Half-Shot Fired! (The 14 Worthless Stories on the First Half of 2014)

07/02/1409:50:35 AM

Parang kailan lang, ano? Nangalahati na pala ang taong dos-mil-katorse, o dalawang libu't labing-apat, o simplehan na lang natin... 2014. Pinuno na naman tayo ng mga balita't kontrobersiya. May mangilan-ngilang patok talaga, at maari pa ring pag-usapan hanggang ngayon. 

At mayroon din naman yung nakakatangina lang. Parang mga 'to.

1) Handicap match

http://newsinfo.inquirer.net/

Okay. So may nabugbog sa isang condominium sa Taguig, tapos ang biktima ay ang Showtime host na si Vhong Navarro. At ang mga kontrabida diumano sa teleseryeng ito? Sila Denice Cornejo at Cedric Lee.

Shet, 2-on-1 ang peg, parang handicap match lang ng wrestling ah. Kaso, ginatungan na naman ng media. Oo, sa ngalan ng ratings. Tanginang yan.

Ano naman kung nabugbog siya? Ano naman kung nagahasa siya? Ano naman kung nabulatlat ang mga kabalsatusgan ng tatlong mokong na ito? Tapos ano naman kung may mga nakisawsaw na sa kanila?

Yan tayo eh. Ang hihilig nating pumiyesta sa mga walang kakwenta-kwentang bagay tulad na lamang ng bugbugan nila. Ano kaya kung kumain na lang tayo sa condo, at gawin yun ng isang minuto. Pero, hoy, ginusto mo yan ha? Kaya wag kang aalma ng “rape” (sipain kita dyan eh).

Dahil nga dyan ay naglipana ang mga side-issues sgaya ng paglantad ni ganito, ni ganire, tapos yung mga kumento ng mga ex ni ganito... Naknangpucha naman. Mas malala pa sa taba ang lasa nito ah.

http://bandera.inquirer.net/

2) Rebelasyon

Matapos ang mga serye ng relasyon na nauwi sa sari-saring pagkumpisal, tulad na lamang ng may anak siyang mentally-challenged, nagka-tulo, at naging babaero ang pinakasalang asawa, ayan na naman siya... umamin na may karelasyong alkalde. At hindi lang ito basta “mayor” ha? Mantakin mong hawak niya ang isa sa mga pinakamalaking siyudad sa bansa. At dati rin siyang aktor.

Kaso... ano naman ngayon? Kailangan bang ibulatlat yan sa mainstream media? Sabagay, anak ng dating presidente at kapatid ng kasalukuyang presidente. Yung pangalan pa lang na yun ay isa nang news-worthy element eh.

Kaso ang sinasabi ba niya ay “ay worth” ba naman? Nung umamin na nakipagbreak, ayun, kawawa na naman ang imahe ng mga kalalakihan. Haba raw ng hair ni Mayor Bistek? Yun ang pinakawalang kwentang segment sa programang The Buzz nung nakaraang Linggo.

http://www.philshowbiz.com/

3) Interview

Naturingang “queen of all media” raw. Oprah of the Philippines pa nga. Kaso, may problema tayo, madam: nakalimot ka na ba sa interview etiquette? Kahit isang pipitsugin o tatanga-tangang broadcast practitioner ay hindi gagawin yan eh. Oo, kahit si Jun Sabayton o Michael Fajatin pa yan.

Saka isa pa: alam kong proud ka sa achievement ng anak mo. Pero hindi kailanman naging okay ang sabihing tinalo ang Spider-Man ng My Little Bossings. Try mo ipalabas yan sa panahon na ineere rin sa sinehan ang iba pang comedy mainstream local films gaya ng Da Possessed, at pustahan, hindi ganun tatabo sa takilya yan. Ang mga banyagang pelikula ay hindi kailangang lumahok sa mga komersyong-tema ng patimpalak para lang kumita nang kumita nang kumita.

www.huffingtonpost.com

4) Caught in the act

Ayun, so nagga-ganja raw ang dalawang miyembro ng sikat na pop music band One Direction. Eh kaso, ano naman? May magagawa ba yan sa solidong fan base na kinabibilangan ng mga malalanding bata? Asa pa tayo, 'oy.

At anong ipapaban mo ang 1D na magkonsyerto sa Pilipinas? Baka mamaya nyan ay sunugin ng mga gunggong ang simbahang pinaglilingkuran mo. Kaya ingat-ingat ka kung magsasabi niyan. Kitam mo ngang may gana pa silang gumasta ng dissyete mil para sa ilang oras na libangan na kung tawagin ay konsyerto?

At pag hindi pinagbigyan ng mga magulang nila ay daig pa sila Totoy Golem at Asiong Salongga kung mag-siga (sipain ko kayo dyan eh).

Masamang ehemplo ba? Eh bakit niyo kasi hinayaan na panoorin ng mga bata ang mga music video nila? Saka isa pa: ang kalakaran sa panahon ngayon ay ganito—ang pag-aartista (kahit sa larangan ng pagkanta) ay para kumita ng pera, hindi para kumita ng tagahanga.

At may nagalit nung nagbitaw lang sila ng kumentaryo? Patunay lang siguro yan kung gaano rin kabias ang media sa pagbibitaw ng opinyon alinsunod sa kulturang nakagawin natin. Pero patunay rin yan kung gaano ka-immature ang taste natin sa pop culture!

5) Trending scenes

So, nagtetrend ang mga tagpo sa palabas na ito, ano? Sabagay, reality bites nga naman kasi. Maraming mga gago at manloloko sa aspeto ng relasyon; at kahit sa buhay mag-asawa pa kamo.

Pero, ano pa bang magagawa mo maliban sa manood, 'di ba? Basura na nga ang pinapakain sa 'yo ng mainstream media, 'di ba? Ay, may option pala. Either balita, o mga sporting events. Yun pa mas okay.

May ka-level ba? Yung Diary Ng Pangit, na overrated raw diumano sa mata ng iilan? Nah, hindi ako aakma sa ganyan, mga tol. Hayaan ko na lang magbigay ng kuro-kuro yung mga nanuod niyan mismo.

http://www.untvweb.com/

6) Sexual attempt

Nagbanta ang isang bruha na ilalaabas ang sex video ni Leila De Lima. Okay sana kung nasa kabataan pa ang mga 'to eh.

Kaso, nakaksura kaya. Lalo na't sinabi pa yan ni Sandra Cam, na hanggang sa ngayon ay napapataka pa rin ako kung sino ba ang babaeng ito, in the first place.

Away-bata na naman ang anggulo ng kwentong ito. Kumbaga sa pagkain na ang pinakamain dish ay pork barrel scam, ay sila yung desert na tinitira madalas ng mga bata. Tapos, yung mga “bata” na yan, ay yung mga taong nagse-sensationalize ng kwentong yan – ang media (where else?).

wheninmanila.com

7) Bad Filipino Taste

Maraming na-badtrip sa isang food blog. Di raw masarap ang Filipino food. Alam mo, as much as gusto kong magdisagree sa sinabi niya, naintindihan ko rin kung bakit ganun na lamanag siya ka-hasty mag-generalize.

Pero dahil likas tayong mga patola, ayan na naman tayo eh. Parang mga gago lang ah. Ano bang magagawa mo kung ganun ang taste buds niya? Ikauunlad ba ng cusine natin ang kanyang pag-criticize samantalang may pinaglalaban ang aleng ito sa kanyang mga foodie adventures?

8) Racist!

philstar.com

Sa totoo lang, wala akong nakikitang punto kung bakit pa natin kelangang patulan ang Singaporean blog na nagbitaw ng racist mark sa mga Pinoy. Siguro, kung may matinong grounds dito ito ay yung: una, pag ginamit niya ang pangalan ng bansa; at pangalawa, kapag nag-generalize siya.

Pero ang pagreact natin sa sinabi nila ay patunay lamang na racist din tayo. Oo, racist nga tayo, sa ating mga sari-sariling karapatan. Ang lalakas nating mangbulyaw, mang-asar-mang-alipusta, o manapak ng ibang tao, samatalang pikon rin pala tayo sa kanila pag sila'y gumanti?

Gago pala 'tong mga 'to eh.

pep.ph / facebook.com/pulpolitika

9) “Privilege” Speech

Ayos na sana ang pagbibitaw ng pahayag sa isang privilege speech. Kaso, may sabit: bakit ginawa mo pa itong entertaining? May music video pa na sariling komposisyon! Astig!

Pero para sa isang lugar na seryosohan ang palagiang diskurso gaya ng Senado, tangina sino bang tanga ang hihirit ng ganyan? Ano 'to, comedy bar? Variety show?

At mas masaklap, maliban sa pagtuligsa niya ay ito pa ang mas napagtuunan ng pansin? Sabagay, kung may nagsapakan sa opisinang yan ay bebenta rin sa takilya. Pero for fucking damn sakes naman: let's get fucking real here.

Patunay lang yan kung gaano na kashowbiz ang pulitka sa ating bansa, sa sobrang showbiz, aba'y hindi na rin kataka-taka kung bakit ganito rin ang takbo ng bulok na sistema sa atin.

10) Pacball

spin.ph

Mula boxing hanggang sa showbiz hanggang sa pulitika hanggang sa... basketball?! Seryoso ka ba d'yan, kuya? Well, wala sanang masama dun. Yan ay kung sasali rin siya sa tamang proseso gaya ng pag-apply sa rookie draft.

Kaso kung para-paraan lang naman ang usapan... ay, *tweet* technical foul na yan!

Saka pwede ba, tama na ang mga papogi maglaro sa PBA? Mas okay na yung mga “bisaya” maglaro eh (ayon yan sa mga tropa kong siga sa basketball court namin)!

http://www.pinoycelebritygossip.com

11)  Sibling rivalry strikes back!

Alam ko. Last year pa ang balitang ito. Pero dahil may bagong development na naman sa kwento nila, ayan na naman tayo eh, pinatulan ng publiko at ginatungan pa ng mainstream media. Hanggang sa nakanganga na naman tayo.

Anak ng pating. Ngayon lang ba tayo nakakita ng away-pamilya? Akala kasi natin sa teleserye lang ito nagaganap. Ay, mali, sa kapitbahay niyo rin pala tutal may pagkatsismosa ka. Aminin!

www.randomrepublika.com

12) Finally... they're ON! 

Kasabay ito sa pagputok ng balita ukol sa pag-aresto kay Senador Bong Revilla. Uy, sila na raw—sila Sarah Geronimo at Maetteo Gudicelli.

Eh kaso, ano ngayon? Ano na naman bang bago sa pagpuna sa lovelife ng mga artista? Buti na lang namatay ang pag-attempt na isensationalize nito. Tama yan, mas tutukan natin ang mala-Kap's Amazing Story episode ng pag-aresto.

13) Challenge accepted?!

Dahil sa isang challenge, nalagay sa alanganin ang palabas na Pinoy Big Brother. Dumating sa punto na kailangan pang ipatawag sila ng MTRCB, ay mali, ng Senado, para lang ma-sanction ang PBB. Nilabag daw ang Magna Carta. Patay tayo dyan.

pep.ph

Kaso, pustahan, sa ilang taon na susunod, may panibagong palabas na masasangkot sa kahalintulad na isyu. Kaya siya naging isang walang kwentang balita—dahil ang mainstream ay hindi matututo pagdating sa ethical standards. Basta for the sake of ratings at revenue, go lang nang go.

Speaking of which...

14) Scripted!

So, umere na ang PBB bago magtapos ang buwan ng Abril. Eh kaso, ano ngayon? Naglipana ang mag tweet ukol sa pagiging “scripted” nito diumano.

http://ffemagazine.com/

Asus, ano pa bang bago sa mga ito? Mas malala pa nga ang pagkascript nito kung ikukumpara sa WWE eh. Ang pinagkaiba lang nito ay hindi nabigyan ng hustisya masyado ang mga nag-audition na ordinaryong Pinoy (mantakin mong naging venue pa nito ang Araneta Coliseum para pumili lang ng housemate?!).

Saka, karamihan sa mga reality show ngayon ay naglalarawan man nag totoong kilos, pero may kanya-kanyang plot pa rin yan na sinusunod. So, bottom line: may script pa rin.

Saka ilang beses na nating naririg yan, hindi pa rin kayo makaget-over? Try mo patayin yang telebisyon mo at matuto ka naman magsaing at magluto ng ulam mo, at baka sakaling sumaya ka pa.

Minsan, naisip ko tuloy. Parang lumang kanta ng Bee Gees lang. Ang siste, the joke was on us. At ano na lang ang maari nating sabihin? Walang iba kundi... Boom Panes!

http://excretaonline.com/

Author: slickmaster | ©2014 september twenty-eight productions

Away-Liga

7/29/2013 7:07:48 PM

Ang sanaysay na mababasa n’yo ay kathang-isip lamang.

Alas-diyes kwarenta’y singko na ng Linggo ng gabi. Last two minutes na yun sa fourth quarter. Tabla ang iskor sa 85. Umaandar ang orasan at ang possession ng bola ay sa mga nakapula. Mainit ang lugar kahit maulan noong gabing iyun. Hindi lang dahil sa matinding bakbakan, kundi dahil na rin sa tila blockbuster ang dami ng taong nanunood. Championship game na kasi yun at nasa sagad na ang serye ng kanilang best-of-three. Isa ang magwawagi habang ang isa nama’y masasawi.

Sa init nga lang ng pagchi-cheer, may nagkapikunan. Si Badong at si Aling Isha. Aniya ng binata “Sige, patayin na yan! Mananalo na tayo!” Ganti naman ng ale, “Talaga ha?! Matatalo yang team n’yo! Sige, depensa lang!”

Sumalsak ang isang manlalaro sa nakapulang koponan tatlo ang sumabay. Supalpal sanaang tiring yun nang pumito ang isa as mga referee. “Foul!” ang senyas ng ref sa committee, sabay dikta ng numerong 18 sa pamamagitan ng kanyang daliri. Si Tasyo’y di makapaniwala sa naturang tawag. Iyon na kasi ang kanyang ikalima’t huling foul sa liga. Tiyak na may kanyaw na diploma ang sinumang makaka-5 foul sa isang laro ng basketball.

Napasigaw si Tasyo, “BOLA YUN! BOOOLLAA!”  Sabay panibagong piton a naman ang nairnig mula sa naturang referee. Technical Foul! Dito nag-ingay muli ang crowd. Sabay bulong na hirit ni Tasyo sa kanyang mga ksama, “bobo amputa.” Panibagong tawag na naman! Technical foul ulit! Hindi lang s’ya graduate, ejected na siya mula sa court.

Kasabay nang pangyayaring yun ay nagakainitan ang batang lalake at ang matandang babae, lingid sa kaalaman ng bata’y asawa pala ni Tasyo.

Badong: FOUL nga yun e. Sumabit ka sa kamay ni Anjo. Ano pang mairereklamo mo d’yan, sho?

Aling Isha: Bakit, kitang-kita mo ba talaga? HA? Ikaw magreferee dun.

B: Ikaw na lang tutal gusto mong manalo sila Tasyo ‘di ba? Lutuin mo pag ganun!

A: (namula sa galit)

B: O, bakit ka magagalit dyan?

A: BASTOS KANG BATA KA HA?!

Sinabunutan na ng babae ang binata. Pero nakawala naman ito at inundayan nya ng suntok si Aling Isha bilang ganti. Nagsimulang magsigawan ang mga tao sa labanang ito. Ni wala man lang umawat sa away na ‘yun. At wala talagang nagtangka. Hanggang sa dumating ang lalakeng nabadtrip sa laro at ginulpi ang binata. “HUWAG NA HUWAG MONG SASAKTAN ANG ASAWA KO HA?!”  Inuntog nga ni Tasyo sabakal na railings ang ulo ni Badong. Gulantang ang lahat. Ni ang mga tao sa committee ay walang nagawa.

Hindi natapos ang komosyon sa pagdurugo ng ulo ni Badong dahil noong akmang lalapitan ito ni Tasyo, nilabas naman nito ang patalim na nakaipit lamang sa kanyang short, at sinaksak sa tagiliran ang manlalaro.

Sa kabutihang palad nga lang ay daplis ang inabot nito. Pero dito ulit nag-init ang mga pangyayari. Saktong parating ang mga ramadong pulis ng baranggay nang magsitakbuhan ang dalawa; nagpang-abot sa isang nakaparkeng sasakyan at doo’y binugbog ulit ni Tasyo ang patakas noong si Badong. Matakin mong maraming tao sa paligid pero mga nagsilbing usisero lang ang mga ito na nakapaligid sa kanila.

Tinangka ni Badong na saksakin si tasyo para makawala subalit piniga ni Tasyo ang kamay nito at nabitawan ang hawak na sandata. Dito binugbog ng matanda ang bata, subalit nakatakbo ang binata at hinabol naan ito ng nag-init ng ulo na manlalaro. Ni isa’y walang nakinig sa mga salitang “Hoy! Awatin n’yo yun!”

Kung saan-saang sulok sila nagsitakbuhan, at hinabol din ito ng mga tao. Nadapa sa isang madilim na eskinita si Badong at nagpang-abot ulit sila. Wika ng nag-aalab na si Tasyo, “TARANTADO KA! KALA MO MAKAKATAKAS KA SA AKIN HA?”

Ngunit sa puntong ito, dumating ang ama ni Badong at tinulak palayo si Tasyo at siya nama’y bugbog sarado naging free-for-all ang mga pangyayari sa kalye na yun ng Esteban San Luis. “AKO HARAPIN MO! PAPATAYIN MO PA ANAK KO? E KUNG IKAW KAYA’Y TULUYAN KO DITO!?” Ang galit na salita ng ama ni Badong na si Samuel, isa sa mga siga a baranggay na yun.

Napigilan lang ang away noong dumating na ang mga kapulisan, kasama ang mga baranggay tanod na hindi nakaresponde kaagad dahil sa dami ng nakikiusyoso. Parehong lamog ang itsura ng dalawa na halos magpatayan na, nang dahil sa laro.

Nagsiuwian ang mga tao na tila lumabag na sa curfew. Mag-aalas-dose na ng hatinggabi pero nasa kalye pa rin ang mga ‘to. Pinag-uusapan ang nangyaring sagupaan sa labas ng basketball court. May nagtalo pa nga na fan ng magkabilang koponan. Sabi ko na nga lang na “Hoy! Easy lang. Baka matulad kayo kila Tasyo at Badong ha?” Mabuti nga, yun lang ang sinabi ko e. Kesa naman makabira pa ako ng… nah, ayaw ko mapagulo no.

Samantala, pansamantalang natigil ang championship game. Tabla pa rin ang iskor sa 85 at ang oras na nalalabi ay 1 minuto at 47 na segundo. Parang hindi na nga yatang pinagpasyahan na ituloy muli ang laro sa pagkakaalam ko e. Kawawa naman, walang kampeon.

Pero nakalulungkot lang, ano? Ito lang ang nagpapatunay na may mga mababaw na bagay na pinagpapatayan ng karamihan. BIG DEAL, ika nga. Kahit championship game yan, nakakalimot ang tao na sports pala ang paligsahang kinabibilangan nila. Nawawala tuloy ang elemento ng sportsmanship.

Minsan tuloy, napapataka pa rin ako sa kahinatnan ng resulta. Basta, alam ko, nasuspinde si Tasyo nang habang-buhay sa paglalaro. At wala na rin yatang ginanap na liga dun sa mga sumunod na buwan.

Hay naku. Hanggang sa muling pagpasada.

Author: slickmaster | © 2013 september twenty-eight productions

1 A.M.

08/07/2012 01:22 AM 

Ika-unang tika ng oras sa madaling-araw. Ang dating panahon na tulog ang aking isipan at kamalayan ay nagising bigla nang dahil sa hindi malamang kadahilanan.

Kung gising man ako ng ganung oras, hindi naman ito singtulad ng mga nararanasan ko na madalas. Nasasaktuhan ko lang nun ang programa ni Papa jack na Wild Confessions. Pagpatugtog lang ng intro ni Papa Jack at stinger ng Wild Confessions, sa nakakatakang pagkakataon lang, tila nagging alarm ring tone ko. Aba, ayos ah, kahit bata pa ko para unawaan ang mga ganyan. Pero wala na lang basagan ng trip, pwede?

Ala-una ng madaling-araw… nagigising lang ako nun dahil maliban sa WC, e ginigising ako ni ate para ihatid siya sa kanyang A-shift work sa Terminal 3.

Ala-una ng madaling araw… binabaybay ko ang C-5 at EDSA at ang sarap bumiyahe, makikita mo ang mga bus na nag-aala drag racing. Kaya ang daming balasubas sa kalsada e.

Ala-una ng madaling-araw… na-aalimpungatan lang ako para kumain at making ng radyo, as usual.

Ala-una ng madaling-araw… tumatambay sa malapit na burger stand para umorder ng pagkain.

Ala-una ng madaling-araw… pagkatapos ng gawain sa mga proyekto sa eskwela, nasa biyahe na ko o naglalakad papuntang bahay na. Kaya ito ang dahilan kung bakit mahal ko ang pagna-night trip.

Ala-una ng madaling-araw… nasa gimikan at nakikipaglandian kahit naiilang sa mga mga kasama. Kaya lesson learn para sa akin? Wag magbar-hopping na may kasama na tropang babae kung makikipaglandian ka sa mga makikilala mong mga babae.

Ala-una ng madaling-araw… inuutusan ako ng utol ko na umorder ng sisig at kumain kasama siya. At habang nanunood ako ng TV nun.

Pero, ang daming nagbago noong nakilala kita.

Ala-una ng madaling-araw… mas madalas pa kong mabusog nun sa pagkain, pero noong napaibig mo ako, nabusog ako palagi sa mga salita at lambing mo.

Ala-una ng madaling-araw… daig pa ang mga magpusang nagliligawan. Sa hindi malamang kadahilanan, bakit nung oras lang nun ako madalas kung bumanat.

Ala-una ng madaling-araw… damang-daman ko ang pag-ibig na alay mo kahit na telepono lang ang nag-uugnayan sa ating dalawa. Kung na lang, halikan kita diyan at yakapin. Pero… easy lang din. Baka may mangyari.

Ala-una ng madaling-araw… sobrang sweet nating dalawa, nakalimutan natin na boses lang ang magkalapit talaga, hindi naman tayo nagkasama sa iisang kama.

Ala-una ng madaling-araw… matapos ang pagtatalo, umaasa pa rin ako na maging magkaka-ayos tayo. Pero, tulog na ang mundo mo.

Ala-una ng madaling-araw… matapos ang pagtatalo, hindi na ako makatulog. Nasanay yata ang katawang-lupa’t isipan ko nang dahil sa iyo.

Ala-una ng madaling-araw… hindi nga naging tayo, pero mas masaklap lang kasi tila hindi na magiging tayo. Nanlalamig na ang pakiramdam pero pinagpapawisan ng batok. Tumitindi ang pintig ng puso kahit antok na nga ang katawan, pero ayaw pa rin matulog ng aking utak at ng dalawang mga mata.

Ala-una ng madaling-araw… nakatutok na lang sa harap ng laptop. Nag-aalala… namamahay pa. saklap lang ba?

Ala-una ng madaling-araw… kay sarap bumiyahe sana sa C-5 at EDSA, kaya lang mas masarap kapag kasama ka sana.

Ala-una ng madaling-araw… sobrang tahimik na. pati ang radyong binabantayan, inaaliwan, at tinatambayan… ang boring na.

Ngayon, dilat pa ang aking mga mata’t kamalayan habang nanunood ng basketball, kumakain ng noodles, at umiinom pa ng kape, kabado sa mga mga ulang nangyayari. Habang isinusulat ko ito… naalala kita. Ay, oo nga pala. Ala-una na naman.

Wala lang. Namimiss kita… lalo na sa ganitong oras.

Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions