Hindi Porket Single Ay Mahilig Na Mag-GM.

10/21/2012 09:25 AM

Minsan, hindi ko na rin pinaniniwalaan ang bagay na naglalarawan sa mga tipo ng tao base sa kung gaano ito maglahad gamit ang kanyang mga cellphone. Ayon sa mga nababasa ko, mga single daw ay mahihilig mag-send ng group message, at ang pinakamadalang daw na magtext ay mga taong taken o in a relationship. Maliban diyan, mga walang load o sadyang anti-social lang ang trip.

Ah, ganun? Parang isang kaso na naman ito ng maling panghuhusga sa pangkalahatan.

Tama, hindi porket single ang isang tao ay mahilig na siya mag-send ng tinatawag na “group message.” E pano kung wala siyang cellphone in the first place? Mas maboka pa siya sa personal kesa sa maglapat ng letra sa mga telepono gamit ang kanyang mga daliri? O hindi naman kaya ay hindi lang nya trip ang nag-text?

Aba, nag-cellphone ka pa!?

E sa gusto niya, kahit hindi siya matalak. Walang basagan ng trip!

At hindi porket mahilig mag-GM ay single din. Oo, nagpapadaan nga ng text sa iyo, pero ang dami naman na pinapasadahang tao na akala mo ay bumabati lang on-air sa radyo. At meron pa dyan na talaganag nilalahad niya ang pagna-nag sa kasintahan nila, asaran at kung ano pa man iyan. Well, ayos lang yun, as long as alam naman nila ang mga bagay na pwedeng isapubliko sa mga kaisipan at kalokohan na dpaat ay isapribado.

Meron pa nga dyan, magpaparamdam lang sa iyo kapag may warla sila ng boyfriend nya. Ay, wasak lang. Ano ‘to? Kinalimutan mo pansamantala ang pagkakaibigan natin at saka ka lang mambubulabog sa amin kapag umiiyak ka na at winiwikang “nag-away kami ng boyfriend ko!!!!”

Pambihira. Lame excuse!

By the way, ang mga sinulat ko dito ay base lamang sa aking obserbasyon. Sa personal na pamamaraan man o bilang miyembro ng isang text clan (bagamat, dahil hindi naman araw-araw e may pang-text ako e matumal din ako kung maituturing e).

Ano ang napulot ko sa pag-oobserba na ito? Lahat ng tao ay magkakaiba ang pamamaraan ng paglalahad. May kanya-kanyang personalidad na ang kaakibat ay ang kanilang pamamaraan kung paano sila makikihalubilo sa kapwa. Wala sa civil o kahit sa relationship status kung gaano siya kadalas makipagtext sa kanyang mga kakilala.

Mayroon iba diyan, pag kinakailangan lang. well, tama lang. Yan ay kung tunay ka ngang kaibigan.

Meron din ang para may makausap lang. Pero siyempre, depende na rin sa mood ng parehong partido iyan.

At kahit ang inyong lingkod na single since birth ay madalang lang magtext, maliban na lang kung bibigyan mo ko ng load, o kung sadyang gusto lang kitang maging makapalagayan ng loob. (ops, wala nang hihirit ng “yihee,” ha?)

Uulitin ko for the nth time: Hindi porket single ay mahilig na mag-GM. ‘Wag manghusga kaagad kung katangahan naman ang magiging kalalabasan niyan.

Author: slick master | © 2012 september twenty-eight productions

Kung Mamamatay Ka Bukas, Bakit Hindi Pa Ngayon?

10/31/2012, 03:07 p.m.

Aminin mo, tunog misleading siya sa iyo ‘no?

Oo nga naman kasi. Parang gusto mo naman yata mamatay ang taong masasabihan mo niyan. Ayos lang sanakung sa biruan mo gamitin yan. E paano kung, kaaway mo ang pinagsasabihan mo niyan. Baka makasuhan ka pa ng grave threat niyan sa sama ng dating ng mga saltiang iyan.

Una kong narinig ito sa isa sa mga bars ng rapper na si Shehyee sa isang laban niya sa rap battle league na FlipTop noong 2010.

“Kung mamamatay ka bukas, bakit hindi pa ngayon?”

Hmmm… Bakit nga ba? Dahil hindi ka pa handang kunin ni Lord? Hindi ka pa ba handa na ipasa sa mga anak, asawa, apo ang mga pinagyamanan mo? E hindi mo naman talaga madadala yan kung saan man ang iyong susunod na destinasyon. O dahil nagreresign ka na sa misyon mo sa mundong ito? Sige ka, baka magsisi ka din. Masarap mabuhay sa mundo, ‘no.

May kasabihan na “live each day as if it is your last.” Ibig sabihin, ibigay mo lagi ang best mo sa kada araw na nabubuhay at mabubuhay ka. Oo nga naman, dahil hindi mo naman matatantiya kung kelan ka lilisan sa mundo.

Parang ang dating ay tinaningan ka ng doctor mo dahil sa tila terminal stage na ang sakit na dinaranas mo. Pero ang tanong, mangyayari ba talaga iyun? Mamatay ka ba talaga after six months or so?

May pagkasuicidal tendency naman kapag sinabihan mo ang sarili mo ng ganyan. As in parang gusto mo na lang talaga magpakamatay. At yun ang delikado diyan.

Kung mamamatay ka bukas, bakit hindi pa ngayon? E kung sa ang sarap mabuhay e. Ika nga, may nagtrending na salitang YOLO, o You Only Live Once. Oo, minsan ka nga lang talaga mabubuhay sa mundong ito kaya ‘wag mo itong wakasan kaagad. Dahil pag nangyari yun, hindi ka na rin makakapagsisi na parang taong nagkamali sa desisyon sa pagpili ng kotseng bibilhin. Pero dahil sa… wala ka na e. Buti sanakung bigla kang bigyan ng tinatawag na second chance to live in just a snap short period of time. E paano kung hindi?

E ‘di goodbye na talaga. (Teka lang. Parang suicide note naman yata ang dating ng ending portion na ito. Tsk.)

Author: slickmaster | © 2012 septmeber twenty-eight productions

You Only Live Once.

You only live once, ika nga ng acronym na YOLO, isa sa mga naging trending na salita sa taong ito. Pero hindi ito usapin ng isang pausong nakakabobo. Parang kahit papaano pa nga ang mga ganitong kataga kesa sa mga jeskeng PBB teens, epic fail, o kung ano pa man iyan. Pero minsan nga lang ay annoying ang approach. YOLO?!

As in literal.

Minsan lang tayo mabubuhay sa mundong ito sa ganitong katauhan natin. Unless kung sa tingin mo ay na-reincarnate ka at nade-déjà vu sa ilang mga bagay-bagay na nangyayari sa iyong buhay.

Oo nga. Minsan lang tayo mabubuhay sa mundong ito, kaya sari-saring mga pangyayari ang ating napagdadaaanan. Iba’t ibang karanasan, mula sa first time hanggang sa pinaka-latest, mga tama at mali, mga hindi na talaga mauulit hanggang sa parang sirang plaka dahil sa pauilit-ulit na lang silang nangyayari.

Iba-iba talaga. Minsan tatayo tayo, maya-maya, madadapa, then tatayo ulit, madadapa muli, at aahon sa kahuli-hulihang pagkakataon o same cycle lang to the nth time.

Minsan lang tayo mabubuhay sa mundong ito. Kaya marami rin taong matitino dati ang ngayo’y nagloloko. Kung dati siyang nerdo, ngayon ay numero uno na siyang bulakbol. Kung dati ay iniiyakan niya na pag-iwan sa kanya ng syota niya dahil sa na-late lang siya sa date nila… Aba, baka ngayon e siya pa ang hinahabol ng mga tsikababes kahit na iba-ibang mga babae ang katawagan nya sa cellphone. Minsan nasa taas, minsan nasa ibaba.

Minsan lang tayo mabubuhay sa mundong ito. Kaya nga ang ibang gago ay nagpapakatino na dahil natatakot kay Lord at sa tinatawag na “karma.” Tama nga naman.

You only live once. At kahit magpakapusa ka sa pagkakaroon ng nine lives, e baka masagasaan ka lang ng isang bisikleta na tumatakbo sa trenta-kilometro-kada-oras, ma-dedo ka na. ‘Wag kang pasiguro sa sinasabing “second life” ng nasa taas kung una, ay hindi mo pa nga nararamdaman kung tapos na ba talaga ang oras mo dito; at pangalawa, kung hindi mo pa nga talaga alam kung ano ang misyon mo sa mundong ito.

You only live once. pero hindi ibig sabihin nun ay magpapaka-adik ka na sa bagay na gusto mo. Tandaan, ang lahat ng sobra ay nakakasama. Kaya siguro ang dating marijuana na talagang nakakagamot at ipinagbawala na sa bansa dahil sa mga mapang-abusong nilalang (Buti pa sa mga bansa tulad ng Estados Unidos). Balang araw, ang paggamit ng motorsiklo at social media ay maihahalintulad na rin sa adiksyon na ito dahil sa ginagamit ito sa mga kalokohan at panggagantso ng mga putok-sa-buho sa lipunang ito. ‘Wag naman sana.

Minsan ka lang mabubuhay, kaya hindi ka puwede na habang-buhay kang maglupasay sa mga bagay-bagay na nakapagbigay sa iyo ng kasawian, hindi lang sa palad, kundi sa iyong buong pagkatao. Alam ko na masama, masalimuot, at masakit ang realidad ng panahon ngayon, dala na rin ng masasamang balita, walang pera, human nature, at kung anek-anek pang mga bagay na negatibo tulad ng reklamo. Pero hindi ibig sabihin nun na hindi ka na ngingiti, mag-iisip ng mga magagandang bagay na makikita lamang sa psoitibong aspeto ng ating buhay. Malay mo, sa pagkakaroon ka ng positive thinking mindset pala ang pinakasusi ng iyong mga kaligayahan sa buhay. Parang yung libro lang na nag-quote nun.

You only live once, kaya ang mga walang kwentang bagay na ginagawa mo na nun… e wag mo nang gawin ng mas madalas pa ulit. Na-experience mo na pala e. Tama na, dahil nakakatanga na, t****’n* naman. Magbigay ng panahon sa mga makakabuluhan. Yung may matututunan ka, yung makakabenta ka, sisikat ka (kung magkataon man), yung tipong makakapagpa-fulfill ng buhay mo.

