Unsolicited advice 101: "Sumbat."

12:47 PM | 01/09/2012

Hindi ako isang love expert, bagamat alam ko na natural na sa isang relasyon ang nagkakaroon ng away. Pero moderation lang ha? Ang sobra pa naman na ay nakakasama. Lalo na kung ang salita na lagi mong binibitawan pag hindi niyo kaharap ang isa’t isa ay ang tinatwag na “panunumbat.” Wala itong pinagkaiba sa tinatawag na “backstab” na kadalasan ay ginagawa ng isang tao sa taong kinaiinisan lang niya, mortal na kaaway o kahit sa kaibigan lang pag nabadtrip siya.

Pero isa sa mga karaniwang kamalian ng tao pagdating sa away ay ang pagbibitaw ng mga bagay na as if na sila lang ang may nagawang matino sa pagsasama nila. Wag naman ganun, mga ‘tol. Ano kayo, Diyos? O superior? Dapat ba e ikaw lagi ang nagingibabaw sa relasyon niyong dalawa? E nagsama pa kayo kung ganun lang. Alalahanin niyo na “give and take” palagi ang isang relationship. At ang mga under de saya na yan? Mukha nyo! Pauso lang yan.

Madalas ko na itong napapansin sa mga babae kapag nag-oopen sila ng mga problema sa pag-ibig. Bagamat may mga lalake rin naman na nakararanas ng ganito. Ke siya lang daw ang gumagawa ng way para gawin ang ganito, ayusin ang ganiyan… anak ng pating naman oh. *sabay hampas ng kamay sa lamesa*

Kaya here’s a piece of unsolicited advice para sa mga taong mahihilig magdrama sa harap ng mga kaibigan nila dahil sa nag-away lang sila ng kanilang mga girlfriend o boyfriend . Bago kayo magbitaw ng mga tinatawag na "sumbat" sa partner niyo, gawin muna ang mga ito sa inyong mga sarili:

Una, isipin mo muna kung may nagawa ka ba na ikinasakit ng kalooban niya. Meron ba, aber? Nabadtrip ba siya sa iyo matapos mo siyang pakainin ng sinigang na baka na naglasa naman na may kahalintulad sa bulalo? O ‘di naman kaya ay ginastos mo ang pera niya na nakalaan sana para sa pag-aaral ngt kanyang kapatid?

Pangalawa, isipin mo muna kung may nagawa ba ang partner mo sa iyo na ikinasaya o ikinabuti mo.In short, ‘wag kang “nega” (o kung hindi mo yan maintindihan – negative thinker) na lagi mo lang pupunahin ang kanyang mga kamalian sa buhay. Ulit, may nagawa ka ba na ganyan? Natuwa ka ba noong  binigyan ka niya ng push-up bra para sa dibdib mo sing patag na ng mga pananim sa Bulacan? Kung sumaya ka ba dahil magkasama kayo buong araw habang nagwi-window shopping sa Mall Of Asia?

Kung isa sa dalawang naunang tanong ay may sinagot ka ng OO, ibig sabihin ay “ang TANGA mo!”Ngayon wala kang karapatan na manumbat sa partner mo, dahil ipinapakita mo lang sa mundo ang pagiging hipokrito mo. Tanong ika nga ng Black Eyed Peas sa kanta nilang Where Is The Love sa iyo, “Will you practice what you preach?”

At pangatlo... MAG-ISIP MUNA BAGO BUMITAW NG SALITA. Maaring nagdesisyon ka na maging kayo base lamang sa emosyon na nararamdaman mo, pero hindi yan excuse para magbitaw ng masasamang bagay sa kanya para lang mairaos ang emosyon mo. Alalahanin mo na sa 9 sa 10 beses na nagbibitaw ka ng desisyon mula sa iyong bugso ng damdamin e wala itong magandang naidulot sa iyo.

Sa madaling sabi.... MAG-ISIP MUNA BAGO GUMAWA NG HAKBANG O GUMAWA NG INGAY.

Yun  lang. Corny ba? Hindi. Mas corny ang mga tulad niyo na laging manunumbat sa partner niyo pagkana-bad trip na ng sobra-sobra. Leche! Mag-mature nga kayo! At P.S. Kung hihirit mo ay dahil emosyonal kayo... weh? Emotional your face. Hindi pa rin excuse yan. Tsk.

Author: slick master | © 2013 september twenty-eight productions

Ms. One-line-maker 2012.

11:27 p.m., 01/02/2013

WOTL: “Salamat, Senator Miriam Defensor-Santiago, ang boring ng Senado kung wala ka.”

This lady should deserve and award for this year. Like one of the best women personalities for the year 2012. No kidding.

You know, I’d rather hear her fiery statements than that of the other ladies who can blurted out the shit on-camera (like Mommy D’s rants when her son Manny Pacquiao lost against his Mexican rival Juan Manuel Marquez). Not because she is an educated or too vocal, but because she speaks with sense. Somehow, improving than what she may be before.

And during the advent of the Impeachment trial against then Supreme Court Chief Justice Renato Corona, she just proved herself worthy of being a judge (maybe because that’s her previous work before). And maybe that’s one of reasons why she deserved a lot at the International Criminal Court either.

Outside the senate, her mouth doesn’t stops from speaking. Be it flavoured words, or just for fun... well, like those pick-up lines and punch lines which she uses to throw on her speeches.

Sometimes, I wonder – is Senate hearing will be a boring one without a certain Sen. Miriam Defensor-Santiago on board?

Yes, uhmm... no? Or... maybe?

Well, on the other side, maybe the media just loved to scoop everything the hell out of her? Like...

“Waah!”

“Ang yayabang magsalita, e mga gago naman!”

“Justice delayed is justice denied. ‘Wag na tayong magpa-epal dito!”

... just to name a few of them.

And it all came... well, to the extent she is up against almost everybody in the Senate, be it the witnesses or even her fellow senator-judges.

But aside from throwing words and phrases with some kind of emphasized meanings and messages, what she had done for this year. She is actually the principal author for the one they called “Anti-EPAL bill.” And i think, we barely needed that one.

I also began to wonder. After the impeachment trial... anyare?  Is she talked lesser this time during the respective hearings for the Sin Tax and Reproductive Health Laws, or it’s just I turned out to be a less observant on the current issues’ side of life way back then?

Nah, all I can say is that she speaks with sense, at least. Forget that she may be tack-less, too intelligent or even bipolar (as what some people may say). Seriously, we need a bunch of lawmakers and public servants like her.

She may speaks very unusual, but at least it is worth a media’s soundbite anyway.

Author: slick master | (c) 2012 september twenty-eight productions

Nakakabobo.

10:22 a.m. 01/03/2013

Ang blog na ito ay may halaw na konspeto at inspirasyon sa kantang “Bobo Song” ni Marlon “Loonie” Peroramas.

Sadya bang ganito na ang panahon ngayon? Ang daming saliwa. Mga bagay na nakikita ay sobrang taliwas sa mga bagay na minimithi ng bawat isa? Kada araw na lang, paulit-ulit na... kaya ayun, nakakabobo na nga.

Una, ang buhay ng isang tipikal na pamilya sa lipunan ngayon ay mahahalintulad sa isang telenobelang ipinapalabas sa telebisyon? Na laging may bida, kontrabida at sandamukal na mga extra? Isama mo pa ang pinapaikot na kwento (oo , lagi na lang). Dumarating sa punto na sobrang marahas na ang ginagawa ng mga taong ayaw sa bida, at ito naming si bida e pa-underdog effect? Maghihiganti nga pero kailangan pang masaktan ng matindi?

Mga Juan Tamad kung maituring. Nakatutuok na lang sa mga dramang palabas, imbes na tutukan ang sinasaing na bigas.

Mga Pilipino nga, pero mas tinatangkilik pa ang mga banyagang bagay kesa sa sariling atin. Mga self-proclaimed na Kayumanngi dati pero itinatanggi na para maging wannabe chinito at chinita. Akala mo namn, bagay sa kanilang itsura.

Mga tipong pumapasok na lang sa eskwelahan pero walang natututunan. Kaya ba madalas ito rin ang dahilan kung bakit tinatamad na ring mag-aral ang mga estudyante? Maliban pa sa “baon” na lang ang dahilan kung bakit kahit papaano e sumasaya sila?

