Four Years Ago...

07/01/14 10:16:37 AM

Nasaan ka nung nangyari ito? Noong panahon na sinundo ng ate mo ang kuya mo papubntang Luneta, at in return naman ay pormal na nanumpa ang then-nanalong kanidato ng Liberal party bilang pangulo ng bansang kinatitirikan mo?

Masyadong tahimik nun ang kalyeng Legarda sa Maynila (at bakit ito pa ang halimbawa ko? Dahil maliban sa nasa lungsod ako noong panahon na yun, ay malapit lamang dyan ang Malakanyang, o ang tinatawag na “presidential palace.” Isang kaliwa lang sa intersekyon ng Legarda-Azcarraga (o sa kasalukuyang pangalan, C.M. Recto) at Mendiola) noong Miyerkules na umaga na yun. Kakatila pa lamang ng ulan din nun. At totoo lang din, matapos ng eleksyon nun ay wala akong kamalay-malay sa mga pangyayari sa politika.

Basta, ang alam ko lang nun ay nagpaplano kami ng kabarkada namin nun sa paggawa ng thesis, samahan mo pa ng panaka-nakang pagiinternet gamit ang nakaw na wi-fi mula sa kanyang tropa, at ilang shot ng isang kilalang brandy. Malay ko ba na naging pangulo na nun si Noynoy Aquino.

Ahh, kaya pala may putukang naganap nun, tapos ang hinala ko ay yung mga explosion sound waves nun (“explosion sound waves” talaga?!) ay mula pa sa Luneta, o kung sa mas spesipikong lokasyon, Quirino Grandstand. Wala sa radar ko nun na may mga tarantado na namang nagiiskandalo sa mga kalye ng Sampaloc (sabagay, kahit riding in tandem ay hindi makakaalpas sa madulas na kalsada roon).

Pero, ayos lang din eh no? Sa kanyang pormal na unang talumpati bilang pangulo ng republikang ito (o kung masyado kang diplomatiko kuno, estado), mararami rin siyang binitawang salita. As in “panalong sound bytes” lang.

Walang wang-wang. Walang counterflow. Walang toll. Hanep, ang daming pinagbawal. Sabagay, sino ba naman din kasi ang hindi mababagot sa mga sasakyang akala mo kung sinong hari ng kalsada (maliban pa sa mga pampasaherong jeep), na kulang na lang ay sumabog ang mga bintana sa tindi ng speaker niya.

Pero four years later, anyare na nga ba? Wala namang wang-wang na sasakyan na umaariba sa kalsada sa panahon ngayon eh. Pero exemption to the rule dyan ang mga bumbero, ambulansya at police mobile. Oo, siyempre naman, sila nga lang ang mas may higit na karapatan na magpaandar na may wang-wang eh.

Pero ang wang-wang nga ba ay nasa sasakyan lamang? Kung ang kuya mo ang tatanungin mo, malamang, mayroon din siyang sasabihing “utak wang-wang.” At hindi na ito kataka-taka sa mga nakalipas na talumpati niya sa taunang State Of the Nation Address (SONA).

Pero, ang tanong (ulit): may wang-wang pa rin ba sa lipunan? Oo, as long as may tiwala pa rin. Ayan, sa mata niya, ang wang-wang.

Pero... walang counterflow? Nagpapatawa ka ba? Pati yung... walang toll? Sa kalsada, laging may ganyan, lalo na pag may emergency no. kailangan din nito paminsan-minsan.

At yung toll? Eh marami na ngang bagong expressway na naipatayo sa administrasyon niya eh. Good news yun, ex ept for one thing: may toll kaya ang mga yun.

'de. Baka naman yung mga kalsada rito sa lungsod at sa kung saan pa na hindi naman sakop ng mga tollways ang ginagawan ng toll. Yung mga nairereklamo minsan sa mga programa ng mag-utol na Tulfo. Siyempe, bad naman yung paglalagay ng ganun sa mga lugar na hindi naman dapat paglagyan.

At... ay, oo nga pala. May kulang.

“Kayo ang boss ko!” Wow, taray. So, chimay ka ba namin? Ganun? Hindi ganun yun, mga tol. Ang ibig sabihin ng winika niyang yan ay nagpapatunay lamang sa kanyang katayuan bilangpublic servant. Sa kasalukuyan kasi sa mundo ng pulitika, isang malaking kalokohan ang mga salitang “public servant.” dahil kung tutuusin, tayo pa ngang mga mamayan ang nagmumukhang ganun.

Pero four years after, tayo pa rin ba kaya boss niya? Madaling magsabi ng “HINDI!” dahil sa dami ng hinaing natin sa gobyerno na kahit siya mismo ay hindi basta-basta matugunan. Aminin natin: ako, ikaw, sila, siya, at halos bawat isa sa atin ay mahilig pumuna at hindi nasasatisfy kahit na may ginawang solusyon ang pamahalaan.

Pero sa kabilang banda, hindi rin madali ang mundong ginagalawan niya.