Oo, minsan ka lang mabubuhay sa mundong ito. Gawin mo na kung ano ang nararapat, yung tama at may kaatorya-torya. Yung may nilalaman ba. Yung tipong makakapagpaalala sa ibang tao kung anong kabutihan ang ginawa mo para sa kapwa mo, at hindi dahil parang nagmistulang stigma na ang reputasyon mo (parang yung hindi na-inform sa pagbaha sa kalyeng dadaanan at pati na rin yung nanindak ng MMDA enforcer). Yung tipong maalala ka hindi lang dahil sa mga billboard na naglalarawan sa iyo kung gaano ka ka-sexy (as in sing-pigura mo ang bote ng isang softdrink), o kung gaano katindi ang binago sa iyo ng isang doctor, o ultimo ang mga tarpaulin na kumokontra sa anti-epal bill ng lola mong si Senator Miriam Santiago.

You only live once, ika nga. Parang mundong ginagalawan mo na naghihingalo na ng dahil sa mga plastik at mapapel, yung mga taong pinaglihi yata sa basura dahil sa walang modong paglalapastangan sa kalikasan. Dapat yata ay matuto sila mapakinggan ang kanta ng banda ni Ely Buendia na Pupil at ang pamagat ay “Sala.” O mas maganda, yung epikong mga awit ng bandang Asin. Oo, nang sa ganun ay matauhan ang mga yan.

Tama, you only live once. Yun na.

10/31/2012, 02:36 p.m.

Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions

Snappy Answers to Stupid Love Life (and Pormahan) Questions.

10/27/2012 | 11:07 a.m.

Ang blog na ito ay naglalaman ng matitindi o maanghang na salita. Bawal sa mga sensitibong mambabasa.

Ang lovelife nga naman, oh. Isa sa mga pinakamabentang paksa sa usapan ng kada taong nakakasalamuha ko, ke barkada man sa eskwela o kapwa tambay sa kapitbahay. Kapag meron ka nun, tiyak na hahaba ang usapan. At kung wala naman, tiyak na puputaktehin ka ng mga sandamukal na pang-aasar.

Sa totoo lang kahit lately ay ilang beses na rin na naging laman ng mga akda ko ang usapin sa lovelife, ay yun din naman ang tahasan kong iniiwasan na pag-usapan. E paano? Hindi marunong makuntento ang mga ka-talakay ko sa ganyang paksa. Kaya minsan, ito at ang mga ito na lamang ang nabibira ko sa kanila. (P.S. Para sa mga bata at batang-isip diyan, huwag gagayahin ang mga ito, ha?)

Siya: Tol, kumusta ang lovelife mo?
Ako: Wala akong ganyan, tol e.
S: Asus, ang dami-dami mong tsikas sa Centro at Facebook e wala ka pang nadagit dun?
A: At asus, ang dami-dami mong nalalaman pala sa mga nakakasama kong babae, e bakit hindi ka na lang mamili at manligaw dun, aber? Imbes na pakialaman mo ang buhay ko sa ganyan.

Siya: Pare, ang sweet niyo ni Mae sa classroom kanina, ha?
Ako: So, Nagseselos ka naman?

Siya: Paakbay-akbay ka pa diyan kay Nina ha? Kayo na ba?
Ako: E kung sa gusto niya makipag-akbayan ako e. Bakit ba?
(o pwede rin…)
Porket magkaakbay, mag-syota na ka’gad? ‘di ba pwedeng tanga ka lang talaga?

Siya: Hoy, sino ‘tong si Roda sa telepono mo, at bakit may smiley pa?
Ako: Siya ay isang masayahing babae na nagngangalang Roda. (Obvious naman, ‘di ba?)

Siya: Bakit hindi mo pa ligawan yang si Michelle?
Ako: Kung sa iyo ko kaya iyan itanong? Hilig-hilig mong gumawa ng isyu ha!

Siya: Pare, musta kayo na Rea?
Ako: Magkaibigan pa rin kami.
S: WEH!
A: Tignan mo ‘tong tarantadong ‘ito. Magtatanong sa akin sa estado naming dalawa tapos hindi rin pala maniniwala!

Siya: Bakit may “I love you” message dito si Angela?
Ako: Expression niya yan e.
(o pwede ring…)
E kung sa mahal niya ako e.
(o mas mainam…)
At sinong hinayupak ang nagbigay sa iyo ng karapatan para pakialaman mo ang cellphone ko? Lechugas, akin na nga yan!

Siya: Laka nyo maka-P.D.A. ni Marj sa Facebook ha? Siya na lang lagi laman ng timeline mo.
Ako: So, ang gusto mo, ikaw naman? E di magpost ka! Problema ba iyun? (Pasimpleng selos ang halatang motibo ampucha!)

Siya: Single ka, slick. Single din si Mia. E…
Ako: So, ang gusto mong sabihin e, “bagay kami,” ‘di ba?
S: Ah, hindi sa ganun, tol..
A: Dapat lang, dahil tao kami. Hindi tulad ng mga pamimick-up mo.

Siya: Haba ng hair mo, slick. Kanina pa titig na titig sa iyo yung babaeng iyun oh. *Sabay turo sa babaeng tinutukoy*
Ako: *hampas ng sombrero sa mukha ng kausap* Hindi ka na nahiya na nanduro pa kay ate. E ano kung tinitignan niya ako?

Siya: Buti pa si Mai, binibigyan mo ng papel. Kami, hindi.
Ako: Nagpatago siya ng papel sa akin e. Nakihingi nga lang ako oh. (Bago kasi magbitaw ay alamin mo muna ang istorya)

Siya: Oh, slick! Musta ang lovelife natin?
Ako: Aba, ang kapal ng mukha mong makihati ha. Nakaka-atin ka ha. Akin lang, hoy!

Siya: Bakit hindi ka pa naghahanap ng girlfriend?
Ako: E kung sa ayaw ko pa maghanap e.
(pwede ring…)
Masyadong marami para pumili.
(o di naman kaya'y)
Ano ako, treasure hunter?

Siya: Musta ang love life?
Ako: Eto, love pa rin ang sarili kong life.

Siya: Pare, ano pang hahanapin mo kay Donna? May pera, may utak, may itsura, maganda ang ugali… bakit hindi mo pa ligawan?
Ako: Ang tanong, nasa kanya ba ang bagay na dapat nararamdaman ko pagdating sa pag-ibig? ‘Wag niyo kong pangunahan, mga tarantado kayo. Kayo manligaw kung gusto niyo!

Siya: Lakas makapagkilig naman ‘tong message ni Rona sa iyo oh. Yihee!
Ako: OK. SO?
(pwede ring…)
Punyemas! Sino ka para magbasa ng mga message ko sa inbox, ha?

Siya: Wala ka bang girlfriend? Bakla ka yata e.
Ako: At sinong kupal na herodes ba maliban pa sa iyo ang may ganyang mentalidad? Paslangin kita d'yan e.
(o pwede ring..)
At kailan ba naging sukatan ng sekswalidad ang pagkakaroon ng syota, aber? (sisihin ang walang kamatayang brother’s logic at ultimo ang tinatawag na "machismo")

Siya: Ilang months na kayo ni…
Ako: (interrupting) Ops, 22 years and 1 month na… akong single. (Iisyuhan mo pa ako kay ganire, ha?)

Siya: Alam mo, bagay talaga kayo ni Ella.
Ako: At sa tingin ko, nagseselos ka sa aming dalawa.
(o pwede ring…)
Ok, so kinikilig ka naman? Daig mo pa kami ha?


Siya: Uy, happy monthsary pala ha?
Ako: HUH?! Anong monthsary?
S: Sa inyong dalawa ni Carla. Yiee!
A: Monthsary-hin mo yang mukha mo. Ni hindi nga ako nanliligaw sa kanya e.

Siya: Mamili ka. Sino ba talaga mahal mo, si Monica ba, si Maricar o si…
Ako: *sabay naglabas ng brass knuckles* At mamili ka. Hindi ka makikiaalam sa lovelife ko, o mabubugbog ng husto ‘yang puso mo… as in literal?

Siya: Chikababes yang katabi mong si Deborah sa exam ha? Pustahan tayo, may gusto ‘yan sa iyo.
Ako: At ‘pag mali ka, tatangahin kita hanggang grumaduate tayo at lalo na kapag bumagsak ka sa exam na ito.
(o pwede ring…)
At pustahan, sa kakagawa mo ng intriga sa aming dalawa, wala kang naisasagot kahit isang simpleng tama dyan sa exam mo.

Siya: Si Joan oh, nagpapakyut na sa ito. Ligawan mo na!
Ako: Porket nagpa-cute ligaw na kaagad? E paano kung pa-cute lang talaga siya?

Siya: Ang boring naman ng buhay mo, tsong.
Ako: Bakit?
S: Wala kang lovelife e.
A: Ang sa lagay ba, e sukatan na lang ba ng kahalagahan ng buhay ko ang lovelife, aber?
(o pwede ring..)
At mas magiging boring ang buhay ko kung bubulabugin mo ako ng ganyang klaseng tanong!


Siya: Balita ko, nagbreak kayo ni Emma ha?
Ako: At balita ko rin, ikaw ang third party sa aming dalawa, ha?
S: Anong ako? Hindi naman ako namagitan sa inyong dalawa ha?
A: Oo, hindi ka nga namagitan, pero ikaw ang numero unong tsismoso sa mga nangyayari sa aming dalawa. Tsk.

Iilan lang yan sa mga tanong ng mga barbaro kong katropa at kasamahan na nasagutan ko. Pero ito ang pinakatanyag para sa akin.

Kumusta lovelife?

“Next question, please?” – dahil showbiz lang naman ang tanong, e ‘di showbiz na rin ang sagot ko. Next, please?

“Ang daming problema ng mundo ko ngayon, lovelife pa ang hahagilapin mong hanapan ng sagot ko?” – para sa isang super-busy na taong tulad ko na maraming ginagawa sa buhay ke kalokohan man o seryosong bagay, maliban pa sa halos lahat ng klase ng tao ay pinapakisamahan ko araw-araw… e mas okay pa kung may mas makabuluhang bagay pa ang pag-uusapan natin, hindi po ba?

“Lovelife, nakakain ba yan?” – dahil lagi akong inaabutan ng gutom (as in halos oras-oras ay kumakain ako), yan na lang ang tangi kong nasasambit. Pero sabagay nakakain din naman iyan e, kaya lang… ops! Rated SPG.

“Mas gusto ko pang kumain kesa magkalovelife!” – katulad lang niyan yung kakasabi ko kani-kanina lamang.

“Ayun, love ko pa rin ang aking sariling life.” – ‘nuff said. Makuntento ka naman, ha? Please lang.

“Pumapangit kapag pinpakialaman niyo.” – hayaan niyo kasi na ako mismo ang mag-open up niyan. Masyado kayong hot. Lahat naman ay may wastong lugar e. Parang bakit niyo pag-uusapan ang lovelife ko kung ang post ko ay nasa thread ng isang political isyu? Ano ako, ang kuya niyong nasa singkwenta anyos pero bachelor pa rin?

“Lovelife-in niyo yang mukha niyo!” – hilig-hilig makialam ang mga bwakanangina. Off-limits kayo! Mind you own lovelife, please?

At mas iisipin ko pa na wala na sa hulog o maturity ang mga taong kapos sa pag-unawa, at kung may bibira pa ng bitter bilang sagot diyan para lang may mapag-usapan. Tsk!

Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions

"I Want To Ask You Sana…" (Ang Istorya Ng Katorpehan ni Jerry Maya)

10/25/2012, 07:47 PM

Mukhang kakaiba naman ang ating tatalakayin ngayon, mga pare’t mare. Kung dati kasi panay isyung pampulitika’t lipunan ang madalas laman ng tirada ko e pagbibigyan ko muna ang aking tropa na laging nangungulit sa akin na (please daw,) magtalakay naman ako ng usapin sa pag-ibig. Ang sarap lang kutusan ng mokong na ito. Hahaha! ‘de. Sige pagbigyan na natin, nakakaawa yung bata e.

Tunghayan naman natin ang istorya ng isang tao na itatago ko sa pangalang Jerry M. Maya tungkol sa kanyang pagkabigo sa pag-ibig kamakailanlang dahil sa kanyang katorperhan. Ay, yan kasi! At sa totoo lang, bakit ba hihingi pa ng payo sa akin ‘tong lokong ito, e ako nga mismo hindi ko naranasan ang ganyan, ‘no? lakas maka-demand ha? HAHAHA!  Anyway, ang kanyang pag-open up sa pinamagatang “I want to ask you sana.”

Ako nga pala si Jerry, 22 anyos, isang tambay na wala nang inatupag kundi ang mag-Facebook at magbasa ng blog. Sa isang pagkakataon na may nabasa akong artikulo na may kinalaman sa sex, isa siya sa numero unong kumontra sa pananaw ko. Nauwi kami sa isang mainit na argumento sa internet. Pero lingid pala sa kaalaman ko, nagmessage pala ang ale sa aking Facebook.

Nagpakilala ang babae na si Eunice. Humihingi siya ng tawad kung sakali man na nasaktan daw niya ang aking damdamin sa paglalah ng opinion. Pero sumagot ako, ayos lang iyun, basta nasa usapan pa rin naman ang paged-duelo namin e wala sa akin yun. Nginitian lang niya ako, at sabagy in-add sa nasabing social networking site.

Dumaan ang mga araw, lingo at ilang buwan na naging magkakontrapelo kami sa usapan. Pero wala sa aming dalawa yun dahil doon pa nga kami mas nagkapalagayan ng loob. Nauwi sa magdamagang pakikipagtext at tawagan pa nga ang uganayan namin e. Pero sa kabila ng lahat ng iyun, mayroon lang sana ako gusto pang mangyari: ang ayain ko siya na makasalamuha sa personal. Oo, gusto ko siya makita.

Minsan sa isa naming usapan…

Jerry: Do you like meeting with other people ba?

Eunice: What do you mean?

J: Yung makikipagkita ka sa mga tao na nakikilala mo sa internet tulad ng Facebook?

E: Ah, Oo naman! J Kaya lang sa pili lang din ako nakikipagkita e.

J: Bakit naman?

E: Marami rin kasi ang mga loko-lokong tao sa ngayon, minsan nga kamuntikan pa nga ako na gahasain matapos niya akong padaanin sa isang motel. At mayroon pa iba dyan na tinangka pa na nakawin ang cellphone ko. Snatcher pala ang naka-EB ko ang wala.

J: Ahh, I see. :-D

E: Kaya sa ngayon, kinikilala ko na muna ang mga taong sasamahan ko.

J: Ahh…

Halos napanghinaan ako ng loob dahil ilang lalake na rin pala ang naloko kay Eunice. Kaya ang unang pumasok sa isipan ko na “ay, Malabona makipagkita ito sa akin.” Hanggang sa sumagot siya ng…

E: Don’t worry. Tingin ko kahit naman magkaaway tayo sa mga pinag-uusapan natin eh mas magiging close pa tayo. Inetersting kasi para sa akin ang personality mo e.

J: Talaga? Thanks, ha.

E: You’re welcome. :-)

Habang magtataype na sana ako na “gusto kita ayain lumabas minsan,” ay may pahabol siyang mensahe sa akin bigla.

E: Ngapala, I have to leave na. Thanks sa time, Jerry. Mwah! ;-)

At yung ipapadala ko sana sa kanya na linyang yun? Binura ko na lang.

Dumaan ang ilang mga araw at linggo. Hanggang sa nabalitaan ko na lang na nag-aayos na siya ng kanyang mga papeles at gamit dahil tutulak siya papunta sa Doha.

Dito ako sumubok na maglakas-loob na ayain ulit siya na lumabas kahit sa huling beses na nasa Pilipinas siya.

Jerry: Wow, aalis ka na pala?

Eunice: Hindi. Gagala lang. HAHAHA!

J: Grabe ka naman, iiwan mo na ako dito? L

E: Haha! Hindi naman, magtatrabaho lang ako dun. Why sad face?

J: I have to be honest. I want to meet you sanae.

E: Aww. Teka, puwede mo naman ako kausapin thru fb at phone ha?

J: That’s not my point, Eunice.

E: Huh? What do you mean?!

Sa sobrang upset ko, hindi na ako nagpaalam na mag-log-out at umalis na lang muna sa bahay para makapagpalamig.

At kinabukasan, tanghali na ako nagising at doon lang ako nagbasa ng mga mensahe sa aking inbox. At nagulat ako dahil nagtext siya, “Jerry, let’s meet, please? Sa Airport Terminal 3. Bukas ng hapon, bago ang flight ko ng alas dos. My treat.”

Hala, yung bukas niya kahapon e mamaya na ngayon. And no to mention, mag-aala-una na sa orasan ko. Hindi na ako nagreply at agad na tumulak din sa paliparan bago mag-alas dos ng hapon. Hinanap ko siya, habang kinakausap ko ang gwardya sa isa sa mga entrance.

Guard: Sir…?

Jerry: (interrupting) I’m looking for a passenger named Eunice Baldemor.

Bago pa man nakasagot ang gwardya, may nag-approach sa akin na babae. Kinalabit nya ako sa likod hanggang sa tumumbad sa akin ang babae na hinahanap ko. Matangkad siya, mahaba ang buhok, morena, at mukhang medyo classy ang pananamit.

“Ikaw si Jerry Maya?”

“Ah… eh, ako nga.”

Ngumiti lang siya. Ang sumunod na eksena ay nagkausap lang kami saglit, nasabi niya na hindi ko lang alam kung kelan pa siya makakabalik. Kasi kung magustuhan nya ang trabaho niya dun, e di magse-stay na lang siya dun for good.

At tumika na ang oras ng alas-dos. Nagpaalam siya, hinalikan ako sa pisngi sabay sabi ng “Salamat ha? Buti naman dumating ka. Ito oh, may kape akong dala para sa iyo.” Hanep, sa Starbucks pa pala sumaan ang ale. “At, keep in toch with me sa Facebook ha? Take care.” Sabay niyakap ako ng ilang Segundo bago siya pumasok sa airport. Akala mong masayang masaya ako na kumaway sa kanya…

Bago ako umalis ay uminom muna ako ng kape na binigay niya at binasa ang isang mallit na note na nakadikit mula sa inorder niya nay un. Nakasaad: “Aminin mo, you want to ask me out, don’t you? Yan lang din ang inaantay kong tanong mula sa iyo e. I have to admit na hindi ko alam kung kelan pa ako makakabalik diyan sa Pinas if ever, but keep in touch with me na lang. Ayaw kong mawala ang closeness nating dalawa. Love lots, Eunice <3 u="u">

Parang gusto kong sumigaw ng “Syet! Yun namana pala, Eunice eh!” pero hagulgol na lang ng luha ang sumunod na naganap.

Ayun, naging balisa na ako madalas sa mga pagkakataon. Nagiging masyaa lang ako kapag nakakauspa ko si Eunice sa Facebook. Pero maliban dun, ay… ewan ko. Sige ‘tol. Salamat sa pagbabahagi ng kwento ko ha? P.S. Penge na ring advice, hehehe!

Yours truly the cutie,

Jerry Maya.

Yours truly the cutie pang nalalaman. Hoy teka, Jerry, akin yang linyang yan ha? Alam niyo mga ‘tol gusto ko rin sana magbigay ng payo pero sa totoo lang, hindi naman kasi nasusunod ang mga ito pagdating sa pag-ibig e. I mean, kahit naman sumangguni ka pa sa mga tulad ni Papa Jack, Joe D’ Mango, Dr. Love at iba pa eh at the end of the day kasi ikaw pa rin ang magdedesiyon kung susundin ang mga ito. E paano kung taliwas sa naiisip at nararamdaman mo ang mga pinayo nila?

Ito na lang siguro, tol Jerry, ano. Kung gusto mo ang isang bagay, gagawa at gagawa ka ng paraan para makuha ito, ‘di ba? Ganiyan din sa pag-ibig. Kung magpapakatorpe ka na lang sa mga tulad ni Eunice, e wala kang magiging sariling lugar sa mundong ito na karamihan ay nanghahangad at nagpapakapal ng mukha para lang maging masaya sila. Kune lengwahe pa ng barbaro yan, nagpapakatanga ang tawag dyan. Kung napanghinaan ka ng loob dahil sa maraming nanloko sa kanya, e ‘di sananagpakita ka ng motibo at pinatunayan mo na hindi lahat ng mga lalake ay ganun. Lalo na may gusto pala sa iyo ang ale. O, ano ka ngayon? Nakanganga?!

Siguro kung kaya mo talagang sumunod sa mga payo e, magsilbi sanang leksyon para sa iyo ang pakikisalamuha mo kay Eunice. Seryoso. Suriin mo ang sarili mo kung may nararamdaman ka pa bas a kanya? Kung meron, e di go ahead. Iyun nga lang, dahil wala na siya dito sa bansa, mas pinahirapan mo ang sarili mo na suyuin siya at mapalapit pa ng husto sa kanya. Kung hindi naman, e di simple lang: kalumutan ang lahat, at mag move-on ka na.

At simple lang, dyan nagtatapos ang lahat. Ganyan talaga ang buhay. Hindi lahat ng mga kwento sa pag-ibig ay may kaakibat na happy ending. Kung gusto mo maging masaya yun, e ‘di… ‘wag kang magpakatorpe. Ganun kasimple.

Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions

Aanhin Mo Pa Ang Rebulto Kung Tarpaulin Naman Na Ang Uso?

10/25/2012 02:31 PM

Usapang “arts” ba, as in classical versus digital? Patay versus buhay? From 3-dimensional to the simplest form made from Photoshop? History versus advertising? Ewan.

Noon, rebulto ang pinakamagandang bagay na magsisilbing larawan ng alaala ng isang tao na may naimambag sa lipunan. Ang istatwa na pinaghihirapan ng mga iskulptor sa pamamagitan ng pag-ukit. Madalas ay gawa ito sa mga matitigas na materyales tulad ng semento, marmol, graba, at tanso. Sa mga pampublikong lugar sila nakikita.

Pero kung sa tingin mo na ang isa nang ganap na perpektong halimbawa sa larangan ng sining ang mga tinatawag na monumento, diyan ka nagkakamali. Iyan din ang akala ko e. Dahil may mga pagkakataon na sa sobrang pagiging mitikuloso ng iilang mga tao ay nagkakaroon tuloy ng maling pagkakaintindihan.

Parang yung istatwa ng dating Manila Archbishop na si Jaime Cardinal Sin noong inilatag ang ika-25 anibersaryo ng EDSA revolution. Marami ang pumuna sa naging kontrobersyal na rebulto, na aniya ay hindi raw eksakto ang paglalarawan ng mukha sa namayapang pari.

Ayon naman sa taong gumawa nito na si Eduwardo Castrillo, nag-eksperimento siya sa paggawa. Aniya, pinaghahalo lang daw niya ang mukha ng bata at matandang arsobispo.

Pero kung sa rebulto ay inuulan tayo ng batikos, e paano pa kaya ang modernong paglalarawan tulad ng tarpaulin?

Since in memorial ang mga ito ay nagsisislbing agaw-eksena ng atraksyon sa mga malalaking kalsada sa Maynila at pati na rin sa ibang mga lalawigan na dinadaan ng mga Expressway o yung tinatwag na Pan-Philippine Highway na mas kilala rin bilang Daang Maharlika kung ikaw ay nasa Norte o National Highway kung ikaw naman ay pabandang Sur. Billboard pa nga ang pormal na tawag sa mga ito.

Pero mas magfocus tayo sa mga maliliit na bersyon, yung literal… as in tarpaulin talaga. Halos wala ka naman makikita na mga larawan ng mga bayani dito ha… o kahit ang mga kilala sa lokalidad na personalidad pa. Pero bakit nga ba na mas naglipana ang mga ito kesa sa mga tipikal na pag-larawan na kung tawagain ay istatwa?

Madali lang kasi yan gawin; as in mag-pagawa ka lang at sa loob ng ilang oras… at presto! Kaya ito ang karaniwang mga bagay na mas makikita mo. Sa mga probinsya, marami d'yan ang nakasabit sa banderitas sa taas ng highway na naglalarawan. Gaya nito: 

“Congratulations, Juana Dela Cruz for passing the Architectural board Exam 2012, from your loving Dela Cruz family.”

At kung sa mga lungsod naman gaya ng Maynila, kung hindi ang mga naghihiganteng billboard ng mga seksing endorser ng mga produkto, ay mga pulitiko naman na tulad nito: 

“Construction of J.P. Rizal Street, Made possible thru Congressman “Balong” Balongan.”

Hmm… pero nung tingnan mo ang kalye mismo ay mas magaspang pa sa mga rough road ng probinsya ang itsura.

Wow, ito ang pinakaprimerong example sa kasabihang “This is where your taxes go.” At tama ang isang senador, na dapat ipasa ang batas niya na magbabawal sa kung anong kabaduyan (pero sablay naman) sa isang politician. Tignan mo nga ang kuya mo, wala kang makikita na ganyan.

At noong may mga personalidad ang namatay sa nakalipas na mga taon, halos wala naman na istatwa ang naitayo. Alam mo kung ano? Mga naglipanang tarpaulin lang na naglarawan ng pasasalamat. Pero dumating din ang panahon na ginagawang tolda na lamang ang mga ito ng karamihan na nag-iiskwat.

Kaya ito ang mga tanong ko: aanhin pa ba ang rebulto kung tarpaulin naman na ang uso? At sa totoo lang ba, likas ba na maalahanin ba tayo sa mga magagandang bagay sa nakalipas, o sadyang mas mahihilig lang din tayong pumansin sa mga “epal” sa lipunan?

Author: slickmaster |  © 2012 september twenty-eight productions

The Problem With Over-Romantic Medium and The So-Called Commercial Value.

10/23/2012 | 08:01 PM

Babala: Ang mababasa sa akda na ito ay maaring naglalaman ng ideya o kaisipan na taliwas sa pananaw ng nakararami. Bago mag-react, magbasa muna. At kung may kontrapelong punto, gawin ito sa maayos na pamamaraan. Maraming salamat po.

Maraming bagay ang nagbago sa paglipas ng panahon. Mula sa binabasa hanggang sa napapakinggan at mapa-biswal na mga media. pero dati, may mga matinding distinksyon o genre ang mga ito, mula komedya, drama, horror, aksyon at iba pa. Pero ngayon? Ewan ko.

Sa sinehan, makikita mo na lang ang mga tipikal na genre ng pelikula kung una gawa ito ng banyaga. Ang lokal na eksena naman? Panay ikot na lang ng ikot sa mga love team at walang kaato-atoryang love story. Mula sa tinedyer hanggang sa buhay mag-asawa. Sabagay, halos lahat naman ay nakakarelate katulad ng inyong lingkod. Kaya lang kung ganitong bagay na lang palagi ang nakikita natin sa sinehan, eh parang ang boring na. Kumbaga sa joke, e gasgas na. Baloney.

Halos pareho din ang mga tema sa palantunan na pang-telebisyon. Walang telenovelang umeere sa primetime programming kung wala ang dalawang bagay na ito: ang love team at ang love story. Ops, isama mo na d'yan ang mga kontrabida na mas sakim pa yata sa mga kampon ni Satanas kung makagawa ng marahas at masamang bagay sa ngalan lang ng pag-ibig. Parang yung kasabihan na “Hahamakin ang lahat, mapasaakin ka lamang.” Meron pa nga dyan na napanood at napakinggan ko, “Wala akong pakialam kahit may matapakan pang ibang tao, makuha lang kita.”

Ops, teka muna ulit: ang pagkakaalam ko ay hindi naman yata tinuro sa asignatura ng pag-ibig ang maging sakim ah. Kaya bakit nga ba nagkakaroon ng mga ganitong karakter at plot? Well, “twist” yan e, Pero parang ang sakit naman ng twist na iyun. Parang mas okay pa yung dati na may fixed marriage at yung tipikal na tutol ang mga magulang sa sinisinta ng anak, bagay na talaga namang nangyayari sa tunay na buhay.

Pagdating naman sa musika, panay tema na lamang ng pag-ibig ang naririnig ng mga tenga. Nasaan na ang mga panahon na may matitinding mensahe ang nilalaman, mula sa pakikibaka sa lupang pinangako, paghahayag ng sariling kagustuhan (o pangarap) sa buhay, sa pagbibigay-galang sa mga alamat, pagpapahalaga sa buhay, pasakalye, hangad ng pagbabago, at iba pa? Yung mga panahon na hindi lang sa panay romansa’t sex ang laman ng mga playlist sa radyo?

Naalala ko ang babasahin sa lokal na literatura. Sabagay, mas maayos na lugar naman dun ang mga romantikong nobela na madalas na maililimbag sa mga pocketbook. Walang masama roon. 

Pero sa librong Gapo ni Lualhati Bautista, nilahad ng awtor ang kanyang tahasang pagkontra sa paglagay ng “commercial value” doon. Aniya, hindi siya nagsusulat ng libro para kumita lang. Bagkus, ito ay para mailahad ang nais niya sa arte o pamamraan ng sining.

Kaya minsan, sumasagi na sa isipan ko ang tanong na ito: “Nasosobrahan na nga ba tayo sa mga mga ideya ng romantisismo na ikinakalat naman ng mainstream media?”

Maaring nakakaasiwa na ito sa mata ng tulad ko. Ngunit sa totoo lang ay hindi bebenta ang negosyo at wala kang mapapanood at mapapakinggan kung wala ang mga ganitong tema ng palatuntunan. Magiging boring ang araw at gabi kung sa usaping realidad at balita na lamang iikot ang mass media. At baka nga sa sobrang pagkaurat mo, mas gugustuhin mo na lang na patayin ang telebisyon at magahanp ng mga bagay na magsisilbing taga-takas sa masamang realidad ng buhay mo. Walang mapag-uusapan ang mga magkakapit-bahay na kapwa manunood at tagahanga.

Pero parang sumosobra na rin e. Isipin mo kung ang isang talk show sa umaga ay laging naglalaman ng mga tanong na katulad ng “kumusta ang lovelife mo?” Ang mga palabas na nagbibigay-aliw ay may lamang love story at romantic violence, mula sa magtatanghaling timeslot hanggang sa mga oras na lampas na sa primetime slot. As in “all day long” ba na tila ang breaktime lang ng mga ito ay ang oras ng katanghalian at t'wing alas-sais y medya ng gabi. Parang hindi na nagsawa o wala nang balanse ang mga bagay-bagay.

Kaya sa malamang ito na lang din ang dahilan kung bakit hindi na ako nanunood masyado ng TV at sa mga blogs na lang madalas magmasid sa mga romantikong bagay.

Author: slickmaster | © 2012 september twenty-eight productions