Ni hindi na yata natin alam kung may linya pa ba na naghihiwalay sa magkaibang mundo ng showbiz at pulitika sa ating lipunan. Ang artista ay may kaakibat na okupasyon na pagiging “public servant (kuno)” pagdating ng pangangampanya at lalo na pag nanalo siya sa halalan. Meron din naming mga nakaupo sa pwesto na inookupa ang mga entablado na dapat sana ay nakalaan para sa mga taong umaarte dun.

Ito nga rin ang panahon na para ang isang tao ay sumikat e, ‘wag mong ipakita ang talent mo. Ano ang dapat gawin mo? Magpakita ng akto ng katangahan at pakapalin ang mukha (at patatgin ang loob) sa darating na batikos at pangungutiya sa iyong harapan. Uso kasi e.

Mas mahilig pa nga yata ang karamihan ng mga tao sa tsismis kesa sa atupagin ang mga takdang gawain sa kani-kanilang mga bahay at kaniya-kaniyang mga buhay, mula sa magkakapit-bahay hanggang sa mga balita sa showbiz, walang pinapalagpas. Mga naganap kina Aling Nena, pinag-uusapan nila Manang Sonya sa halip na pansinin ang kaniyang mga labada.

Tapos ang mga tumatangkilik naman ng mga nakakabobong palabas na ito e sumusunod na lang sa agos, kahit alam na nila na hindi na tama. Nagpapimpluwensya sa mga nakikita, kaya ayun. Sing-tulad ni Coco Martin at Marian Rivera (at kung sinumang aritsta pa iyan) kung makapagdrama sa harap ng magulang.

At saka mo lang naappreciate ang mga bagay-bagay sa ating kamalayan kapag maganda ang resulta nito. Parang nagiging proud to be Pilipino ka lang kapag nananalo si Pacquiao sa mga laban niya. Naku, sino kaya ang niloloko mo, ‘no? At pa’no yan kung natatalo na ang pride natin, katulad ng 0-2 win-loss record niya last year?

Sa kabilang banda, ikaw naman ay natatakot. Takot mag-tanong, magpaulit, sumagot sa pagsusulit. Dapat ka nga ba matakot na gawin ang mga ’to, e tao ka pa rin lang naman, at kahit papa’no e hindi nagmamarunong? Matututo ka pa, ‘di ba?

Maraming aral ang kantang ito, na kung inaakala mo sa unang pagdinig e dini-diss o kinamumuhian niya ang lahat-lahat ng nasa popular na kultura at mainstream media (well, mali ka sa unang impresyon mo, tsong.). At nasasaad ito sa ilang mga linya nito.

Hindi porket Tagalog o nasa lokalidad natin e baduy na kaagad. At lalo naman hindi ka itataas ng pagiging Inglisero mo. Feelingero ka na nga, mas baduy pa tignan.

Hangga’t wala kang nagagawang hakbang sa bawat araw na lumilipas sa buhay mo, e talagang masa-stucked up sa mga bagay na sa tingin mo e nakakabobo. Ibig sabihin, ikaw mismo ang gumagawa ng sarili mong landas, at kung hindi mo babaguhin iyan, ikaw mismo ang biktima ng sarili mong katangahan.

“‘Di naman importanteng magpakadalubhasa, ang sa’kin lang naman ikaw ay malinawan.” Ibig sabihin? Hindi mo kailangan alamin ang lahat. Ang importante e may alam ka. (Malabo ba? Intindihin mo kasi.)

“’Wag na ‘wag mong gawing dahilan ang kahirapan. Maniwala, pero ’wag umasa sa himala. Wala pang nananalo sa lotto na ‘di tumataya.” Sabagay, may kasabihan kasi na choice mo mamuhay sa kung saan mo gusto. Kung ginusto mo maging mahirap, e magiging mahirap ka talaga. At hindi ko tinutukoy dito ang mga materyal na bagay lamang ha? Okay, sabihin na natin na, “Oo nga naman, lahat naman kasi tayo ay naghihirap din e.” Pero huwag kang umasa na isasalba ka ng iyong panalangin kung wala ka naming ginagawang hakbang para mairaos ang iyong buhay. “Hindi porket mahirap ka e hanggang d’yan ka na lang.”