Anyway, may dalawang taon pa naman para magawa ang mga dapat na tungkulin niya. Pero sana naman, dalawang bagay lang: mag-iwan siya ng magsisilbing legacy niya, kung bakit siya ang niluklok ng marami.

At pangalawa: kung seryoso siya sa pag-combat ng korapsyon, dapat lahat ng tao, mapa-oposisyon o administrasyon ay kaya niyang kastiguhin—hindi lamang sa salita, kundi sa gawa rin.

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

National Addicted Artistic Snub

06/26/14 01:05:53 PM

Okay. So marami na namang umaalma. Hindi raw naging National Artist for Film si Ate Guy (wag kang ma-confuse. Si Nora Aunor lang naman ang tinutukoy ko.) sa kasalukuyang batch ng mga taong tinanghal. Sa madaling sabi, naechapwera siya sa pagkakataon na matawag na isa sa mga “Pambansang Alagad ng Sining.”

Paano nga ba nangyari yun? Ayon sa mga balita, at sa mga tropa ko na rin sa mundo ng media at pagba-blog (na obviously ay hindi ko na ring matatawag na “source” since kalap na kalap naman na ang balitang ito), nominado naman ang ate mo eh. Yun nga lang, drinop na ni Pangulong Noynoy Aquino ang pangalan niya sa pinal na listahan ng mga National Artist.

Ganun? Oo, ganun nga.

So, ano pang pinagmumukmok natin? Maraming anggulo na nagsasabing may halong pulitika ang motibong ito (ayon kasi sa mga spekulasyon, pati na rin sa mga politically-correct na rents-pa ko, ay loyalista raw si ehem, Maria Leonora Teresaaaaa, noong Marital law; to which nagretaliate ako sa isip ko: Kung ganun, eh bakit may naisapatan siya na litrato kasama si Ninoy Aquino? Ano 'to, lokohan?). 

Meron din namang nagsasabi na dahil daw ito sa character.

Pero... pulitika? Seryoso ka ba? Baka pinulitika, yun, pe-puwede pang maging dahilan ng anggulo sa argumentong ito.

Ngunit kung dahil ito sa iyu ng kanyang pangkalahatang karakter, o ang kanyang pagkatao (sabagay, dahil kaliwa't kanan rin ang isyu ng kanyang pagkaadik sa droga dati, lalo na nung US siya), parang hindi naman yata sapat na basehan yun para i-deprive siya sa kanyang karapatang maging Pambansang Alagad.

Teka, dahil adik siya, kaya siya tinanggal sa listahan? Dahil lang may history siya ng drug addiction ay hindi na siya pe-puwedeng maging national artist?

Aba! Eh hindi pala tayo naghahanap ng National Artist kung ganun. Kundi, National Perfect Human Being! At kahit worldwide pang gawin ang search na ito, magpustahan pa tayo: walang tatanghaling “alagad” na may titulo na ganun.

Masyado talaga tayong mapaghusga, kahit sa kapwa nating kalahi (kaya no wonder na isa atyo sa mga pinakaracist na bansa sa mundo eh). At sa sobrang pagpupuna, nakakalimutan natin na mali ang pamantayan na sinusundan para maging national artist ang isa.

Oo, mga tanga!

Anu-ano bang basehan para matanghal ka na National Artist? Di ba kadalasan niyan ay yung kung ano ang naimambag niya sa larangan ng sining, kasama na rin dito ang inudstriya ng pelikula? At alinmang isyu na labas sa usaping ito ay... malamang, echapwera na dapat.

At hindi man ako fan ng artistang yan, pero hindi porket may record na siya ng kaadikan ay ganap na siyang masamang tao. Bakit, ang mga nagsisimba ba rito ay mga banal na rin ba in an instant? Hindi naman, 'di ba? Nagmumura pa rin tayo pag tayo'y nanggagalaiti sa galit (minsan nga, nabibitawan pa nga ng mga mokong at lokang 'to ang mga salitang gaya ng “putangina,” “tarantado,” “gago” at alinpang mga kahalintulad. Sa madaling sabi, nakagagawa pa rin naman tayo ng kasalanan eh.

Bakit ang mga ibang tanyag na manlilikha ng sining, ke direktor man yan, artista, o ultimong manunulat sa larangan ng literatura, may kanya-kanya rin naman silang “problema” o “gawi” ah. Oo, parehong lokal at banyaga, may mangilan-ngilang sikat na artista ang aminadong may problema sa alcohol at/o drugs. Pero kahit ganun man, may pagkakataon na ginugunita pa rin sila ng mgha tao dahil sa kanilang naiambag.

Oo, ultimong ang namayapang si Nick Joaquin, ang pambansang alagad ng sining sa larangan ng literatura. (Sumalangit nawa.) Ayon sa libro ng batikang journo at propesor na si Crispin Maslog, sa kanyang librong Philippine Communication Today, si Joaquin ay mas nakakakapagsulat kapag siya ay nakainom. Mantakin mong may supply siya ng beer mula sa SMB noon eh. At ang siste, tsismis daw noon na kamuntikang maging endorser siya ng San Miguel Beer noong circa dekada '70  o '80.

Ilagay natin yan sa konteksto ng kasalukuyang panahon: ang batikang manunulat na yan, sa mata ng mga hangal at mangmang–may alam man sa literatura o wala–ay isa siyang “tomador,” o “tanggero,” o “lasinggero,” ay magiging Pambansang Alagad pa rin ba? Kung ganyan lang ang basehan natin, baka HINDI. Kasi masyado tayong naghahanap ng malilinis. Mga hipokritong tanga! Mali kayo ng paghusga.

Ngapala, bakit si ang ginawa kong halimbawa? Bakit hindi ang mga kabaro ni Ate Guy sa showbiz na nagaadik rin? O yung mga may problema sa behavior? Sa totoo lang din kasi, tama ang kasabihan na kung sino pa ang mga magagaling na personalidad ay siya pang mayhinaharap na matinding sigalot sa buhay. Oo, kahit bisyo pa yan.

Malamang, may malalim talaga na dahilan kung bakit hindi nagawaran si Nora ng National Award. At yun ang mas dapat nating talakayin.

Author: slickmaster | ©2014 september twenty-eight productions

Pag May Baha, May…

7/27/2013 2:36:32 PM

Dahil tag-ulan na naman ulit, uso na rin ang mga pagbaha. At usong uso rin sa mga uri ng panahon ang tila kaakit na nitong sari-saring serye ng mga reaksyon na napapansin natin. Kunyaring halimbawalang, pag umaaaraw, uso rin ang panaon ng tagtuyot. Tapos, uso rin ang mga pagkain tulad ng ice cream, halo-halo, at iba pa. Parang domino effect o chain rection ang datingan nga lang. Sanga-sanga ang epektong maidudulot ng isang karampot na sanhi.

Dahil tag-ulan na nga, usong-uso ang baha. At pag may baha, may mga lalangoy. Siyempre, hilig ng mga bata ang magtampisaw sa tubig e. Wala nang pakelamanan kung galing ba sa imburnal ng bahay mo yan, sa malapit na creek, o sa ilog mismo. basta, gusto lang nilang maligo. Period. Tapos!

Pag may baha, may trapik. Siyempre, babagal ang takbo ng sasakyan sa kalye pag ganun. Kotse naman at hindi bangka ang kanilang minamaneho. At ilang dipa o talampakan lang ang lalim nito kung ikukumpara mo sa mga daluyan ng tubig mismo na ilang metro ang kalaliman.

Pag may baha, may trapik. At pag may trapik na may kinalaman sa pagbaha, may nasastranded na pasahero. Di makasakay, di rin makalakad. Therefore I conclude, hindi rin sila makatuloy-tuloy sa kanilang lakarin o pasukan kung nai-stranded sila.

Pag may baha, may mga maglilipanang motorsiklo at pedicab. Kung sa lingsod ng Maynila pa, merong tinatawag na “kuliglig.” Alternatibong transportasyon kung sakali na di ka makasakay ng jeep o bus. Ganun din kapag hindi ka makapaglakad. Yun nga lang, sa halanagang abot-kaya (teka, abot-kaya nga ba?) makapagpapatuloy ka sa biyahe mo.

Pag may baha, usong-uso ang bentahan ng bota at tsinelas. Bakit ganun? Siyempre, ala namang isugod mo sa baha ang suot mong sapaots. Kung hindi ba naman masira yan sa mga susunod na araw (o jung japeyks pa yan, baka kinabukasan), no? O kung takot ka rin naman na magkaalipunga o masugatan sa daan? At bakit mo naman irirsk ang sarili mo na sumugod kung may ganitong bagay ka naman sa bahay mo?

Pag may baha, may mga sakit na dala ito. Tulad na nga lang ng alipunga o leptospirosis. Masyado nga lang teknikal, este, medical para maipaliwanag ang mga yan. Baka masabihan mo pa ko na “Speak English” o “Mag-Tagalog ka nga!” niyan, kahit hindi ka naman si Captain America at hindi rin naman si Iron Man ang iyong kausap. (Ano ‘to, ang pelikulang Avengers?)

Pag may baha, may basura. At hindi pa ron alam ng karamihan na ang katiting na piraso ng basura ay nagiging ugat ng katakot-takot na delubyo. Hindi na tayo nagtanda, sinalanta na nga tayo ng ulan ni Ondoy. Ni ultimong habagat nga, pinerwisyo pa tayo e. At saan ba nanggagaling ang mga basurang yan? Na bumabara sa mga estero at daluyan ng tubig? Ops, huwag lang sa mga informal settler ibuntong ang sisi d’yan. Ni ultimo tayong may-kaya, mga edukado at sibilisadong nilalang nga e nakakalimot tayo kung saan dapat natin itapon ang ating mga basura. Isa ring malalang sakit sa ating lipunan ang pagiging hipokrito.

Pag may baha, usong-uso ang kapraningan. Praning na nagbibigay kaalaman s atin. Kapraningan na gumigising sa natutulog nating diwa. Na maging alerto at mapagmatayag sa mga baltiang may kinalaman sa panahon. Tama lang yan.

Author: slickmaster | © 2013, 2014 september twenty-eight productions

Silence Is Better Than BS

06/23/14 05:05:03 PM

http://www.krisaquino.net

Silence is better than BS daw.

Wow, taray ng ate mo no. Minsan ay nagbitaw ng salita si Kris Aquino kay Sen. Bong Revilla: “Silence is better than BS.”

Ows. Talaga lang ha?

Pero in fairness, tama rin naman siya. Mas okay pang tumahimik kesa sa kung anu-ano pang masabi ng iyong bunganga. Ay sorry, bibig pala, o puwede rin ng yong utak, tutal nag-iisip naman tayo muna bago magsalita, 'di ba?

Maliban na nga lang kung isa kang saksakan ng emosyonal na tao. Pero etierh way kasi, dun pa rin manggagaling yun. Tama, ang emosyon ay dala rin ng iyong pag-iisip, though sa konteksto ng romantisismo, mas lumalabas na nanggagaling rin ito sa iyong puso.

Silence is better than BS daw. Oo nga naman. Tama naman siya eh. Kaso, parang may “irony lang.” Parang... kung para sa mga tulad niyang “opinyonada,” tatalab kaya yun? Yung laging may “say” sa lahat, yung mga mahihilig pumatol sa isyu, pati yung mga “may masabi lang.” Tingin n'yo tatalab kaya sa kanila yun?

Oo naman. Hindi naman kasi porket nanahimik ang iyong bunganga (ay, tangina naman slickmaster! Bibig lang. Masyado ka naman eh. “OO NA! SORRY NA!”), ay hindi ka na nagbibigay ng kuro-kuro mo sa mga bagay-bagay.

Alalahanin mo ang kasabihang “silence means YES.” at pati ang kahalintulad na counterpart na “NO,” o kung ano pa man yan. Malabo ba? Depende kasi yan sa tanong at usapan. Basta, ang bottom line: may saysay pa rin ang pananahimik, ang pagtikom ng bibig, ang pagpiling manahimik kesa sa sumagot. At walang kinalaman rito ang Miranda rights, ha? (“You have the right to remain silent.”)

Oo, kahit manahimik ka lang, may ibig sabihin yan. May sagot ka pa rin. Kung ano yun? OO? Hindi? O wala kang alam? O pinili mo lang na hindi makialam? Nasa sa'yo na ang kasagutan d'yan.

Silence is better than BS. Applicable 'to sa alinmang usapan, mula pulitika hanggang showbiz. Maliban nga lang kung iniinterview ka ng boss o HR ng kumpanyang inaaplyan mo (Mahiya ka naman 'oy. Sumagot ka kung gusto mong makapagtrabaho, ano?).

Silence is better than BS. May bibira: Bakit hindi niya kaya sabihin yan sa sarili n'ya? Pati na rin sa mga tao sa showbiz na mahihilig magbitaw ng mga tipikal an sagot—yung kunwari pa silang “hindi,” pero oo naman. Sa totoo lang kasi, hindi lang sa pulitka applicable ang mga mala-kasinungalingan na sagot. Pati na rin sa mga tao dun sa hanay nila, at kahit sa mga ordinaryong nilalang. Aminin, ni hindi ka pa nagsinungaling o ni sumagot sa ganoong pamamaraan.

Huwag naman tayo masyadong harsh. Tama naman yung sinabi niya eh: “Silence is better than BS.”

Teka, BULLSHIT ba talaga meaning nun?

O, ang BS ay... acronym ng isang tao?

Ay, ibig sabihin, mas okay pala ang manahimik kesa sa kanya?

Ang labo naman nun ah.

Author: slickmaster | ©2014 september twenty-eight productions

Half-Shot Fired! (The 14 Worthless Stories on the First Half of 2014)

07/02/1409:50:35 AM

Parang kailan lang, ano? Nangalahati na pala ang taong dos-mil-katorse, o dalawang libu't labing-apat, o simplehan na lang natin... 2014. Pinuno na naman tayo ng mga balita't kontrobersiya. May mangilan-ngilang patok talaga, at maari pa ring pag-usapan hanggang ngayon. 

At mayroon din naman yung nakakatangina lang. Parang mga 'to.

1) Handicap match

http://newsinfo.inquirer.net/

Okay. So may nabugbog sa isang condominium sa Taguig, tapos ang biktima ay ang Showtime host na si Vhong Navarro. At ang mga kontrabida diumano sa teleseryeng ito? Sila Denice Cornejo at Cedric Lee.

Shet, 2-on-1 ang peg, parang handicap match lang ng wrestling ah. Kaso, ginatungan na naman ng media. Oo, sa ngalan ng ratings. Tanginang yan.

Ano naman kung nabugbog siya? Ano naman kung nagahasa siya? Ano naman kung nabulatlat ang mga kabalsatusgan ng tatlong mokong na ito? Tapos ano naman kung may mga nakisawsaw na sa kanila?

