Blockbuster Daw

5/3/2014 12:56:45 PM

Masyado na namang tumaas ang dugo ng marami nung may nasabi ang aleng ito sa kanyang panayam sa bidang aktor ng the Amazing Spiderman 2.

Ayon sa  panayam ni Kris Aquino kay Andrew Garfield, tinalo ng pelikulang My Little Bossings, na pinagbibidahan rin ng kanayang anak na si Bimby, ang pelkulang The Amazing Spiderman.

Wehh, teka nga!  Tama ba 'tong nabasa ko? Tinalo ng MLB ang Spiderman?

Yan ay kung sa highest first-day gross box office ang usapan. Ibig sabihin, kung pataasan lang naman ng kita ang usapan.

Ganun? Oo, ganun na ganun nga.

Ang statement na ito ay luamabs sa artikulo ng ABS-CBN News mismo, at pinuck-up na rin ng samu’t saring mga news portal at mga blog site na may kinalaman sa showbiz at ultimong national news. "Actually he (Bimby) was supposed to say 'that the first-day gross of his movie in the Philippines actually beats Spider-Man. Our movie holds the record for the highest first-day gross. It's called 'My Little Bossings.' In English, 'My Little Bosses.' It's a comedy, it was shown on Christmas Day'." 

At isang tanong ang pumasok sa isipan ko bigla: “EH ANO NGAYON?”

Pero isa ba itong balidong bagay para ipagmayabang? Sa tingin ko ang pagkumpara ng MLB para sa isang amazing na pelikulang gaya ng Spiderman ay isang malaking kagaguhan. Este, sorry, unfair pala.

At kahit sabihin ni Garfield (wala siyang kinalaman sa isang pusanggalang, este, pusa na comic character) na “Fantastic. Well, congratulations,” parang nakakaoffend naman yata yun sa part nila. As in napaka-humiliating lang. Hindi dahil sa parang natamaan ang ego ng international film scene, pero sa iba pang malalaim na dahilan.

Parang, isang comedy film na ampaw naman sa kwento at halatang ginawa for the sake na kumita lang (base sa piling mga movie reviewer), tinalo ang isang comic-based na pelikula na may mabentang visual effects at plot twist?

Siguro, kung ikaw yung ininterview na artista, baka ito lang ang masabi mo:

Photo credits: Facebook

Tama, who cares? Or should I say who the fuck cares?

Ay, “Pinoy pride” ba ang rebuttal sa ganyan? Lokohin n’yo nga ako, oy. Ano naman ang ikapi-Pinoy Pride sa ganitong usapan?  Na isang pipitsuging pelikula na pinalabas lanag naman dito sa archipelago ng republika ng Pilipinas, ay tinalo ang isang pelikula na worldwide ang distribution, pagdating sa kita?

At teka, may anggulo bang gawa ito ng mga tinatawag na “spin doctors?” Yung mga tao na pini-PR ang mga sikat sa balita para lang mapag-usapan sila? So ang sa lagay ba ay attention-seeker ang lola mo? Ganun?

At sa totoo lang, unfair talaga. Parang masasabi mo na lang ay “how dare you?!” Oo, how dare na i-compare ang isang pelikula na clearly ay may purpose para magpatawa kesa sa isang pelikula na may kwento at tema na angkop para sa lahat? As in tama bang ikumpara ang dalawang ‘to?

Ugh. Tangina naman. Give me a break!

Sinabi ko na ito ilang araw ang nakalilipas, kaya kumita ang MLB sa unang araw nito ay dahil sa kalahok ito sa Metro Manila Film Festival. At ang patimpalak na yun ay ginaganap twing araw ng Pasko, which barely means na technically ay walang pasok ang karamihan kaya madalas na posibleng mangyari ay puno talaga ang mga mall at sinehan noong araw na mga yun.