At walang masama magtanong (basta sensible na tanong ha?) kung ikaw naman ay namomroblema sa kung ano ang dapat gagwin mo? “Tandaan, Mas masahol pa sa bobo ang bobo(-ng) nagmarunong.” Magmamarunong ka pa, e bobo ka rin naman! “Kung ang pag-iisip para sayo’y nakakangawit,
Ibenta mo ang utak mo kung’ di mo ginagamit.” Siyempre, gamitin kasi ang utak, no!

At hindi porket lahat ng mga nakikita mo sa TV e tama na rin para sa iyong kamalayan. Huwag kang magpadala sa mga bobong palabas, kommersyal, at ultimo ang mga personalidad na nakikita mo sa tinatawag na “idiot box.” Lalo na kung buong araw kang nakatunganga sa harap niyan.

Kung lahat na lang ng nakikita mo e nakakabobo… e di ikaw mismo gumawa ka na ng hakbang para baguhin ito. At least, simulan mo iyan sa sarili mong gawin sa buhay.

Author: slick master | © 2012 september twenty-eight productions

Playback: Ron Henley – "Biglang Liko "

 01/01/2013 11:27 AM 

Isa sa mga bagong kanta noong 2012 sa genre ng hip-hop dito sa Pinas ay ang single ng rapper na si Ron Henley. Ang kantang Biglang Liko ay isa sa mga kantang ginawa ng FlipMusic sa nakaraang taon. Kasama rito si Pow Chavez. Inuplaod ang music video nito sa YouTube noong Pebrero 14, 2012.

Ayos din ha? Sa sobrang patok kasi nito e naging parte ito ng mainstream music o sabihin na natin na popular na kultura. As in naging parte ito ng mga nirerequest sa music channel na Myx, at minsan narinig ko pa nga ito sa isa sa mga istasyon ng radyo. Well, pumatok din pala ‘to sa masa ha? Hindi na masama (pero mas okay sana kung maiintindihan naman talaga ng mga tao ang pinapakinngan nila, 'di ba?), bagay na kailangang bigyang pansin din sa ngayon ang mga bagay na may kinalaman sa rap at hip-hop lalo na’t parang nakilala lang ang mga ito sa dalawang lipunan: mga jejemon at mga taong nanunood ng mga rap battle sa YouTube tulad ng FlipTop at Sunugan.

Bago ako magbigay ng aking take sa kantang ito, maari na iba ang intepretasyon ng tao base sa lyrics at pamagat nito sa anuman ang nakikita ko. 

Medyo may pagkagreen lang ang iilang mga linya, at hindi mo siya mahahalata kung isang beses mo lang siya pakikinggan sa loob ng isang upuan. Try niyo na lang pakinggan ng ilang beses.

Pero ang astig lang niya. As in astig pa rin pakinggan. Siguro kasi sa skill din ng taong ito, na matindi rin mag-rap like anyone else ngayon na nasa hip-hop scene. 

Deretso lang eh.

Music video: (from http://www.youtube.com/user/batampasiggg)

Directed by: Jasper Salimbangon x Cristhian Escolano

Edited by: Jasper Salimbangon

Cinematography by: Cristhian Escolano x Elo Delenela x Paolo Magsino

Song produced by: Bojam of Flipmusic Productions

www.flipmusicproductions.com

Author: slickmaster | © 2013 september twenty-eight productions

First date.

12:49 p.m. 01/01/2013

Disclaimer: Isinulat ko ang akdang ito na may permiso mula sa babaeng naka-date ko nun. Pero pinili ko na hindi ilahad sa blog na ito ang litrato naming dalawa at ang tunay na pangalan niya bilang paggalang sa pagkakakilanlan niya.

Minsan, natutuklasan talaga ang pag-ibig sa first date. Wala nang ligaw-ligaw pa (anak ng pating, uso pa ba iyun?). Nasa uganayan lang yan kasi, bilang kapwa taong nagmamahalan at bilang kaibigan na rin kung magturingan.