Yan tayo eh. Ang hihilig nating pumiyesta sa mga walang kakwenta-kwentang bagay tulad na lamang ng bugbugan nila. Ano kaya kung kumain na lang tayo sa condo, at gawin yun ng isang minuto. Pero, hoy, ginusto mo yan ha? Kaya wag kang aalma ng “rape” (sipain kita dyan eh).

Dahil nga dyan ay naglipana ang mga side-issues sgaya ng paglantad ni ganito, ni ganire, tapos yung mga kumento ng mga ex ni ganito... Naknangpucha naman. Mas malala pa sa taba ang lasa nito ah.

http://bandera.inquirer.net/

2) Rebelasyon

Matapos ang mga serye ng relasyon na nauwi sa sari-saring pagkumpisal, tulad na lamang ng may anak siyang mentally-challenged, nagka-tulo, at naging babaero ang pinakasalang asawa, ayan na naman siya... umamin na may karelasyong alkalde. At hindi lang ito basta “mayor” ha? Mantakin mong hawak niya ang isa sa mga pinakamalaking siyudad sa bansa. At dati rin siyang aktor.

Kaso... ano naman ngayon? Kailangan bang ibulatlat yan sa mainstream media? Sabagay, anak ng dating presidente at kapatid ng kasalukuyang presidente. Yung pangalan pa lang na yun ay isa nang news-worthy element eh.

Kaso ang sinasabi ba niya ay “ay worth” ba naman? Nung umamin na nakipagbreak, ayun, kawawa na naman ang imahe ng mga kalalakihan. Haba raw ng hair ni Mayor Bistek? Yun ang pinakawalang kwentang segment sa programang The Buzz nung nakaraang Linggo.

http://www.philshowbiz.com/

3) Interview

Naturingang “queen of all media” raw. Oprah of the Philippines pa nga. Kaso, may problema tayo, madam: nakalimot ka na ba sa interview etiquette? Kahit isang pipitsugin o tatanga-tangang broadcast practitioner ay hindi gagawin yan eh. Oo, kahit si Jun Sabayton o Michael Fajatin pa yan.

Saka isa pa: alam kong proud ka sa achievement ng anak mo. Pero hindi kailanman naging okay ang sabihing tinalo ang Spider-Man ng My Little Bossings. Try mo ipalabas yan sa panahon na ineere rin sa sinehan ang iba pang comedy mainstream local films gaya ng Da Possessed, at pustahan, hindi ganun tatabo sa takilya yan. Ang mga banyagang pelikula ay hindi kailangang lumahok sa mga komersyong-tema ng patimpalak para lang kumita nang kumita nang kumita.

www.huffingtonpost.com

4) Caught in the act

Ayun, so nagga-ganja raw ang dalawang miyembro ng sikat na pop music band One Direction. Eh kaso, ano naman? May magagawa ba yan sa solidong fan base na kinabibilangan ng mga malalanding bata? Asa pa tayo, 'oy.

At anong ipapaban mo ang 1D na magkonsyerto sa Pilipinas? Baka mamaya nyan ay sunugin ng mga gunggong ang simbahang pinaglilingkuran mo. Kaya ingat-ingat ka kung magsasabi niyan. Kitam mo ngang may gana pa silang gumasta ng dissyete mil para sa ilang oras na libangan na kung tawagin ay konsyerto?

At pag hindi pinagbigyan ng mga magulang nila ay daig pa sila Totoy Golem at Asiong Salongga kung mag-siga (sipain ko kayo dyan eh).

Masamang ehemplo ba? Eh bakit niyo kasi hinayaan na panoorin ng mga bata ang mga music video nila? Saka isa pa: ang kalakaran sa panahon ngayon ay ganito—ang pag-aartista (kahit sa larangan ng pagkanta) ay para kumita ng pera, hindi para kumita ng tagahanga.

At may nagalit nung nagbitaw lang sila ng kumentaryo? Patunay lang siguro yan kung gaano rin kabias ang media sa pagbibitaw ng opinyon alinsunod sa kulturang nakagawin natin. Pero patunay rin yan kung gaano ka-immature ang taste natin sa pop culture!

5) Trending scenes

So, nagtetrend ang mga tagpo sa palabas na ito, ano? Sabagay, reality bites nga naman kasi. Maraming mga gago at manloloko sa aspeto ng relasyon; at kahit sa buhay mag-asawa pa kamo.

Pero, ano pa bang magagawa mo maliban sa manood, 'di ba? Basura na nga ang pinapakain sa 'yo ng mainstream media, 'di ba? Ay, may option pala. Either balita, o mga sporting events. Yun pa mas okay.

May ka-level ba? Yung Diary Ng Pangit, na overrated raw diumano sa mata ng iilan? Nah, hindi ako aakma sa ganyan, mga tol. Hayaan ko na lang magbigay ng kuro-kuro yung mga nanuod niyan mismo.

http://www.untvweb.com/

6) Sexual attempt

Nagbanta ang isang bruha na ilalaabas ang sex video ni Leila De Lima. Okay sana kung nasa kabataan pa ang mga 'to eh.