At ayon na rin sa isang batikang director na si Jose Javier Reyes, ang MMFF ay pang-komersyo na lamang. Sa madaling sabi, kung naghahanap ka ng pelikula na sa tingin mo ay ikaangat ng Philippine cinema sa pamamagitan ng sining at literaturang nakapaloob rito, aba’y wag ka nang umasa pa.

Ikumpara mo ang outcome ng MLB sa isang pelikulang gaya ng The Amazing Spiderman, na una ay international na palabas; pangalawa, halaw sa franchise ng Marvel comics; pangatlo, hindi naman sumasali sa mga film competitions; at pang-apat, hindi tinatakda ang showing sa isang napakadefinite na panahon na siguradong papatok sa marami?

Ang sinasabi ko: pag Pasko, most likely ay kikita ang mga commercially-driven films. Whereas kung ikumpara mo yan sa mga ordinaryng araw, kahit makipagtalo ka pa at sabihin na naglalabas naman sila ng petsa eh. Hindi garantiya yun. Dahil may iba dyan na same tactic nga ang ginawa pero hindi naman naggo-gross o hindi kumikita.

At kung ganun pa rin ang argumento na tinalo pa rin ng Pinoy ang banyaga sa box office, isa lang ibig sabihin nito: masyado na tayong gumagastos sa mga bagay na nagbibigay lang sa atin ng pansamantalang ligaya kesa sa mag-invest para sa mga bagay na ikauunlad ng buhay natin.

Panahon na yata para either lumevel-up ang Philippine cinema o ilagay sa katinuan ang panlasa natin.

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

Sa akin ang almusal, sa iyo ang hapunan. (Just My Opinion: The "Kabit" Film Story)

07:49 AM | 01/06/2013
Kabit dito, kabit doon. Dinaig pa ang mga jumper o magnanakaw ng kuryente, telepono at internet connection kung maki-"kabit" sa ibang tao. Lagi na lang na may ganitong klaseng tema sa mga ilang mga naglalabasang pelikula at telenobela na pang-telebisyon sa ngayon.

Si lalake na CEO at married na, ka-affair ang kanyang secretary. O hindi naman kaya ay, si babae naman na may asawa (at housewife lang ata) e na-fall sa ka-flirtan niyang lalake sa bar. Hanggang sa nagkaroon ng hidwaan ang isa't isa. Iskandalo, matatalim na salita't mga linya, at ang siste pa kamo, minsan dumarating pa sa patayan ang eksena. At sa bandang huli, yung dalawang orihinal pa rin ang magkakatuluyan. At halos ganito na lang palagi ang istorya.

Pero nakakaburyong na sa mata, inaykupo. Sa sobrang tindi kasi ng mga ganitong pelikula e hindi na rin kataka-taka kung bakit nauuso ang mga tulad ng "third party," "affair," "love triangle," "nangaliwa," at iba pa na tumutukoy sa relasyon ng tatlong taong nagmamahalan. Oo, tatlo nga.

Sinasabing ang pag-ibig na ganito ay pang-dalawahan lamang. Pero bakit nga ba laging may sumasabit na extra? Ano 'to, sadyang may ganito sa mundo para maranasan ng tao kung paano masiraan ng relasyon? 

Hindi naman siguro, ano? 'Wag tayo mag-generalize sa panghuhusga. Bagamat karamihan sa mga "ikatlong partido" ay sadyang naninira lang ng buhay ng may buhay, mayroon din namang nagsisilbing tagapamagitan at tagapag-ayos sa dalawang nagmamahalan. Depende nga lang kung ano ang kanyang sadya sa buhay, kung magpapakasarili ba o magpaparaya. Take for example, ang isa sa mga kaibigan ko na kahit naging "kabit" siya e hindi niya hinayaan na masira ang pamilya ng minsa'y kinasama niya. Alam niya ang tama at sa huli, ang nararapat pa rin ang kanyang ginawa. (Saludo ako sa mga taong ganun).