Parang karanasan ko lang. Ika-1 ng Disyembre nun, isang maalinsangan na Sabado ng hapon. After lunch ang usapan naming nun sa isang mall sa lungsod ng Mandaluyong. Sa unang tingin nga e, nakakapagtataka lang nun. Dahil alam ko hindi naman siya interesado na mga bagay na gusto ko, tulad ng mga libro at may kabuluhan na kalokohan. At siguro, naiisip niya nun na sa dinami-dami ba naman ng babaeng nakasalamuha ko sa text, Facebook, Twitter at personal… e bakit siya pa daw?

Hindi ko mawari e, basta ang alam ko nun ay interesado ako na kilalanin siya. Bago ang lahat, siya si Ms. Whippedream, o mas tawagin na lang natin na Kablag. 21 anyos, isang registered nurse na naghahanap pa rin ng trabaho. Magkapareho kami ng eskwelahan noong kolehiyo bagamat magkaiba kami ng branch na pinapasukan. Ang nakakaloka lang nun ay may isa pala kaming kaibigan in common pero hindi naman yun ang naging pamamaraan para maging magkakilala kami (o nireto, ika nga). Sa totoo lang, nakilala ko lang siya sa pamamagitan ng isang text clan. At isang bagay pa ang common sa aming dalawa – pareho kaming blogger.

Pero fast forward tayo sa petsa ng a-uno. Nasa gitna na ako ng pagmamadali ko papunta sa mall na iyun. Nakakahiya, first date mo slickmaster, e na-late ka! E ikaw ba naman kasi ang mapunta kaagad sa isang photo studio para lang kunin ang soft copy ng mga litratong kinunan para sa iyong graduation pictorial noon.

Ala-una ng hapon nun nang makarating na ako sa destinasyon ko. Halos maligaw pa ako sa naturang mall (aba, e ikaw ba naman ang mapunta sa isang lugar na hindi pamilyar sa kamalayan mo e) habang katext siya kung saan siya eksakto. Pagbaba mula 4^th floor papunta sa 2^nd, sa may bandang fountain area, agad ko siya napansin. Pamilyar na ang kanyang itsura sa akin dahil sa kakatingin sa kanyang profile picture sa Facebook at Twitter. Pero bago ko man siya surpresahin e agad na rin niya pala ako nakilala (ayan, magte-text ka pa ng “look behind you,” ha?). Unang move kay Kablag, pahiya ka na, slick. LOL!

So, ayun na nga ang nangyari, nagkakilala kami. Agad hinanap ang book launching event na pupuntahan ko nun (dahil trip ko lang, maliban pa sa katotohanan na isa na rin sa mga iniidolo ko ang awtor ng Pogi Points na si Stanley Chi), nasa isang bookstore yun sa nasabing mall. E ang aga lang namin nun. Haha! Napabili lang kami ng libro nun, then trineat ko siya ng lunch sa isang fastfood na malapit lang sa bookstore na yun (sa loob ng naturang mall, siyempre).

Matapos ang book launch na yun (na tumagal ng 4 na oras pero astig lang ang hapon na yun dahil sa sobrang laughtrip na dala nila Stanley Chi, Ramon Bautista at Papa Dan ng Baranggay LS at kung anu-ano pang kamundohan nun), e para kaming ewan na hindi alam kung saan kami susunod na pupunta noong gabing iyun. Hanggang sa napagdesisyunan na magpunta sa kabilang mall. Mamasyal lang sa kung saan-saan, kumain ng pizza, magkwento ng kung anu-anong bagay lang, malalim na bagay man o mababaw. Kulang nga e manood kami ng sine nun kung maaga pa lang sana ang gabi nun. Hati na kami sa dinner namin na pizza (ako sana talaga ang sasagot nun e kaya lang mahirap na ang ma-short lalo na kakasweldo ko lang nun).