Kaso, nakaksura kaya. Lalo na't sinabi pa yan ni Sandra Cam, na hanggang sa ngayon ay napapataka pa rin ako kung sino ba ang babaeng ito, in the first place.

Away-bata na naman ang anggulo ng kwentong ito. Kumbaga sa pagkain na ang pinakamain dish ay pork barrel scam, ay sila yung desert na tinitira madalas ng mga bata. Tapos, yung mga “bata” na yan, ay yung mga taong nagse-sensationalize ng kwentong yan – ang media (where else?).

wheninmanila.com

7) Bad Filipino Taste

Maraming na-badtrip sa isang food blog. Di raw masarap ang Filipino food. Alam mo, as much as gusto kong magdisagree sa sinabi niya, naintindihan ko rin kung bakit ganun na lamanag siya ka-hasty mag-generalize.

Pero dahil likas tayong mga patola, ayan na naman tayo eh. Parang mga gago lang ah. Ano bang magagawa mo kung ganun ang taste buds niya? Ikauunlad ba ng cusine natin ang kanyang pag-criticize samantalang may pinaglalaban ang aleng ito sa kanyang mga foodie adventures?

8) Racist!

philstar.com

Sa totoo lang, wala akong nakikitang punto kung bakit pa natin kelangang patulan ang Singaporean blog na nagbitaw ng racist mark sa mga Pinoy. Siguro, kung may matinong grounds dito ito ay yung: una, pag ginamit niya ang pangalan ng bansa; at pangalawa, kapag nag-generalize siya.

Pero ang pagreact natin sa sinabi nila ay patunay lamang na racist din tayo. Oo, racist nga tayo, sa ating mga sari-sariling karapatan. Ang lalakas nating mangbulyaw, mang-asar-mang-alipusta, o manapak ng ibang tao, samatalang pikon rin pala tayo sa kanila pag sila'y gumanti?

Gago pala 'tong mga 'to eh.

pep.ph / facebook.com/pulpolitika

9) “Privilege” Speech

Ayos na sana ang pagbibitaw ng pahayag sa isang privilege speech. Kaso, may sabit: bakit ginawa mo pa itong entertaining? May music video pa na sariling komposisyon! Astig!

Pero para sa isang lugar na seryosohan ang palagiang diskurso gaya ng Senado, tangina sino bang tanga ang hihirit ng ganyan? Ano 'to, comedy bar? Variety show?

At mas masaklap, maliban sa pagtuligsa niya ay ito pa ang mas napagtuunan ng pansin? Sabagay, kung may nagsapakan sa opisinang yan ay bebenta rin sa takilya. Pero for fucking damn sakes naman: let's get fucking real here.

Patunay lang yan kung gaano na kashowbiz ang pulitka sa ating bansa, sa sobrang showbiz, aba'y hindi na rin kataka-taka kung bakit ganito rin ang takbo ng bulok na sistema sa atin.

10) Pacball

spin.ph

Mula boxing hanggang sa showbiz hanggang sa pulitika hanggang sa... basketball?! Seryoso ka ba d'yan, kuya? Well, wala sanang masama dun. Yan ay kung sasali rin siya sa tamang proseso gaya ng pag-apply sa rookie draft.

Kaso kung para-paraan lang naman ang usapan... ay, *tweet* technical foul na yan!

Saka pwede ba, tama na ang mga papogi maglaro sa PBA? Mas okay na yung mga “bisaya” maglaro eh (ayon yan sa mga tropa kong siga sa basketball court namin)!

http://www.pinoycelebritygossip.com

11)  Sibling rivalry strikes back!

Alam ko. Last year pa ang balitang ito. Pero dahil may bagong development na naman sa kwento nila, ayan na naman tayo eh, pinatulan ng publiko at ginatungan pa ng mainstream media. Hanggang sa nakanganga na naman tayo.

Anak ng pating. Ngayon lang ba tayo nakakita ng away-pamilya? Akala kasi natin sa teleserye lang ito nagaganap. Ay, mali, sa kapitbahay niyo rin pala tutal may pagkatsismosa ka. Aminin!

www.randomrepublika.com

12) Finally... they're ON! 

Kasabay ito sa pagputok ng balita ukol sa pag-aresto kay Senador Bong Revilla. Uy, sila na raw—sila Sarah Geronimo at Maetteo Gudicelli.

Eh kaso, ano ngayon? Ano na naman bang bago sa pagpuna sa lovelife ng mga artista? Buti na lang namatay ang pag-attempt na isensationalize nito. Tama yan, mas tutukan natin ang mala-Kap's Amazing Story episode ng pag-aresto.

13) Challenge accepted?!

Dahil sa isang challenge, nalagay sa alanganin ang palabas na Pinoy Big Brother. Dumating sa punto na kailangan pang ipatawag sila ng MTRCB, ay mali, ng Senado, para lang ma-sanction ang PBB. Nilabag daw ang Magna Carta. Patay tayo dyan.

pep.ph

Kaso, pustahan, sa ilang taon na susunod, may panibagong palabas na masasangkot sa kahalintulad na isyu. Kaya siya naging isang walang kwentang balita—dahil ang mainstream ay hindi matututo pagdating sa ethical standards. Basta for the sake of ratings at revenue, go lang nang go.

Speaking of which...

14) Scripted!

So, umere na ang PBB bago magtapos ang buwan ng Abril. Eh kaso, ano ngayon? Naglipana ang mag tweet ukol sa pagiging “scripted” nito diumano.

http://ffemagazine.com/

Asus, ano pa bang bago sa mga ito? Mas malala pa nga ang pagkascript nito kung ikukumpara sa WWE eh. Ang pinagkaiba lang nito ay hindi nabigyan ng hustisya masyado ang mga nag-audition na ordinaryong Pinoy (mantakin mong naging venue pa nito ang Araneta Coliseum para pumili lang ng housemate?!).

Saka, karamihan sa mga reality show ngayon ay naglalarawan man nag totoong kilos, pero may kanya-kanyang plot pa rin yan na sinusunod. So, bottom line: may script pa rin.

Saka ilang beses na nating naririg yan, hindi pa rin kayo makaget-over? Try mo patayin yang telebisyon mo at matuto ka naman magsaing at magluto ng ulam mo, at baka sakaling sumaya ka pa.

Minsan, naisip ko tuloy. Parang lumang kanta ng Bee Gees lang. Ang siste, the joke was on us. At ano na lang ang maari nating sabihin? Walang iba kundi... Boom Panes!

http://excretaonline.com/

Author: slickmaster | ©2014 september twenty-eight productions

National Sporting Amnesia

06/16/14 04:05:07 PM

Minsan, hindi lang katamaran ang ating pambansang sakit. Alam mo kung ano? Kundi... “amnesia.” Oo, may sakit tayo na nakakalimot. Ika nga ng isang dating interstitial na pinapanood ko, mayroon tayong “National Amnesia.” Parang noong ika-25 anibersaryo ng People Power revolution lang. Kung noong 1986 ay mas mainit pa sa alab ang ating damdamin na makalaya tayo, ngayon, tila nakalimot tayo sa espiritu o ni pangalan ng EDSA. Dahil pag sinabing EDSA ngayon, may karugtong na mura na dahil sa sobrang bigat ng daloy ng trapiko.

Ngayon, hindi lang sa pulitika tayo nagkakaroon ng pambansang amnesia. Saan mas higit na evident ito? Sa mundo ng palakasan o “sports.”

Totoo nga naman, na pagdating sa mundo ng sports ay pustahan, dalawang bagay lang alam natin: kung basketball, boxing. At dito nanalaytay ang mga pangalan nila Manny Pacquiao, Brgy. Ginebra at ultimo ang Gilas Pilipinas.

Pero, pagkatapos nun, ano na? Wala.

At sa panahon ngayon na mas trip pa ng mga bata na mag-Candy Crush o Temple Run sa iPad nila kesa makipaglaro ng tumbang preso, agawan base, Chinese garter (tangina, kasama pala 'to, samantalang pangbabae lang ang larong ito ah), text, at kung anu-ano pang mga larong kalye nung kabataan natin, ay isa rin ang palakasan sa mga bagay na nakakalimutan na ng kamalayan natin.

Pustahan, pag binaggit mo ang pangalan nila, o ipakita mo ang mga larawan nila, ang unang dalawang salita na sasabhin nila sa 'yo ay “sino yan?” At d'yan nabubuo ang tinatawag na generation gap. Bagay na sa mga libro lamang ng Sibika lang masasagot, kung hindi ang Wikipedia.

Pero ito ang mas malalang senaryo: mas napapansin natin ang mga negatibong bagay kesa sa positibo, bagay na kayang dalhin ng sports. Mas nakikitsismis pa tayo pag nagsalita ang mga tulad ni Kris Aquino, Boy Abunda, at kung sinu-sinong showbiz reporter kesa sa mga pangyayari sa mundo ng sports.

Mas nababagot pa tayo sa mga nangyari sa pork barrel scam at kung anu-ano pang kinasasangkutan ng mga pulitiko kesa sa pansinin kung gaano kagaling ang mga boksingero natin, maliban na lang kung si Manny Pacquiao ang lumalaban (pero ito ang mas nakakapanlumo: mas pinansin pa natin ang mga kontrobersiyang dala ng pangalan niya, salamt sa panggagatong ng mainstream media).

Sa madaling sabi, likas kasi tayong mga negastar. At sa sobrang pagiging nega natin, nakakalimot tayo na mararami palang magagandang bagay na nagaganap sa sating lipunan, at isa dun ay ang sports.

Sino bang mag-aakala nun, na maliban sa mga elitista (siyempre, sila lang naman ang nakaka-afford ng mga babasahing susyalan eh gaya ng mga broadsheet) ay sinu-sino nga lang ang may-alam sa mga balita na ilan sa mga kababayan natin ay mga medalyang nauwi mula sa mga naunang edityon ng Olympics? Na ang liksi natin ay siyang tunay na astig na characteristic ng mga atletang Pinoy? Na noon pa man, mula pa noong panahon ng katanyagan nila Flash Elorde at Pancho Villa ay isa na ang mga lahing Filipino sa mga maangas sa combat sports? At ang tinutukoy ko ay ang boxing.

And come to think na ang Republika ng Pilipinas ay ang tanging Asyanong bansa na nakarating sa pinakamataas na ranggo sa Olympics nun (oo, ang fifth place noong dekada '50? Tangina, hindi biro yan kung ikukumpara sa panahon ngayon na tila napapag-iwanan na tayo kung sa ranggo ang usapan).

Kaya nga may mga astig tayo na bowler at billiard players, eh. Pati na rin sa swimming, track and field, at ultimong chess. Ano, di ka pa bilib? Yan ang napapala pag masyado tayong nakakalimot sa kasaysayan eh.

Tama lang ang mga adhikain na gaya lamang ng Pagpupugay na itinaguyod ni Chino Trinidad, isang batikang sports-beat journo at dating kumisyuner ng PBL, o ang Philippine Basketball League (PBL), at siya ring founder ng TaasNoo, Inc.

Ang palatuntunang nagbibigay-pagpupugay na ginawa niya noong nakaraang Araw ng Kasarinlan ay naglayon din na ipaalala sa mga kasalukuyang henerasyon ng kabataan na mararami pang bagay na dapat nating ipagdiwang. Na hindi mo kailangang makipagsapalaran sa giyera para lang matawag kang bayani sa sariling bayan (at ang konotasyon din ng mga OFW ay may halaw din ng pagkakamali).

Ang kagitingan nila ay huwag sanang mabaon sa limot; na kahit sa gitna ng dagok at sakit, 'wag rin natin sanang makalimutan ang mga naimabag nila sa kabila ng kundisyon na kanilang tinatamasan.

Dahil minsan, sila ang nagbuhat ng “pride” ng Pinoy.

Bagay rin siguro na magsisilbing aral ito para sa inyong lingkod.

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions

King's Decision Round 2

06/23/14 02:01:02 PM

Ladies and gentlemen, the spotlight is on again for the marquee players who will face another big-time decision on the scene we would like to call as “free agency.”

And we've heard his name before. Now that another summer passed by, questions are up in the air gain whether LeBron James will stay in Miami or not.

And the result? He opted for free agency.

The controversy was nothing new to James, whose origin is from Akron, Ohio. After spending his first seven seasons with the Cleveland Cavaliers, James moved to the South Florida beach, then-hoping to earn his first NBA championship. It was the biggest drastic move a team has made in the NBA–the first since Ray Allen and Kevin Garnett joined Paul Pierce in Boston. However, his decision, which rooted from years of mounting frustration-driven futile, earned him massive negative reactions from both the league and the ballclub's fans.

Prior to making his decision, several NBA teams expressed interest in luring “the King” in their lineup. With the New York Knicks as the most notable squad.

However, his sojourn ride to the championship went to naught on their first try. They were up 2-1 against the Dallas Mavericks in the 2011 NBA Finals, only to be swept by the next three games – with much of them due to a bunch of “fourth quarter meltdown.” His second championship series defeat drew another ire and criticism from the sport aficionados; thus, questioning his capability to take home the biggest prize, specifically during “crunch time.”

LeBron proved them wrong, however, as the Heat rolled to their second straight NBA Finals appearance in 2012. This time, they faced another generation star in Kevin Durant and the rest of the Oklahoma City Thunder. And the Heat shrugged off any signs of collapse as they emerged victorious in four straight games after losing the opener, to take home the title. Plus, it was a sweet victory in their home floor; and a very first-yet-memorable one for James as well as Chris Bosh and other Heat players like Mario Chalmers and Shane Battier.

And they did it again, in a blockbuster seven-game series against then undefeated San Antonio Spurs. With James earning his second title in three years with the Heat, it was also considered another prime era for the 6-foot-8 250-pound forward (who can also play the entire five basketball positions). No doubt about it.

But after the Spurs successfully snatched the title from the not-so-White Hot team this year, James' future was questioned yet again.

Facing such scenarios weren't really a new thing to a professional basketball superstar. Remember Dwight Howard, the young center from Atlanta whose drafted by the Orlando Magic in 2008 as the first overall pick? After failing to live up to their expectations during playoff time, Dwight also made a career-defining movement—that is taking his talent to the West Coast. But after shifting to Los Angeles Lakers, things just got even worse for the big man. Frustrated anew, he moved to the Houston Rockets.

Speaking of which, talks that several teams including the Rockets, are rolling again. This mystery has yet to be resolved though; whether James would REALLY move out of Miami or re-sign another contract with them. That's a big IF though, financially-wise speaking.

Author: slickmaster | © 2014 september twenty-eight productions