Yun nga lang, dahil talamak talaga ang nanggagago sa kapwa nila sa ganitong pamamaraan, talagang hindi maiiwasan ng mga iba (wag na natin isamsa ang mga sawsawero't mga mangmang) na maging masama ang pananaw nila ukol dito.

Kaya maliban pa sa mga bagay na tulad ng jejemon, maagang nagkaka-pamilya (yung wala pa sa wastong edad ang tinutukoy ko ha?), mga kenkoy sa mainstream culture, at kung ano-ano pa... ang mga palabas sa telebisyon at pelikula na naglalarawan ng "relasyong threesome" ay ang pinakabaduy na bagay na nauso na sa ngayon. Hindi na 'ko magtataka. Maraming tao nag-aaway, maraming relasyong nasisira. May pang-aagawan, ahasan, awayan, gantihan, panibagong resbakan, at kung anu-ano pa. Basta, sa ngalan ng pag-ibig sa kanilang kasintahan o kinakabitan.

Kaya maliban pa sa mga overly-attached na partner (na obviously e "obsessed" na), ito pa ang isang bagay na nakakalungkot (pero... ganun talaga e, nauuso siya) ito ang isa sa mga dahilan kung bakit sumasama ang impresyon at depinisyon ng salitang "pagmamahal" e.

At sino ang dapat sisihin dito? Aba, e sino pa ba ang gumagawa ng mga ganitong bagay sa parehong realidad at sa pinilakang tabing? Ikaw na lamang ang tanging makakasagot diyan.

Hindi porket may matinding emosyon na ang isang linya na naglalarawan ng agawan at pighati sa pag-ibig e ayos na o maganda na. For the sake of commercial value, mabenta nga. Pero morality wise speaking... e ano? May sense ba talaga? Kailan pa ba naging okay sa lipunang ito ang maglokohan sa pag-ibig? Ang mang-agaw ng kasintahan ng may kasintahan? Ang maki-apid, o sa nasabing kahdahilanan ay makipagpatayan pa? Anak ng puta naman.

Ngapala, hindi rin siya maikaklasipika sa tinatawag na "high-class entertainment" para sa akin.

Kaya, anak ng puta naman ulit, tigil-tigilan na nga natin ang kabit na yan. Matuto naman tayo magmahal ng tapat at 'wag manood ng mga kabullshitan na ganyan.

author: slickmaster | (c) 2013 september twenty-eight productions

Idol Pa Rin Si Pidol: 5 Things I Remember On Dolphy (and more).

07/11/2012  | 11:14 AM 

Oo, idol pa rin siya. Sa halos lahat yata ng mga kasabayan niya sa nakalipas na halos 67 taong pamamayagpag sa entablado, pinilakang tabig, at telebisyon, siya na lang ata ang isa sa mga tila endangered species ng Philippine entertainment, maliban pa kay Manong Eddie Garcia na nasa 80 na rin ang edad. Ilang pelikula ang ginawa niya mula 1946? 243 ayon sa aking kaibigan na si mommyjoyce. Aba, mas mahaba pa sa listahan ng utang ko sa tindahan para isa-isahin ang mga yan. Ilang serye ng mga palabas na kasama ang iba’t ibang mga kapwa artista tulad ni Panchito, Pancho Magalona, Babalu, Nida Blanca, Nova Villa at iba pa? Pustahan, kulang pa ang isang buwan para i-playback ang lahat ng mga ‘to sa mga koleksyon ng VCD o kung meron man, streaming sa YouTube. Iba’t ibang mga role ang ginampanan niya bilang actor sa TV, radio (tama, minsan niya pinasok ang larangan na maging dubber) at pelikula, be it straight or gay.

Aminado ako na konti na lang sa mga mala-alamat na gawa ni Mang Dolphy ang naabutan ko na umeere. Hindi kumpleto ang Huwebes ng gabi naming nung kapag hindi naming napapanood ang isa sa 2 palabas na inaabangan namin sa ABS-CBN: ang Home Along Da Riles. Oo, si Kevin Kosme, kasama sila Mang Tomas, Aling Ason, Richy, Elvis, Baldo, at iba pang mga tao dun sa riles.

Sa malamang, 1 lang ang Home Along Da Riles sa 2 pinakatanyag na programang pang-komedya sa telebisyon na pinagbidahan niya sa loob ng 24 na taon mula noong 1979 hanggang 2003. At yung isa pa na longest-running sitcom? Siyempre, ang John & Marsha, bagamat di ko naabutan to. Pero hindi ka laking 80s kung minsan hindi mo nasulyapan to sa RPN.

Sa pelikulang aspeto ang naabutan ko na lang ay Tataynik, Home Along The Riber, Dobol Trobol, Nobody Nobody But Juan at Wanted Perfect Father. Alam ko noong dekada ’90 marami pa dyan ang nagawa niya kasama na ang movie version ng kanyang sikat na palabas sa dos, pero dahil napakabihira lang ang pagkakataon na makapunta ako ng sinehan o magka-cable para mapanood ito sa mga tulad ng Cinema One, hindi ko nasulyapan ang iba.

Ang Tataynik, naabutan ko pa sa sinehan, nung nasa ground floor pa ang cinema 2 sa Ali Mall. Kasama niya dito ang isa rin sa mga iniidolo at minsan ay ginagaya kong komedyante na si Babalu.

Ang Nobody, Nobody but Juan na may cameo appearance pa ng Wowowee host na si Willie Revillame, napanood ko din. Yun nga lang, ito na rin ang era na tila tumutumal na siya sa big screen, at isama mo na dyan ang Father Jejemon pero wag ka Best Actor yan, at isama mo na ang isa pa niyang pelikula noong kaparehong taon na Rosario ang nakapagpabigay naman sa kanya ng Best Supporting Actor. 2 major acting awards, hinakot niya. Saan ka pa?

Yung Home Along the Riber, sa TV ko na lang naabutan e. Yung Dobol Trobol, sa DVD ng kapitbahay ko. Pero ang mas gusto ko sa lahat ng napagtripan ko, Wanted: Perfect Father. Sa cable ko na naabutan yan. Yung Father and Son nila ni Vandolph? Hindi ko napanood ng buo yun e. Pero bet na bet ko ang kanyang Banayd Whiskey scene. Minsan ko siya sinariwa at parang baliw lang ako na natatawa habang naka-headphones sa computer shop na pinanonoodan ko nito.

Yung Quizon Avenue din pala, Sabado ng gabi sa Channel 2 yun kung hindi ako nagkakamali kasama ang kanyang mga anak.

Sa malamang, minsan sa ibang panahon, magbabalik-tanaw pa ako sa mga B&W pictures ng Sampaguita, RVQ at iba pang mga gawa niya pati na rin sa ibang mga tao, bagay na ginagawa ko naman talaga minsan kahit sa mga gawa pa ni Redford White, Babalu, Porkchop Duo at iba pa. Habang sinusulat ko nga ito, pinapakinggan ko ang mga spiel at dialogue ng isang antigong John N Marsha episode. Wala lang. Ayos din pala. Asan na kaya ang mga ganitong klaseng palabas ngayon, na dapat sana e nagpapakain sa isipan ng bawat manunood nito? Iba ang uupo sa trono niya sa mga susunod na taon, pero isang bagay lang ang sigurado. Hindi kayang tapatan ng sinuman ang kalupitan niya sa pagpapatawa’t pag-aarte sa nakalipas na halos 7 dekada. Rest in Peace, Idol ka parin, Pidol.

Pero, isang bagay pa rin ang nasa isip ko: ‘Di ba dapat nagawaran na ang mamang ito ng National Artist? Hmmm…. Matalakay nga yan minsan.

Author: slickmaster  | © 2012 september twenty-eight productions