Ano pa ba ang mga naganap? Ayun lang naman. Sa madaling sabi, nagkamabutihan. Basta, sinigurado ko lang nung gabi na iyun na kahit papaano e magaanda ang impresyon ko sa kanya sa pamamagitan ng pagkakapataotoo sa aking sarili. At sa totoo lang nun e hindi ko na iniisip kung may susunod na date na magaganap pa sa pagitan namin ni Ms. Whippedream o wala. Nasa sa kanya na iyun.

Pero mali pala ako, dahil hindi ko inaakala na siya talaga ang magpapatibok ng puso ko nun. Siya ang tanging naging pinaka-kaibigan ko sa lahat ng aking mga kaibigan ko.

Namiss ko siya bigla. Sa sobrang pagkamiss e napagawa ako bigla ng one-liner.

“Just a second after we parted ways, I just realized something – I missed you already.”

Akalain mo yun oh. Matapos ko siya ihatid sa terminal ng FX nun, para lang akong batang naagawan ng lollipop (pero walang akto ng iyak, syempre) nung sinara na niya ang pinto ng naturang sasakyan at umalis na pauwi ng bahay niya. Ang naisip ko na lang, magtetext din yun pag nakauwi na siya. Hindi lang text pala, nagmissedcall. Aba. Ayos ah. Kala ko dito na lang matatapos ang first date na iyun.

Akala ko din e. Mali pala ako. :-)

Author: slickmaster | © 2013 september twenty-eight productions

Hip-hop Fan Kuno?!

01/01/2013 01:21 PM

REAL TALK. “90% ng rap battle fans ay walang alam sa hip-hop. Kaya ironic lang na sila pang nagsasabi na puro luto ang laban sa FlipTop. Pero on second thought, may luto nga, pero yung pangluluto ay galing mismo sa mga tao. Kasi kahit hindi kayo tunay na hiphop, kayo pa yung malakas mandikta kung sino dapat ang manalo. Kaya nagda-downgrade ng lyrics ang ibang emcees para lang kayo'y patawanin. Hindi ako gan'on. Hindi ako mag-aadjust sa inyo... putangina kayo ang mag-adjust sa’kin! At sa mga kapwa ko emcees, imbis na i-showcase nyo ang tunay n'yong talento at turuan ang mga tao, kayo pa mismo nag-eexploit at nanggagahasa sa art-form na 'to. Theatrics, antics, paggamit ng crowd sa kalaban, paggamit ng Props. Sa mga binanggit ko na yan, tangina walang kinalaman sa lirisismo at pagra-rap! At sa mga tinamaan na emcees, sorry... pasensya na mga p're. Joke lang mga putangina n'yo, wala akong pake! Kasi kung may English subtitles lang ang mga laban dito, malamang marami sa 'ting mamimintas. Kasi makikita ng buong mundo kung ga'no kabobo mga rap battles sa Pinas. At pasensya Anygma, kung sa tingin mo sinisiraan ko kumpanya mo... mali ka. Binabalik ko lang 'yung pundasyon at istraktura ng FlipTop kaya nga tayo may arkitekto sa sa liga. Ngayon ang pagsakripisyo ko sa round na to ay patunay na no match ka sa'kin sa pagra-rap. Kasi isa lang ang kabattle mo ngayong gabi, ako binattle ko ang lahat. Kasi isa ka lang parasite sa liga, period. Wala nang meta-metaphor Habang ako, i'm here to rearrange the scene parang movie editor. At sabi ni Dhictah dati, parang UFC daw ang FlipTop. Hindi! Ngayon, parang WWE na rin. Puro stunts, puro gimmicks para lamang mapansin!”

I’m just speaking based on observation, not as a legitimate fan of hip-hop. Aminado ako na maaring parte ako sa 90% ng mga hip-hop fans pero what’s even disgusting is yung the fact na majority sa naturang numero e sadyang nakikiuso lang talaga. 


Parang yung mga tipo na tutal nanunood ka naman via internet e try mo i-research ang mga bagay-bagay sa hip-hop. Making ka ng mga kanta, huwag lang dumedepende sa mga battle. Kung suporta ba ang usapan, parang nasa gawa din ba. Yung tipong binanggit ko sa aking blog dati na mga barbarong fans (baka masyado na akong brutal kong ilalahad ang mga iyun dito).

Siguro ito ang nagagawa ng pagiging adik sa panunood ng video sa YouTube. Nagiging instant fan ka nito kung sakaling naaliw ka at nagustuhan mo sila. Well, walang masama dun. Pero kung panay asa lang naman sa bagong upload at hindi mo naman talaga sinusuportahan ang kanilang adhikain dun, e fan ka nga ba talaga?

Parang ang tanong e… Real fan ka ba talaga, o sadyang bandwagon rider ka lang? As in yung nakikiuso lang. Sumasakay sa kung ano ang trending o porket everyone likes it, at masabing "in" ka din?

Isa sa mga naka-agaw ng pansin sa akin ay ang video ng FlipTop na ang laban ay Apoc versus Sayantipiko. Ang naturang berso na aking nabanggit sa unang parte ng blog na ito ay galing sa mga bara ng ikatlong round ni Apoc. Ang tindi lang ng mensahe na binanat niya.

Hindi sa pagiging arogante ng dating nito ha? Pero ang punto kasi nun ay may mga tao na tila barbaro na porket naaliw sila sa mga video ng FlipTop. Yung tipo na sa sobrang pagka-aliw ay ginagaya na nila ang anumang nasasabi ng isang nakikipagbanatan dun. 

At kung makapagdemand ng bagong video e akala mo sila ang nagpapatakbo ng ligang pinapanood nila.Ayos lang sana kung magtanong ka ng “May bago bang video na ilalabas kayo ngayon?” E kaso kasi ang mga mokong na yun ay parang mga boss kung makatanong e. Kung hindi may halong mura, sadayang bastos ang pananalita. 

Nakakalimot yata na nilalantad ng mga ‘to ang baho nila sa pamamagitan  ng pagpopost nila ng kumento sa YouTube o Facebook. (buti na lang sa Twitter kahit mas matindi ang away dun e sibilisado naman ang pamamaraan ng paglalahad ng bawat user)

Kaya ba nada-downgrade ang dating ng hip-hop sa Pinas, dahil sa mga ilang kanta na may beat na ginaya lang mula sa mga RnB na kanta mula sa banyaga? Mga mababahong lirisismo? Walang artform per se? 

Nahaluan na rin ba ng ideya ng sobrang kommersyalismo?

Hmmm… mahirap husgahan kung ako ang tatanungin (kasi nga hindi ko pa makukunsidera ang sarili ko na isang lehitimong hip-hop na fan). Basta ang alam ko lang e maraming magagandang musika na nalilikha sa underground at kasama na rin dito ang mga rapper na nakikipag-engage sa mga rap battle event tulad ng FlipTop at Sunugan. At para mas maappreciate mo ng husto, huwag lang pakinggan. Intindihin din ang pinapakinggan. Laliman ang pag-unawa.

At sa totoo lang, ang internet ay mundo para sa mga intellektwal, hindi para sa mga nagpapanggap na tanga. At laging may linyang namamagitan sa mga taong tunay na fan sa mga taong nakikiuso lang.

Para sa enjoyment niyo, panoorin ang naturang mensahe ni Apoc sa laban na ito sa FlipTop. (see 11:50 - 13:37)

Author: slickmaster | © 2013 september twenty-eight productions

BAGONG TAON NA! EH ANO NAMAN NGAYON?

10:45 a.m., 01.01.2013

Sa wakas, bagong taon na naman! Panagdag taon sa ating buhay at alaala. Masaya, ‘di ba? Eh kaso… ano naman ngayon?

May nagbago ba sa ating mundong ginagalawan? Eh kung tutuusin ganun pa rin naman ang takbo ng araw at gabi, ha? Sumisikat ang araw sa umaga habang nagpapakitang-gilas naman ang buwan sa gabi. Gayundin naman ang mga operasyon ng mga makamundong bagay sa ating lipunan, mula sa biyahe ng mga sasakyan, sa oras ng pagpapatakbo sa isang kumpanya at negosyo, klase sa eskwelahan, at kahit ang istilo ng mga kawatan, paglalambingan ng magkasintahan, at kung anu-ano pang kaechosan. May nabago ba talaga? Well… meron pa rin naman. Ang aura ng tao at ng araw mismo depende kung ano ang nakatakdang petsa.  Pero…

Bagong taon na, eh ano naman ngayon? Kumpleto pa rin ba ang daliri mo? Virgin ka pa rin ba? Magandang nilalang ka pa rin ba? Mabait na tupa ka pa rin ba? Hindi pa ba nagsasawa sa iyo ang asawa mo? Nauurat ka pa rin ba sa trabaho mo? May tagpi na ba yang butas ng bulsa ng pantalon mo, at kung anu-ano pang mga tanong na pwede mong pagnilay-nilayan.

Bagong taon na! Eh ano naman ngayon, palagi naman may January 1 sa kada taon eh. 365 days pa rin naman (at 366 kung leap year) ang rebolusyon ng planeta natin sa axis ah. Daranas pa rin tayo ng maganda at masamang panahon. Ang tanong, may nabago ba talaga?

Oo nga naman, ano? Ano naman kung bagong taon na? May medya noche na naman (na magastos nga paghandaan pero worth it naman kung ikaw ay masiba rin at the same time). Maliban pa dun eh gising na naman ang diwa mo sa oras na dapat ikaw ay mahimbing na natutulog kasama ang pinakamatamis at pinakamamasa-masang bagay na kung tawagin ay “panaginip” (exception kung una, puyatero ka palagi, at pangalawa, sadyang night person ka lang talaga). Mauuso na naman ba ang new year’s resolution? At may magbabago ba talaga sa ating buhay? Kunsabagay, ika nga ng kantang “Ang Pasko Ay Sumapit,” bagong taon ay magbagong buhay, nang lumigaya ang ating bayan.

Pero kung tutuusin… nagbago lang naman ang ating kalendaryo. Nadagdagan lang naman tayo ng isang taon, which means may panibagong taon tayo para mamuhay ng ayon sa ating kagustuhan. Mula sa relihiyosong holiday, hanggang sa pang-nasyonal na pag-alala, at kahit sa mga araw na sagrado sana pero nilamon na ng ideya ng kommersyalismo.

At pustahan, same routine pa rin lang tayo tulad ng mga nagdaang taon, maliban na lang kung ikaw mismo ay may planong gawin “for a change.” At ang tinatawag na new year’s resolution? Walang kwenta kung hindi isinasagawa ang mga isnaad mo dun no! Maniwala ako sa iyo na hindi ka na maninigarilyo, o iinom ng alak sa hindi disenteng lugar. Maniwala ako na simula ngayong bagong taon e hindi ka namanchi-chiks, mag-aaral ka ng mabuti, magsisikap ka sa iyong trabaho at sususentuhan mo ang anak mo sa kabilang pinto, eh pagkalipas ng ilang mga linggo ay balik ka na naman sa dating gawi. Anyrae sa mga salita mo, tsong at tsang?

Bagong taon na, eh ano naman ngayon? Maraming mga pangayayari. May magaganap, ke inaasahan man natin yan o “suprprise” lang. Alalahanin natin na kahit pare-pareho na lang ang takbo ng araw at gabi sa buhay natin e, iba naman ang posibleng maranasan natin. “Tomorrow will be different,” ika nga. Isa pa, walang permanenteng bagay sa ating mundo. Kung mag-i-Ingles na naman ako dito e, “Nothing is permanent in the world except change.” Sa madaling sabi, may pagbabago pa rin. May bagong nagaganap at may pagbabagong magaganap.

Bagong taon na, eh ano naman ngayon? Kung ikaw ay isang relihiyosong nilalang e magpasalamat ka na lang sa iyong Dakilang Maylikha. At least, hindi pa tapos ang misyon sa mundong ito. May panahon ka pa para mag-enjoy.

Bagong taon na, eh ano naman ngayon? Swerte mo kaya no? yung iba dyan nangangarap na gusto mamuhay ng mahabang panahon pero pagdating ng holiday e kinapos na. Pasalamat ka no!

Ayun, bagong taon na! Eh ano naman ngayon? Eh di…. HAPPY NEW YEAR! Magsaya ka na lang, no!

Author: slickmaster | © 2013 september twenty-eight productions