimination Chamber was so motherfucking epic. Yes, so epic it could almost headline Wrestlemania and became the 2014’s Match of the Year.

Now, speaking of the buzzards, its patriarch Bray Wyatt clashed with Josh Cena for a prophecy-versus-legacy match. It almost lived up to its hype. And as much as I want to tackle that game on a separate post, I think this moment is something I will name as the trashtalking act of the evening.

It’s like John Cena saying that “You can’t see me” phrase; while Bray, on the other end, answers a horrendous-like move which states “oh, yeah?” I remember tweeting that piece during the WM day itself and it earned a hundred retweets (minus the clip though)

CENA: You can't see me. WYATT: Oh, yeah? #Wrestlemania #WM30 #WMXXX
— SlickMaster (@slickmasterph) April 7, 2014

And I am pretty sure almost no one expected to watch an ending… like this!

</

Yes, I am talking about the streak-breaker Brock Lesnar. Who would have thought that this 36-year old former world champion-slash-former UFC heavyweight titlist had that capability to conquer ‘The Deadman’ and his living legendary 21-Wrestlemania winning streak?

I’ll have more of it soon.

Oh, you want to move on? Then don’t read that shit, simple as that!

Moving on, it’s Daniel Bryan versus Triple H in a step-ladder battle for the triple threat match with the big one’s at stake. That match actually kicked off the entire main Wrestlemania cards. Some people said it was the match of the year (and by the way, that’s according to a Facebook group where I belong).

Though my point stands differ from them, it’s not hard to see why the Bryan versus Hunter match was the best of the evening. But anyway, I’ll put my take on that soon, as well as the entire championship match.

www.zimbio.com

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

Mas Okay Pang Manood ng Wrestling Kesa sa Telenovela

4/10/2014 10:37:26 AM

Sa totoo lang, ang isang sporting event ay isang pinakaperpektong halimbawa ng reality show, o ng isang television series. At kung ganun lang naman ang usapan, aba, mas okay pang manood ng wreswtling kesa sa teleserye!

Ano?! Seryoso ka ba?!

O, ano? Napataas ba bigla kilay mo? Uminit ba ulo mo? Kumulo ba dugo mo?

Kung ganun, aba, hindi ko na problema yan.

Pano ko nasabi ‘to? Kamakailanlang, marai akong nababasang mga kumento sa kaliwa’t kanang mga Facebook page. At marami dun ay nakikipagtalo dahil diumano sa kakornihan ng World Wrestling Entertainment. Scripted daw.

Oo, scripted naman talaga yan e. Kaya nga “World Wrestling Entertainment,” ‘di ba? Kaya nga rin tinawag na ‘sports entertainment’ ang mundong ginagalawan nila.

So what can you expect pa ba?

Lately, nagiging parte na rin ng daily grind ko ang mag-isip at magsulat ng mga post na mau kinalaman sa WWE. Maliban pa yan sa mga beat ko sa UFC (though never ko pa siyang nailalahad sa sarili kong blog), NBA , PBA, at kung anu-ano pa. Siguro dala na rin ito ng pagiging fanboy ng WWF nung bata pa ako.

At noong umusbong ang ika-30 edisyon ng WrestleMania, naging matunog na naman ang pangalan ng WWE. Nagtrend sa Twitter. As in pinag-usapan na naman siya. Maraming nagsasabi (na usually naman ay mga taong nabuburat na rin sa palabas na ito), scripted daw ‘to. Ops, basahin ulit ang nasa itaas (kailangan bang paulit-ulit sa pag-eexplain ha?).

Pero kumokorni na nga ba ang WWE dahil sa kung anu-anong pautot ng mga ‘to? Mantakin mo, maraming nagbabalik na mga alamat sa kasaysayan ng professional wrestling. Bibihira lang na bigyan ng pagkakataon ang mga biglang usbong na superstar. Madalas ay inaambush.

Pero mayroon din namang mga epikong nagwawakas sa hindi mo inaasahang pagkakataon – gaya na lamang ng pagkatalo ni Undertaker. Pustahan, walo sa sampung katao nun ay hindi inaakalang matatalo si Taker ni Brock Lesnar. At kahit sinabi ko sa predisyon na yun na maari pa ring manaig ang Deadman sa labang yun, hindi ko rin kinaila at minaliit ang kapangyarihan at abilidad ng isang wrestler na tila mas nagging halimaw pa ang laro mula noong sumali sa UFC ilang taon na ang nakalilipas.

Pero, scripted nga ba ang WWE? Given nay an, mga tsong. At... hey, kung ako lang tatanungin, mas astig pa nga ito kaysa sa mga telesereye eh.

Oo, mas okay pa sa teleserye. Yung iba ngang actor sa mainstream ngayone daig pa ng mga extra kung umarte eh.

Pero, anu-ano pa nga ba ang dahilan kung bakit mas okay pang manood ng WWE kesa sa mga telenovela.

Maaring predictable ‘to, pero at least, hindi halata, ‘di tulad ng mga teaser na makikita at nakapapagpasabik nga, pero... hanggang dyan lang. Inuuto ka lang naman.

Pero, pero, pero... bakit nga ba? Sobrang generic na rin kasi ng mga teleserye sa panahon na ito eh. Kung tutuusin, mas okay pa nga ang kwentong ito kesa sa mga umuusbong na mga pelikula sa mainstream.

At... kahit papaano, may originality ang mga plot ng WWE. ‘di tulad ng mga teleserye na obvious na obvious na nga sa pagiging generic, eh halatang copycat pa ito mula sa mga nakalipas na pelikula o  teleserye. Minsan pa nga, mula pa sa mga love song ipinapangalan ang mga ito.

Ugh. Let’s get real here, please?

Kumpara mo naman ang rating ng teleserye sa overall na popularity ng world wrestling entertainment no? Duh.

Uulitin ko na lang para sa mga makukulit: Mas okay pang manood ng wrestling kesa sa telenovela.

Oo, may kasama pang mga hashtag na #RealTalk at #JustSaying pa yan.

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions